Luke, Chapter 11 (Codex Alexandrinus)
Introduction
Luke 11 from Codex Alexandrinus (GA 02), a fifth-century Greek Bible held by the British Library (Royal MS 1 D. VIII). In the New Testament it is the chief witness to the Byzantine text in the Gospels and to the Alexandrian text in the rest of the New Testament. Its New Testament volume lacks Matthew 1:1-25:5, John 6:50-8:52 and 2 Corinthians 4:13-12:6.
This entry meets the strict three-criteria standard of the Theosis Library:
- Manuscript scan: the actual page(s) of Codex Alexandrinus containing this passage (folios 54r, 54v, 55r), reproduced from the British Museum's 1909 photographic facsimile edited by F. G. Kenyon, as digitised by the Getty Research Institute for the Internet Archive. The facsimile prints the verse range beneath each plate; that printed range was read for every page used and agrees with the INTF's NTVMR verse-level page index (CC BY 4.0). The page for each section now comes from the NTVMR transcription itself, which records the page and column on which every verse is written.
- Original text: the manuscript's own text, from a diplomatic transcription (see Greek text below), with Tischendorf's 8th critical edition (1869) for comparison.
- English translation: the King James Version (1611), retrieved verbatim from the public-domain bible-api.com endpoint.
Greek text: a diplomatic transcription of Codex Alexandrinus made by the Institut für Neutestamentliche Textforschung (INTF), Münster, for the New Testament Virtual Manuscript Room (NTVMR), published under a Creative Commons Attribution 4.0 licence. It gives the letters as the first scribe wrote them: no accents or breathings, the scribe's own spelling, and the sacred names in their contracted form (θς for θεος, ις for ιησους, κς for κυριος; the overline is not reproduced). Corrections by later hands are not shown. Letters in square brackets are not legible on the page and were restored by the transcribers, a dot under a letter marks an uncertain reading, and [...] marks text lost to damage. Beneath each section, for comparison, is Tischendorf's 8th critical edition (1869). Where the two differ, the transcription is what the manuscript says. Each section is shown with the page on which the transcription places its verses.
How was this verified? (Provenance)
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verses 1-5 on fol. 54r (facsimile leaf 73), col. 1.
1εγενετο δε εν τω ειναι αυτον εν τοπω τινι προσευχομενον · ως επαυσατο ειπεν τις των μαθητων αυτου προς αυτον · κε διδαξον ημας προσευχεσθαι · καθως και ιωαννης εδιδαξεν τους μαθητας αυτου · 2ειπεν δε αυτοις οταν προσευχεσθε · λεγετε περ ημων ο εν τοις ουνοις αγιασθητω το ονομα σου ελθετω η βασιλεια σου · γενηθητω το θελημα σου ως εν ουνω και επι γης 3τον αρτον ημων τον επιουσιον διδου ημειν το καθ ημεραν · 4και αφες ημιν τας αμαρτιας ημων · και γαρ αυτοι αφιομεν παντι οφειλοντι ημειν · και μη εισενεγκης ημας εις πειρασμον αλλα ρυσαι ημας απο του πονηρου 5και ειπεν προς αυτους τις εξ υμων εξει φιλον · και πορευσεται προς αυτον μεσονυκτιου · και ερει αυτω φιλε χρησον μοι τρεις αρτους
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
1Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ εἶναι αὐτὸν ἐν τόπῳ τινὶ προσευχόμενον, ὡς ἐπαύσατο, εἶπέν τις τῶν μαθητῶν αὐτοῦ πρὸς αὐτόν· κύριε, δίδαξον ἡμᾶς προσεύχεσθαι, καθὼς καὶ Ἰωάννης ἐδίδαξεν τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ. 2εἶπεν δὲ αὐτοῖς· ὅταν προσεύχησθε, λέγετε· πάτερ, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου· ἐλθάτω ἡ βασιλεία σου· 3τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δίδου ἡμῖν τὸ καθ’ ἡμέραν· 4καὶ ἄφες ἡμῖν τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν, καὶ γὰρ αὐτοὶ ἀφίομεν παντὶ ὀφείλοντι ἡμῖν· καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν. 5Καὶ εἶπεν πρὸς αὐτούς· τίς ἐξ ὑμῶν ἕξει φίλον, καὶ πορεύσεται πρὸς αὐτὸν μεσονυκτίου καὶ εἴπῃ αὐτῷ· φίλε, χρῆσόν μοι τρεῖς ἄρτους,
1And it came to pass, that, as he was praying in a certain place, when he ceased, one of his disciples said unto him, Lord, teach us to pray, as John also taught his disciples. 2And he said unto them, When ye pray, say, Our Father which art in heaven, Hallowed be thy name. Thy kingdom come. Thy will be done, as in heaven, so in earth. 3Give us day by day our daily bread. 4And forgive us our sins; for we also forgive every one that is indebted to us. And lead us not into temptation; but deliver us from evil. 5And he said unto them, Which of you shall have a friend, and shall go unto him at midnight, and say unto him, Friend, lend me three loaves;
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verses 6-12 on fol. 54r (facsimile leaf 73), col. 2.
6επειδη φιλος μου παρεγενετο εξ οδου προς με · και ουκ εχω ο παραθησω αυτω · 7και εκεινος εσωθεν αποκριθεις ειπη · μη μοι κοπους παρεχε ηδη η θυρα κεκλεισται · και τα παιδια μου μετ εμου εις την κοιτην εισιν · ου δυναμαι αναστας δουναι σοι · 8λεγω υμιν · ει και ου δωσει αυτω αναστας δια το ειναι αυτον φιλον δια γε την αναιδειαν αυτου · εγερθεις δωσει αυτω οσων χρηζει 9καγω υμιν λεγω αιτειτε και δοθησεται υμιν · ζητειτε και ευρησεται · κρουετε · και ανοιγησεται υμιν · 10πας γαρ ο αιτων λαμβανει · και ο ζητων ευρισκει και τω κρουοντι ανοιχθησεται 11τινα δε εξ υμων τον πρα αιτησει ο υιος αρτον · μη λιθον επιδωσει αυτω · η και ιχθυν μη αντι ιχθυος οφιν επιδωσει αυτω · 12η και αν αιτησει ωον μη επιδωσει αυτω σκορπιον ·
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
6ἐπειδὴ φίλος μου παρεγένετο ἐξ ὁδοῦ πρός με καὶ οὐκ ἔχω ὃ παραθήσω αὐτῷ. 7κἀκεῖνος ἔσωθεν ἀποκριθεὶς εἴπῃ· μή μοι κόπους πάρεχε· ἤδη ἡ θύρα κέκλεισται, καὶ τὰ παιδία μου μετ’ ἐμοῦ εἰς τὴν κοίτην εἰσίν· οὐ δύναμαι ἀναστὰς δοῦναί σοι. 8λέγω ὑμῖν, εἰ καὶ οὐ δώσει αὐτῷ ἀναστὰς διὰ τὸ εἶναι φίλον αὐτοῦ, διά γε τὴν ἀναιδίαν αὐτοῦ ἐγερθεὶς δώσει αὐτῷ ὅσων χρῄζει. 9Κἀγὼ ὑμῖν λέγω, αἰτεῖτε, καὶ δοθήσεται ὑμῖν· ζητεῖτε, καὶ εὑρήσετε· κρούετε, καὶ ἀνοιχθήσεται ὑμῖν. 10πᾶς γὰρ ὁ αἰτῶν λαμβάνει, καὶ ὁ ζητῶν εὑρίσκει, καὶ τῷ κρούοντι ἀνοιχθήσεται. 11τίνα δὲ ἐξ ὑμῶν τὸν πατέρα αἰτήσει ὁ υἱὸς ἄρτον, μὴ λίθον ἐπιδώσει αὐτῷ; ἢ καὶ ἰχθύν, μὴ ἀντὶ ἰχθύος ὄφιν αὐτῷ ἐπιδώσει; 12ἢ καὶ αἰτήσει ᾠόν, μὴ ἐπιδώσει αὐτῷ σκορπίον;
6For a friend of mine in his journey is come to me, and I have nothing to set before him? 7And he from within shall answer and say, Trouble me not: the door is now shut, and my children are with me in bed; I cannot rise and give thee. 8I say unto you, Though he will not rise and give him, because he is his friend, yet because of his importunity he will rise and give him as many as he needeth. 9And I say unto you, Ask, and it shall be given you; seek, and ye shall find; knock, and it shall be opened unto you. 10For every one that asketh receiveth; and he that seeketh findeth; and to him that knocketh it shall be opened. 11If a son shall ask bread of any of you that is a father, will he give him a stone? or if he ask a fish, will he for a fish give him a serpent? 12Or if he shall ask an egg, will he offer him a scorpion?
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verses 13-18 on fol. 54r (facsimile leaf 73), col. 2; verse 18 continues on fol. 54v (facsimile leaf 74), col. 1 (which begins 'ρισθη πως σταθησεται').
13ει ουν υμεις πονηροι υπαρχοντες οιδατε δοματα αγαθα διδοναι τοις τεκνοις υμων · ποσω μαλλον ο πηρ ο εξ ουνου δωσει πνα αγιον τοις αιτουσιν αυτον 14και ην εκβαλλων δαιμονιον κ̣ω̣φ̣ο̣ν̣ ε̣γ̣ε̣ν̣ε̣τ̣ο̣ δε του δαιμονιου εκβληθεντος ελαλησεν ο κωφος · και εθαυμασαν οι οχλοι · 15τινες δε εξ αυτων ειπον εν βεελζεβουλ · των αρχοντι των δαιμονιων εκβαλλει τα δαιμονια · ο δε αποκριθεις ειπεν πως δυναται σατανας · σαταναν εκβαλλειν · 16ετεροι δε πειραζοντες σημειον εξ ουνου εζητουν παρ αυτου · 17αυτος δε ιδως τα διανοηματα αυτων ειπεν αυτοις · πασα βασιλεια διαμερισθεισα εφ εαυτην ερημουται · και οικος επι οικον πιπτει · 18ει δε και ο σατανας εφ εαυτον διεμερισθη πως σταθησεται η βασιλεια αυτου · οτι λεγετε εν βεελζεβουλ · εκβαλλειν με τα δαιμονια ·
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
13εἰ οὖν ὑμεῖς πονηροὶ ὑπάρχοντες οἴδατε δόματα ἀγαθὰ διδόναι τοῖς τέκνοις ὑμῶν, πόσῳ μᾶλλον ὁ πατὴρ ὁ ἐξ οὐρανοῦ δώσει πνεῦμα ἅγιον τοῖς αἰτοῦσιν αὐτόν. 14Καὶ ἦν ἐκβάλλων δαιμόνιον, καὶ αὐτὸ ἦν κωφόν· ἐγένετο δὲ τοῦ δαιμονίου ἐξελθόντος ἐλάλησεν ὁ κωφός. καὶ ἐθαύμασαν οἱ ὄχλοι· 15τινὲς δὲ ἐξ αὐτῶν εἶπον· ἐν Βεελζεβοὺλ τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια· 16ἕτεροι δὲ πειράζοντες σημεῖον ἐξ οὐρανοῦ ἐζήτουν παρ’ αὐτοῦ. 17αὐτὸς δὲ εἰδὼς αὐτῶν τὰ διανοήματα εἶπεν αὐτοῖς· πᾶσα βασιλεία διαμερισθεῖσα ἐφ’ ἑαυτὴν ἐρημοῦται, καὶ οἶκος ἐπὶ οἶκον πίπτει. 18εἰ δὲ καὶ ὁ σατανᾶς ἐφ’ ἑαυτὸν διεμερίσθη, πῶς σταθήσεται ἡ βασιλεία αὐτοῦ; ὅτι λέγετε ἐν Βεελζεβοὺλ ἐκβάλλειν με τὰ δαιμόνια.
13If ye then, being evil, know how to give good gifts unto your children: how much more shall your heavenly Father give the Holy Spirit to them that ask him? 14And he was casting out a devil, and it was dumb. And it came to pass, when the devil was gone out, the dumb spake; and the people wondered. 15But some of them said, He casteth out devils through Beelzebub the chief of the devils. 16And others, tempting him, sought of him a sign from heaven. 17But he, knowing their thoughts, said unto them, Every kingdom divided against itself is brought to desolation; and a house divided against a house falleth. 18If Satan also be divided against himself, how shall his kingdom stand? because ye say that I cast out devils through Beelzebub.
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verses 19-29 on fol. 54v (facsimile leaf 74), col. 1.
19ει δε εγω εν βεελζεβουλ εκβαλλω τα δαιμονια · υιοι υμων εν τινι εκβαλλουσιν δια τουτο αυτοι κριται υμων εσονται · 20ει δε εν δακτυλω θυ εκβαλλω τα δαιμονια · αρα εφθασεν εφ υμας η βασιλεια του θυ · 21οταν ο ισχυρος καθωπλισμενος φυλασση την εαυτου αυλην εν ειρηνη εστιν τα υπαρχοντα αυτου 22επαν δε ο ισχυροτερος αυτου επελθων νικηση αυτον την πανοπλιαν αυτου ερει εφ η επεποιθει · και τα σκυλα αυτου διαδιδωσιν · 23ο μη ων μετ εμου κατ εμου εστιν και ο μη συναγων μετ εμου σκορπιζει · 24οταν το ακαθαρτον πνευμα εξελθη απο του ανου διερχεται δι ανυδρων τοπων ζητουν αναπαυσιν και μη ευρισκον λεγει · υποστρεψω εις τον οικον μου οθεν εξηλθον · 25και ελθον ευρισκει σεσαρωμενον · και κεκοσμημενον 26τοτε πορευεται και παραλαμβανει επτα ετερα πνευματα πονηροτερα εαυτου · και εισελθοντα κατοικει εκει · και γεινεται τα εσχατα του ανου εκεινου χειρονα των πρωτων 27εγενετο δε εν τω λεγειν αυτον ταυτα · επαρασα τις γυνη φωνην εκ του οχλου ειπεν αυτω · μακαρια η κοιλια η βαστασασα σε · και μαστοι ους εθηλασας · 28αυτος δε ειπεν · μενουν μακαριοι οι ακουοντες τον λογον του θυ και φυλασσοντες 29των δε οχλων επαθροιζομενων ηρξατο λεγειν · η γενεα αυτη γενεα πονηρα εστιν σημιον ζητει · και σημειον ου δοθησεται αυτη ει μη το σημειον ιωνα του προφητου
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
19εἰ δὲ ἐγὼ ἐν Βεελζεβοὺλ ἐκβάλλω τὰ δαιμόνια, οἱ υἱοὶ ὑμῶν ἐν τίνι ἐκβάλλουσιν; διὰ τοῦτο αὐτοὶ κριταὶ ἔσονται ὑμῶν. 20εἰ δὲ ἐν δακτύλῳ θεοῦ ἐκβάλλω τὰ δαιμόνια, ἄρα ἔφθασεν ἐφ’ ὑμᾶς ἡ βασιλεία τοῦ θεοῦ. 21Ὅταν ὁ ἰσχυρὸς καθωπλισμένος φυλάσσῃ τὴν ἑαυτοῦ αὐλήν, ἐν εἰρήνῃ ἐστὶν τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῦ· 22ἐπὰν δὲ ἰσχυρότερος αὐτοῦ ἐπελθὼν νικήσῃ αὐτόν, τὴν πανοπλίαν αὐτοῦ αἴρει ἐφ’ ᾗ ἐπεποίθει, καὶ τὰ σκῦλα αὐτοῦ διαδίδωσιν. 23ὁ μὴ ὢν μετ’ ἐμοῦ κατ’ ἐμοῦ ἐστιν, καὶ ὁ μὴ συνάγων μετ’ ἐμοῦ σκορπίζει. 24Ὅταν τὸ ἀκάθαρτον πνεῦμα ἐξέλθῃ ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου, διέρχεται δι’ ἀνύδρων τόπων ζητοῦν ἀνάπαυσιν, καὶ μὴ εὑρίσκον, λέγει· ὑποστρέψω εἰς τὸν οἶκόν μου ὅθεν ἐξῆλθον· 25καὶ ἐλθὸν εὑρίσκει σεσαρωμένον καὶ κεκοσμημένον. 26τότε πορεύεται καὶ παραλαμβάνει ἕτερα πνεύματα πονηρότερα ἑαυτοῦ ἑπτά, καὶ εἰσελθόντα κατοικεῖ ἐκεῖ, καὶ γίνεται τὰ ἔσχατα τοῦ ἀνθρώπου ἐκείνου χείρονα τῶν πρώτων. 27Ἐγένετο δὲ ἐν τῷ λέγειν αὐτὸν ταῦτα ἐπάρασά τις φωνὴν γυνὴ ἐκ τοῦ ὄχλου εἶπεν αὐτῷ· μακαρία ἡ κοιλία ἡ βαστάσασά σε καὶ μαστοὶ οὓς ἐθήλασας. 28αὐτὸς δὲ εἶπεν· μενοῦν μακάριοι οἱ ἀκούοντες τὸν λόγον τοῦ θεοῦ καὶ φυλάσσοντες. 29Τῶν δὲ ὄχλων ἐπαθροιζομένων ἤρξατο λέγειν· ἡ γενεὰ αὕτη γενεὰ πονηρά ἐστιν· σημεῖον ζητεῖ, καὶ σημεῖον οὐ δοθήσεται αὐτῇ εἰ μὴ τὸ σημεῖον Ἰωνᾶ.
19And if I by Beelzebub cast out devils, by whom do your sons cast them out? therefore shall they be your judges. 20But if I with the finger of God cast out devils, no doubt the kingdom of God is come upon you. 21When a strong man armed keepeth his palace, his goods are in peace: 22But when a stronger than he shall come upon him, and overcome him, he taketh from him all his armour wherein he trusted, and divideth his spoils. 23He that is not with me is against me: and he that gathereth not with me scattereth. 24When the unclean spirit is gone out of a man, he walketh through dry places, seeking rest; and finding none, he saith, I will return unto my house whence I came out. 25And when he cometh, he findeth it swept and garnished. 26Then goeth he, and taketh to him seven other spirits more wicked than himself; and they enter in, and dwell there: and the last state of that man is worse than the first. 27And it came to pass, as he spake these things, a certain woman of the company lifted up her voice, and said unto him, Blessed is the womb that bare thee, and the paps which thou hast sucked. 28But he said, Yea rather, blessed are they that hear the word of God, and keep it. 29And when the people were gathered thick together, he began to say, This is an evil generation: they seek a sign; and there shall no sign be given it, but the sign of Jonas the prophet.
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verses 30-36 on fol. 54v (facsimile leaf 74), col. 2.
30καθως γαρ εγενετο ιωνας ση̣μειον τοις νινευιταις · ουτω[ς] εσται και ο υιος του ανου τη γενεα ταυτη · 31βασιλισσα νοτου εγερθησεται εν τη κρισει μετα των ανδρων της γενεας ταυτης · και κατακρινει αυτους οτι ηλθεν εκ των περατων της γης ακουσαι την σοφιαν σολομωνος · και ιδου πλειον σολομωνος ωδε · 32ανδρες νινευιται αναστησονται εν τη κρισει μετα της γενεας ταυτης · και κατακρινουσιν αυτην · οτι μετενοησαν εις το κηρυγμα ιωνα και ιδου πλειον ιωνα ωδε · 33ουδεις δε λυχνον αψας εις κρυπτην τιθησιν · ουδε υπο τον μοδιον · αλλ επι την λυχνιαν · ινα οι εισπορευομενοι το φεγγος βλεπωσιν · 34ο λυχνος του σωματος εστιν ο οφθαλμος σου οταν ουν ο οφθαλμος σου απλους η · και ολον το σωμα σου φωτινον εστιν · επαν δε πονηρος η · και το σωμα σου σκοτινον · 35σκοπει ουν μη το φως το εν σοι σκοτος εστιν · 36ει ουν το σωμα σου ολον φωτινον · μη εχον μερος τι σκοτινον · εσται φωτεινον ολον ως οταν ο λυχνος τη αστραπη φωτιζη σε ·
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
30καθὼς γὰρ ἐγένετο Ἰωνᾶς τοῖς Νινευείταις σημεῖον, οὕτως ἔσται καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου τῇ γενεᾷ ταύτῃ. 31βασίλισσα νότου ἐγερθήσεται ἐν τῇ κρίσει μετὰ τῶν ἀνδρῶν τῆς γενεᾶς ταύτης καὶ κατακρινεῖ αὐτούς· ὅτι ἦλθεν ἐκ τῶν περάτων τῆς γῆς ἀκοῦσαι τὴν σοφίαν Σολομῶνος, καὶ ἰδοὺ πλεῖον Σολομῶνος ὧδε. 32ἄνδρες Νινευεῖται ἀναστήσονται ἐν τῇ κρίσει μετὰ τῆς γενεᾶς ταύτης καὶ κατακρινοῦσιν αὐτήν· ὅτι μετενόησαν εἰς τὸ κήρυγμα Ἰωνᾶ, καὶ ἰδοὺ πλεῖον Ἰωνᾶ ὧδε. 33Οὐδεὶς λύχνον ἅψας εἰς κρύπτην τίθησιν οὐδὲ ὑπὸ τὸν μόδιον, ἀλλ’ ἐπὶ τὴν λυχνίαν, ἵνα οἱ εἰσπορευόμενοι τὸ φέγγος βλέπωσιν. 34ὁ λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀφθαλμός σου. ὅταν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ, καὶ ὅλον τὸ σῶμά σου φωτεινόν ἐστιν· ἐπὰν δὲ πονηρὸς ᾖ, καὶ τὸ σῶμά σου σκοτεινόν. 35σκόπει οὖν μὴ τὸ φῶς τὸ ἐν σοὶ σκότος ἐστίν. 36εἰ οὖν τὸ σῶμά σου ὅλον φωτεινόν, μὴ ἔχον τι μέρος σκοτεινόν, ἔσται φωτεινὸν ὅλον ὡς ὅταν ὁ λύχνος τῇ ἀστραπῇ φωτίζῃ σε.
30For as Jonas was a sign unto the Ninevites, so shall also the Son of man be to this generation. 31The queen of the south shall rise up in the judgment with the men of this generation, and condemn them: for she came from the utmost parts of the earth to hear the wisdom of Solomon; and, behold, a greater than Solomon is here. 32The men of Nineve shall rise up in the judgment with this generation, and shall condemn it: for they repented at the preaching of Jonas; and, behold, a greater than Jonas is here. 33No man, when he hath lighted a candle, putteth it in a secret place, neither under a bushel, but on a candlestick, that they which come in may see the light. 34The light of the body is the eye: therefore when thine eye is single, thy whole body also is full of light; but when thine eye is evil, thy body also is full of darkness. 35Take heed therefore that the light which is in thee be not darkness. 36If thy whole body therefore be full of light, having no part dark, the whole shall be full of light, as when the bright shining of a candle doth give thee light.
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verses 37-42 on fol. 54v (facsimile leaf 74), col. 2; verse 42 continues on fol. 55r (facsimile leaf 75), col. 1 (which begins 'τ̣ουται το ηδυοσμον').
37εν δε τω λαλησαι αυτον · ερωτα αυτον φαρισαιος τις οπως αριστηση παρ αυτω · εισελθων δε ανεπεσεν · 38ο δε φαρισαιος ιδων εθαυμασεν · οτι ου πρωτον εβαπτισθη προ του αριστου · 39ειπεν δε ο κς προς αυτον · νυν υμεις οι φαρισαιοι το εξωθεν του ποτηριου και του πινακος καθαριζετε · το δε εσωθεν υμων γεμει αρπαγης και πονηριας · 40αφρονες ουκ ο ποιησας το εξωθεν · και το εσωθεν εποιησεν · 41πλην τα ενοντα δοτε ελεημοσυνην · και ιδου παντα καθαρα υμιν εστιν · 42αλλ ουαι υμιν τοις φαρισαιοις · οτι αποδεκατ̣ουται το ηδυοσμον · και το πηγανον · και παν λαχανον · και παρερχεσθαι την κρισιν και την αγαπην του θυ · ταυτα δει ποιησε καικεινα μη παραφιεναι ·
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
37Ἐν δὲ τῷ λαλῆσαι ἐρωτᾷ αὐτὸν Φαρισαῖος ὅπως ἀριστήσῃ παρ’ αὐτῷ· εἰσελθὼν δὲ ἀνέπεσεν. 38ὁ δὲ Φαρισαῖος ἰδὼν ἐθαύμασεν ὅτι οὐ πρῶτον ἐβαπτίσθη πρὸ τοῦ ἀρίστου. 39εἶπεν δὲ ὁ κύριος πρὸς αὐτόν· νῦν ὑμεῖς οἱ Φαρισαῖοι τὸ ἔξωθεν τοῦ ποτηρίου καὶ τοῦ πίνακος καθαρίζετε, τὸ δὲ ἔσωθεν ὑμῶν γέμει ἁρπαγῆς καὶ πονηρίας. 40ἄφρονες, οὐχ ὁ ποιήσας τὸ ἔξωθεν καὶ τὸ ἔσωθεν ἐποίησεν; 41πλὴν τὰ ἐνόντα δότε ἐλεημοσύνην, καὶ ἰδοὺ πάντα καθαρὰ ὑμῖν ἐστιν. 42ἀλλὰ οὐαὶ ὑμῖν τοῖς Φαρισαίοις, ὅτι ἀποδεκατοῦτε τὸ ἡδύοσμον καὶ τὸ πήγανον καὶ πᾶν λάχανον, καὶ παρέρχεσθε τὴν κρίσιν καὶ τὴν ἀγάπην τοῦ θεοῦ· ταῦτα ἔδει ποιῆσαι κἀκεῖνα μὴ παρεῖναι.
37And as he spake, a certain Pharisee besought him to dine with him: and he went in, and sat down to meat. 38And when the Pharisee saw it, he marvelled that he had not first washed before dinner. 39And the Lord said unto him, Now do ye Pharisees make clean the outside of the cup and the platter; but your inward part is full of ravening and wickedness. 40Ye fools, did not he that made that which is without make that which is within also? 41But rather give alms of such things as ye have; and, behold, all things are clean unto you. 42But woe unto you, Pharisees! for ye tithe mint and rue and all manner of herbs, and pass over judgment and the love of God: these ought ye to have done, and not to leave the other undone.
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verses 43-53 on fol. 55r (facsimile leaf 75), col. 1.
43ουαι υμιν τοις φαρισαιοις οτι αγαπατε την πρωτοκαθεδριαν εν ταις συναγωγαις · και τους ασπασμους εν ταις αγοραις · 44ουαι υμιν γραμματεις και φαρισαιοι υποκριται οτι εσται ως τα μνημεια τα αδηλα · και οι ανοι περιπατουντες επανω ουκ οιδασιν · 45αποκριθεις δε τις των νομικων λεγει αυτω · διδασκαλε ταυτα λεγων · και ημας υβριζεις 46ο δε ειπεν και υμιν τοις νομικοις ουαι · οτι φορτιζετε τους ανους φορτια δυσβαστακτα και αυτοι ενι των δακτυλων υμων ου προσψαυεται τοις φορτιοις · 47ουαι υμιν οτι οικοδομειτε τα μνημεια των προφητων οι δε πρες υμων απεκτειναν αυτους · 48αρα μαρτυρειτε και συνευδοκειτε τοις εργοις των πρων υμων · οτι αυτοι μεν απεκτειναν αυτους υμεις δε οικοδομειται αυτων τα μνημεια 49δια τουτο και η σοφια του θυ ειπεν · αποστελω εις αυτους προφητας και αποστολους · εξ αυτων αποκτενουσιν και εκδιωξουσιν · 50ινα εκζητηθη το αιμα παντων των προφητων · το εκχυννομενον απο καταβολης κοσμου · απο της γενεας ταυτης · 51απο του αιματος αβελ · εως του αιματος ζαχαριου του απολομενου μεταξυ του θυσιαστηριου και του οικου ναι λεγω υμιν εκζητηθησεται απο της γενεας ταυτης 52ουαι υμιν τοις νομικοις οτι ηρατε την κλιδα της γνωσεως · αυτοι ουκ εισηλθατε · και τους εισερχομενους εκωλυσατε · 53λεγοντος δε αυτου ταυτα προς αυτους ηρξαντο οι γραμματεις και οι φαρισαιοι δεινως ενεχειν · και αποστοματιζειν αυτον περι πλιονων
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
43οὐαὶ ὑμῖν τοῖς Φαρισαίοις, ὅτι ἀγαπᾶτε τὴν πρωτοκαθεδρίαν ἐν ταῖς συναγωγαῖς καὶ τοὺς ἀσπασμοὺς ἐν ταῖς ἀγοραῖς. 44οὐαὶ ὑμῖν, ὅτι ἐστὲ ὡς τὰ μνημεῖα τὰ ἄδηλα, καὶ οἱ ἄνθρωποι οἱ περιπατοῦντες ἐπάνω οὐκ οἴδασιν. 45Ἀποκριθεὶς δέ τις τῶν νομικῶν λέγει αὐτῷ· διδάσκαλε, ταῦτα λέγων καὶ ἡμᾶς ὑβρίζεις. 46ὁ δὲ εἶπεν· καὶ ὑμῖν τοῖς νομικοῖς οὐαί, ὅτι φορτίζετε τοὺς ἀνθρώπους φορτία δυσβάστακτα, καὶ αὐτοὶ ἑνὶ τῶν δακτύλων ὑμῶν οὐ προσψαύετε τοῖς φορτίοις. 47οὐαὶ ὑμῖν, ὅτι οἰκοδομεῖτε τὰ μνημεῖα τῶν προφητῶν, καὶ οἱ πατέρες ὑμῶν ἀπέκτειναν αὐτούς. 48ἄρα μάρτυρές ἐστε καὶ συνευδοκεῖτε τοῖς ἔργοις τῶν πατέρων ὑμῶν, ὅτι αὐτοὶ μὲν ἀπέκτειναν αὐτοὺς ὑμεῖς δὲ οἰκοδομεῖτε. 49διὰ τοῦτο καὶ ἡ σοφία τοῦ θεοῦ εἶπεν· ἀποστελῶ εἰς αὐτοὺς προφήτας καὶ ἀποστόλους, καὶ ἐξ αὐτῶν ἀποκτενοῦσιν καὶ ἐκδιώξουσιν, 50ἵνα ἐκζητηθῇ τὸ αἷμα πάντων τῶν προφητῶν τὸ ἐκχυννόμενον ἀπὸ καταβολῆς κόσμου ἀπὸ τῆς γενεᾶς ταύτης, 51ἀπὸ αἵματος Ἄβελ ἕως αἵματος Ζαχαρίου τοῦ ἀπολομένου μεταξὺ τοῦ θυσιαστηρίου καὶ τοῦ οἴκου· ναί λέγω ὑμῖν, ἐκζητηθήσεται ἀπὸ τῆς γενεᾶς ταύτης. 52οὐαὶ ὑμῖν τοῖς νομικοῖς, ὅτι ἤρατε τὴν κλεῖδα τῆς γνώσεως· αὐτοὶ οὐκ εἰσήλθατε καὶ τοὺς εἰσερχομένους ἐκωλύσατε. 53Κἀκεῖθεν ἐξελθόντος αὐτοῦ ἤρξαντο οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι δεινῶς ἐνέχειν καὶ ἀποστοματίζειν αὐτὸν περὶ πλειόνων,
43Woe unto you, Pharisees! for ye love the uppermost seats in the synagogues, and greetings in the markets. 44Woe unto you, scribes and Pharisees, hypocrites! for ye are as graves which appear not, and the men that walk over them are not aware of them. 45Then answered one of the lawyers, and said unto him, Master, thus saying thou reproachest us also. 46And he said, Woe unto you also, ye lawyers! for ye lade men with burdens grievous to be borne, and ye yourselves touch not the burdens with one of your fingers. 47Woe unto you! for ye build the sepulchres of the prophets, and your fathers killed them. 48Truly ye bear witness that ye allow the deeds of your fathers: for they indeed killed them, and ye build their sepulchres. 49Therefore also said the wisdom of God, I will send them prophets and apostles, and some of them they shall slay and persecute: 50That the blood of all the prophets, which was shed from the foundation of the world, may be required of this generation; 51From the blood of Abel unto the blood of Zacharias, which perished between the altar and the temple: verily I say unto you, It shall be required of this generation. 52Woe unto you, lawyers! for ye have taken away the key of knowledge: ye entered not in yourselves, and them that were entering in ye hindered. 53And as he said these things unto them, the scribes and the Pharisees began to urge him vehemently, and to provoke him to speak of many things:
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verse 54 on fol. 55r (facsimile leaf 75), col. 2.
54ενεδρευοντες αυτον ζητουντες θηρευσαι τι εκ του στοματος αυτου · ινα κατηγορησουσιν αυτου ·
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
54ἐνεδρεύοντες, θηρεῦσαί τι ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ.
54Laying wait for him, and seeking to catch something out of his mouth, that they might accuse him.
Cite
Sources
- Source: Codex Alexandrinus page images + NTVMR transcription (CC BY 4.0) + Tischendorf 8th edition + KJV (holding institution)
- Critical edition: Codex Alexandrinus transcription, NTVMR (INTF Münster, CC BY 4.0); Tischendorf 8th edition for comparison
← previous · → next · v cycle view · l back to library