Acts, Chapter 2
Introduction
This entry meets the strict three-criteria standard of the Theosis Library:
- Manuscript scan: The actual folio of Codex Sinaiticus containing this passage, from the Codex Sinaiticus Project (codexsinaiticus.org). Library folio reference: 299.
- Original text: The Codex Sinaiticus Project's verbatim transcription of the folio shown, letter for letter as the scribe wrote it (no accents, lunate sigma ϲ, nomina sacra such as θϲ for θεός and κϲ for κύριος). Beneath it, for comparison, the reading of Tischendorf's 8th critical edition (1869). Where the two differ, the transcription is what the manuscript actually says.
- English translation: The King James Version (1611), retrieved verbatim from the public-domain bible-api.com endpoint.
How was this verified? (Provenance)
1και εν τω ϲυμπληρουϲθαι την ημεραν τηϲ πεντηκοϲτηϲ ηϲαν ομου επι το αυτο 2και εγενετο αφνω εκ του ουρανου ηχοϲ ωϲπερ φερομενηϲ πνοηϲ βιαιαϲ και επληρωϲεν ολον το οικον ου ηϲαν καθημενοι 3και ωφθηϲαν αυτοιϲ διαμεριζομεναι γλωϲϲει πυροϲ και εκαθιϲαν εφ ενα εκαϲτον αυτων 4και επληϲθηϲαν παντεϲ πνϲ αγιου και ηρξαντο λαλιν ετεραιϲ γλωϲϲαιϲ καθωϲ το πνα εδιδου αποφθεγγεϲθαι αυτοιϲ 5ηϲαν δε ειϲ ϊηλμ κατοικουντεϲ αδρεϲ ευλαβειϲ απο παντοϲ εθνουϲ των ϋπο τον ουρανον ˙ 6γενομενηϲ δε τηϲ φωνηϲ ταυτηϲ ϲυνηλθε το πληθοϲ και ϲυνεχυθη οτι ηκουϲεν εκαϲτοϲ τη ϊδια διαλεκτω λαλουντων αυτω 7εξϊϲταντο δε απατεϲ και εθαυμαζο λεγοντεϲ ουχ ϊδου απαντεϲ ουτοι ειϲιν οι λαλουντεϲ γαλιλαιοι 8και πωϲ ημιϲ ακουομεν εκαϲτοϲ τη ϊδια διαλεκτω ημω εν η εγεννηθημεν 9παρθοι και μηδοι και οι κατοικουντεϲ την μεϲοποταμιαν · ιουδαιαν τε και καππαδοκιαν ποντο και την αϲιαν · 10φρυγιαν τε και παμφυλιαν αιγυπτο και τα μερη τηϲ λιβυηϲ τηϲ κατα κυρηνην και οι επιδημουντεϲ ρωμαιοι ·
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
1Καὶ ἐν τῷ συνπληροῦσθαι τὴν ἡμέραν τῆς πεντηκοστῆς ἦσαν πάντες ὁμοῦ ἐπὶ τὸ αὐτό. 2καὶ ἐγένετο ἄφνω ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἦχος ὥσπερ φερομένης πνοῆς βιαίας καὶ ἐπλήρωσεν ὅλον τὸν οἶκον οὗ ἦσαν καθήμενοι· 3καὶ ὤφθησαν αὐτοῖς διαμεριζόμεναι γλῶσσαι ὡσεὶ πυρός, καὶ ἐκάθισεν ἐφ’ ἕνα ἕκαστον αὐτῶν, 4καὶ ἐπλήσθησαν πάντες πνεύματος ἁγίου, καὶ ἤρξαντο λαλεῖν ἑτέραις γλώσσαις καθὼς τὸ πνεῦμα ἐδίδου ἀποφθέγγεσθαι αὐτοῖς. 5Ἦσαν δὲ εἰς Ἱερουσαλὴμ κατοικοῦντες Ἰουδαῖοι, ἄνδρες εὐλαβεῖς ἀπὸ παντὸς ἔθνους τῶν ὑπὸ τὸν οὐρανόν· 6γενομένης δὲ τῆς φωνῆς ταύτης συνῆλθεν τὸ πλῆθος καὶ συνεχύθη, ὅτι ἤκουον εἷς ἕκαστος τῇ ἰδίᾳ διαλέκτῳ λαλούντων αὐτῶν. 7ἐξίσταντο δὲ πάντες καὶ ἐθαύμαζον λέγοντες, οὐχ ἰδοὺ ἅπαντες οὗτοί εἰσιν οἱ λαλοῦντες Γαλιλαῖοι; 8καὶ πῶς ἡμεῖς ἀκούομεν ἕκαστος τῇ ἰδίᾳ διαλέκτῳ ἡμῶν ἐν ᾗ ἐγεννήθημεν; 9Πάρθοι καὶ Μῆδοι καὶ Ἐλαμεῖται, καὶ οἱ κατοικοῦντες τὴν Μεσοποταμίαν, Ἰουδαίαν τε καὶ Καππαδοκίαν, Πόντον καὶ τὴν Ἀσίαν, 10Φρυγίαν τε καὶ Παμφυλίαν, Αἴγυπτον καὶ τὰ μέρη τῆς Λιβύης τῆς κατὰ Κυρήνην, καὶ οἱ ἐπιδημοῦντες Ῥωμαῖοι, Ἰουδαῖοί τε καὶ προσήλυτοι,
1And when the day of Pentecost was fully come, they were all with one accord in one place. 2And suddenly there came a sound from heaven as of a rushing mighty wind, and it filled all the house where they were sitting. 3And there appeared unto them cloven tongues like as of fire, and it sat upon each of them. 4And they were all filled with the Holy Ghost, and began to speak with other tongues, as the Spirit gave them utterance. 5And there were dwelling at Jerusalem Jews, devout men, out of every nation under heaven. 6Now when this was noised abroad, the multitude came together, and were confounded, because that every man heard them speak in his own language. 7And they were all amazed and marvelled, saying one to another, Behold, are not all these which speak Galilaeans? 8And how hear we every man in our own tongue, wherein we were born? 9Parthians, and Medes, and Elamites, and the dwellers in Mesopotamia, and in Judaea, and Cappadocia, in Pontus, and Asia, 10Phrygia, and Pamphylia, in Egypt, and in the parts of Libya about Cyrene, and strangers of Rome, Jews and proselytes,
11ϊουδαιοι τε και προϲηλυτοι κρητεϲ και αραβεϲ ακουομεν λαλουτων αυτων ταιϲ ημετεραιϲ γλωϲϲαιϲ τα μεγαλεια του θυ 12εξϊϲταντο δε παντεϲ και διηπορουτο αλλοϲ προϲ αλλον λεγοντεϲ τι θελοι τουτο ειναι · 13ετεροι δε διαχλευαζοντεϲ ελεγον οτι γλευκουϲ μεμεϲτωμενοι ειϲιν 14ϲταθειϲ δε ο πετροϲ ϲυν τοιϲ ενδεκα επηρεν την φωνην αυτου και απεφθεγξατο αυτοιϲ · ανδρεϲ ϊουδαιοι και οι κατοικουντεϲ ϊηλμʼ παντεϲ τουτο υμι γνωϲτον εϲτω και ενωτιϲαϲθαι τα ρηματα μου 15ου γαρ ωϲ ϋμειϲ ϋπολαμβανεται ουτοι μεθυουϲιν εϲτι γαρ ωρα τριτη τηϲ ημεραϲ · 16αλλα τουτο εϲτιν το ειρημενον δια του προφητου ϊωηλʼ · 17και εϲτε εν ταιϲ εϲχαταιϲ ημεραιϲ λεγει ο θϲ εκχεω απο του πνϲ μου επι παϲαν ϲαρκα και προφητευϲουϲιν οι ϋϊοι υμων · και αι θυγατερεϲ ϋμων και οι νεανιϲκοι ϋμων οραϲειϲ οψονται · και οι πρεϲβυτεροι ϋμων ενυπνιοιϲ ενυπνιαϲθηϲονται 18και γε επι ταϲ δουλαϲ μου και επι τουϲ δουλουϲ μου εν ταιϲ ημεραιϲ εκιναιϲ ˙ εκχεω απο του πνϲ μου κ(αι) προφητευϲουϲι 19και δωϲω τερατα εν τω ουρανω ανω και ϲημια επι τηϲ γηϲ κατω αιμα και πυρ και ατμιδα καπνου 20ο ηλιοϲ μεταϲτραφηϲεται ειϲ ϲκοτοϲ και η ϲεληνη ειϲ αιμα πριν ελθιν ημεραν κυ τη μεγαλην
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
11Κρῆτες καὶ Ἄραβες, ἀκούομεν λαλούντων αὐτῶν ταῖς ἡμετέραις γλώσσαις τὰ μεγαλεῖα τοῦ θεοῦ. 12ἐξίσταντο δὲ πάντες καὶ διηποροῦντο, ἄλλος πρὸς ἄλλον λέγοντες, τί θέλει τοῦτο εἶναι; 13ἕτεροι δὲ διαχλευάζοντες ἔλεγον ὅτι γλεύκους μεμεστωμένοι εἰσίν. 14Σταθεὶς δὲ ὁ Πέτρος σὺν τοῖς ἕνδεκα ἐπῆρεν τὴν φωνὴν αὐτοῦ καὶ ἀπεφθέγξατο αὐτοῖς, ἄνδρες Ἰουδαῖοι καὶ οἱ κατοικοῦντες Ἱερουσαλὴμ πάντες, τοῦτο ὑμῖν γνωστὸν ἔστω καὶ ἐνωτίσασθε τὰ ῥήματά μου. 15οὐ γὰρ ὡς ὑμεῖς ὑπολαμβάνετε οὗτοι μεθύουσιν, ἔστιν γὰρ ὥρα τρίτη τῆς ἡμέρας, 16ἀλλὰ τοῦτό ἐστιν τὸ εἰρημένον διὰ τοῦ προφήτου Ἰωήλ, 17καὶ ἔσται ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις, λέγει ὁ θεός, ἐκχεῶ ἀπὸ τοῦ πνεύματός μου ἐπὶ πᾶσαν σάρκα, καὶ προφητεύσουσιν οἱ υἱοὶ ὑμῶν καὶ αἱ θυγατέρες ὑμῶν, καὶ οἱ νεανίσκοι ὑμῶν ὁράσεις ὄψονται, καὶ οἱ πρεσβύτεροι ὑμῶν ἐνυπνίοις ἐνυπνιασθήσονται· 18καίγε ἐπὶ τοὺς δούλους μου καὶ ἐπὶ τὰς δούλας μου ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἐκχεῶ ἀπὸ τοῦ πνεύματός μου, καὶ προφητεύσουσιν. 19καὶ δώσω τέρατα ἐν τῷ οὐρανῷ ἄνω καὶ σημεῖα ἐπὶ τῆς γῆς κάτω, αἷμα καὶ πῦρ καὶ ἀτμίδα καπνοῦ· 20ὁ ἥλιος μεταστραφήσεται εἰς σκότος καὶ ἡ σελήνη εἰς αἷμα. πρὶν ἐλθεῖν ἡμέραν κυρίου τὴν μεγάλην.
11Cretes and Arabians, we do hear them speak in our tongues the wonderful works of God. 12And they were all amazed, and were in doubt, saying one to another, What meaneth this? 13Others mocking said, These men are full of new wine. 14But Peter, standing up with the eleven, lifted up his voice, and said unto them, Ye men of Judaea, and all ye that dwell at Jerusalem, be this known unto you, and hearken to my words: 15For these are not drunken, as ye suppose, seeing it is but the third hour of the day. 16But this is that which was spoken by the prophet Joel; 17And it shall come to pass in the last days, saith God, I will pour out of my Spirit upon all flesh: and your sons and your daughters shall prophesy, and your young men shall see visions, and your old men shall dream dreams: 18And on my servants and on my handmaidens I will pour out in those days of my Spirit; and they shall prophesy: 19And I will shew wonders in heaven above, and signs in the earth beneath; blood, and fire, and vapour of smoke: 20The sun shall be turned into darkness, and the moon into blood, before that great and notable day of the Lord come:
21 22ανδρεϲ ϊϲδραηλειτε ακουϲατε τουϲ λογουϲ τουτουϲ ιν τον ναζοραιον ανδρα αποδεδιγμενον απο του θυ ειϲ υμαϲ δυναμεϲι και τεραϲι και ϲημιοιϲ οιϲ εποιηϲεν δι αυτου ο θϲ εν μεϲω ϋμων καθωϲ αυτοι οιδαται 23τουτο τη ωριϲμενη βουλη και προγνωϲει του θυ εκδοτον δια χειροϲ ανομων προϲπηξαντεϲ ανειλατε 24ον ο θϲ ανεϲτηϲεν λυϲαϲ ταϲ ωδειναϲ του θανατου καθοτι ουκ η δυνατον κρατιϲθαι αυτον υπ αυτου 25δαδ γαρ λεγει ειϲ αυτον προορωμη τον κν μου ενωπιον μου δια πατοϲ οτι εκ δεξιω μου εϲτιν ϊνα μη ϲαλευθω 26δια τουτο ηϋφρανθη μου η καρδια και ηγαλλιαϲατο η γλωϲϲα μου ετι δε και η ϲαρξ μου καταϲκηνωϲει εφ ελπιδι 27οτι ουκ εγκαταλιψειϲ την ψυχην μου ειϲ αδην ουδε δωϲειϲ τον οϲιον ϲου ϊδειν διαφθορα28εγνωριϲαϲ μοι οδουϲ ζωηϲ πληρωϲειϲ με ευφροϲυνηϲ μετα του προϲωπου ϲου 29ανδρεϲ αδελφοι εξον ειπειν μετα παρρηϲιαϲ προϲ ϋμαϲ περι του πατριαρχου δαδ οτι και ετελευτηϲε και εταφη και το μνημα αυτου εϲτιν εν ημιν αχρι τηϲ ημεραϲ ταυτηϲ 30προφητηϲ ουν ϋπαρχων και ειδωϲ οτι ορκω ωμοϲεν αυτω ο θϲ εκ καρπου τηϲ οϲφυοϲ αυτου καθιϲε επι τον θρονον αυτου
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
21καὶ ἔσται πᾶς ὃς ἂν ἐπικαλέσηται τὸ ὄνομα κυρίου σωθήσεται. 22Ἄνδρες Ἰσραηλεῖται, ἀκούσατε τοὺς λόγους τούτους· Ἰησοῦν τὸν Ναζωραῖον, ἄνδρα ἀποδεδειγμένον ἀπὸ τοῦ θεοῦ εἰς ὑμᾶς δυνάμεσι καὶ τέρασι καὶ σημείοις οἷς ἐποίησεν δι’ αὐτοῦ ὁ θεὸς ἐν μέσῳ ὑμῶν, καθὼς αὐτοὶ οἴδατε, 23τοῦτον τῇ ὡρισμένῃ βουλῇ καὶ προγνώσει τοῦ θεοῦ ἔκδοτον διὰ χειρὸς ἀνόμων προσπήξαντες ἀνείλατε, 24ὃν ὁ θεὸς ἀνέστησεν λύσας τὰς ὠδῖνας τοῦ θανάτου, καθότι οὐκ ἦν δυνατὸν κρατεῖσθαι αὐτὸν ὑπ’ αὐτοῦ· 25Δαυεὶδ γὰρ λέγει εἰς αὐτόν, προορώμην τὸν κύριον μου ἐνώπιόν μου διαπαντός, ὅτι ἐκ δεξιῶν μού ἐστιν ἵνα μὴ σαλευθῶ. 26διὰ τοῦτο ηὐφράνθη μου ἡ καρδία καὶ ἠγαλλιάσατο ἡ γλῶσσά μου, ἔτι δὲ καὶ ἡ σάρξ μου κατασκηνώσει ἐφ’ ἐλπίδι· 27ὅτι οὐκ ἐνκαταλείψεις τὴν ψυχήν μου εἰς ᾅδην, οὐδὲ δώσεις τὸν ὅσιόν σου ἰδεῖν διαφθοράν. 28ἐγνώρισάς μοι ὁδοὺς ζωῆς, πληρώσεις με εὐφροσύνης μετὰ τοῦ προσώπου σου. 29Ἄνδρες ἀδελφοί, ἐξὸν εἰπεῖν μετὰ παρρησίας πρὸς ὑμᾶς περὶ τοῦ πατριάρχου Δαυείδ, ὅτι καὶ ἐτελεύτησεν καὶ ἐτάφη καὶ τὸ μνῆμα αὐτοῦ ἔστιν ἐν ἡμῖν ἄχρι τῆς ἡμέρας ταύτης· 30προφήτης οὖν ὑπάρχων, καὶ εἰδὼς ὅτι ὅρκῳ ὤμοσεν αὐτῷ ὁ θεὸς ἐκ καρποῦ τῆς ὀσφύος αὐτοῦ καθίσαι ἐπὶ τὸν θρόνον αὐτοῦ,
21And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be saved. 22Ye men of Israel, hear these words; Jesus of Nazareth, a man approved of God among you by miracles and wonders and signs, which God did by him in the midst of you, as ye yourselves also know: 23Him, being delivered by the determinate counsel and foreknowledge of God, ye have taken, and by wicked hands have crucified and slain: 24Whom God hath raised up, having loosed the pains of death: because it was not possible that he should be holden of it. 25For David speaketh concerning him, I foresaw the Lord always before my face, for he is on my right hand, that I should not be moved: 26Therefore did my heart rejoice, and my tongue was glad; moreover also my flesh shall rest in hope: 27Because thou wilt not leave my soul in hell, neither wilt thou suffer thine Holy One to see corruption. 28Thou hast made known to me the ways of life; thou shalt make me full of joy with thy countenance. 29Men and brethren, let me freely speak unto you of the patriarch David, that he is both dead and buried, and his sepulchre is with us unto this day. 30Therefore being a prophet, and knowing that God had sworn with an oath to him, that of the fruit of his loins, according to the flesh, he would raise up Christ to sit on his throne;
31προϊδων ελαληϲεν περι τηϲ αναϲταϲεωϲ του χυ οτι ουτε ενκατελιφθη ειϲ αδην ουτε η ϲαρξ αυτου ειδεν διαφθοραν 32τουτον τον ιν ανεϲτηϲεν ο θϲ ου παντεϲ εϲμε ημειϲ μαρτυρεϲ 33τη δεξια ουν του θυ ϋψωθειϲ την τε επαγγελιαν του πνϲ του αγιου λαβων παρα του πατροϲ εξεχεεν τουτο ο ϋμειϲ βλεπετε και ακουετε 34ου γαρ δαδ ανεβη ειϲ τουϲ ουρανουϲ ˙ λεγει δε αυτοϲ · ειπεν κϲ τω κω μου καθου εκ δεξιων μου 35εωϲ αν θω τουϲ εχθρουϲ ϲου ϋποποδιον των ποδων ϲου · 36αϲφαλωϲ ουν γινωϲκετω παϲ οικοϲ ϊηλ οτι και κν αυτον και χν εποιηϲεν ο θϲ τουτον τον ιν ον ϋμειϲ εϲταυρωϲατε · 37ακουϲατεϲ δε κατενυγηϲαν την καρδια ειποντεϲ προϲ τον πετρον και τουϲ λοιπουϲ αποϲτολουϲ τι ποιηϲωμεν ανδρεϲ αδελφοι 38πετροϲ δε προϲ αυτουϲ ˙ μετανοηϲατε φηϲιν και βαπτιϲθητω εκαϲτοϲ ϋμω επι τω ονοματι ιυ χυ ειϲ αφεϲιν των αμαρτιων ϋμων και λημψεϲθαι την δωρεαν του αγιου πνϲ 39ϋμιν γαρ εϲτιν η επαγγελια και τοιϲ τεκνοιϲ ϋμων και παϲι τοιϲ ειϲ μακραν οϲουϲ αν προϲκαλεϲητε κϲ ο θϲ ημων 40ετεροιϲ τε λογοιϲ πλιοϲιν διεμαρτυρατο και παρεκαλει αυτουϲ λεγων · ϲωθηται απο τηϲ γενεαϲ τηϲ ϲκολιαϲ ταυτηϲ
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
31προϊδὼν ἐλάλησεν περὶ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ ὅτι οὔτε ἐνκατελείφθη εἰς ᾅδην οὔτε ἡ σὰρξ αὐτοῦ εἶδεν διαφθοράν. 32τοῦτον τὸν Ἰησοῦν ἀνέστησεν ὁ θεός, οὗ πάντες ἡμεῖς ἐσμεν μάρτυρες. 33τῇ δεξιᾷ οὖν τοῦ θεοῦ ὑψωθεὶς τήν τε ἐπαγγελίαν τοῦ πνεύματος τοῦ ἁγίου λαβὼν παρὰ τοῦ πατρὸς ἐξέχεεν τοῦτο ὃ ὑμεῖς καὶ βλέπετε καὶ ἀκούετε. 34οὐ γὰρ Δαυεὶδ ἀνέβη εἰς τοὺς οὐρανούς, λέγει δὲ αὐτός, εἶπεν κύριος τῷ κυρίῳ μου, κάθου ἐκ δεξιῶν μου 35ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου. 36ἀσφαλῶς οὖν γινωσκέτω πᾶς οἶκος Ἰσραὴλ ὅτι καὶ κύριον αὐτὸν καὶ Χριστὸν ἐποίησεν ὁ θεός, τοῦτον τὸν Ἰησοῦν ὃν ὑμεῖς ἐσταυρώσατε. 37Ἀκούσαντες δὲ κατενύγησαν τὴν καρδίαν, εἶπόν τε πρὸς τὸν Πέτρον καὶ τοὺς λοιποὺς ἀποστόλους· τί ποιήσωμεν, ἄνδρες ἀδελφοί; 38Πέτρος δὲ πρὸς αὐτούς, μετανοήσατε, φησίν, καὶ βαπτισθήτω ἕκαστος ὑμῶν ἐπὶ τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν ὑμῶν, καὶ λήμψεσθε τὴν δωρεὰν τοῦ ἁγίου πνεύματος· 39ὑμῖν γάρ ἐστιν ἡ ἐπαγγελία καὶ τοῖς τέκνοις ὑμῶν καὶ πᾶσιν τοῖς εἰς μακρὰν ὅσους ἂν προσκαλέσηται κύριος ὁ θεὸς ἡμῶν. 40ἑτέροις τε λόγοις πλείοσιν διεμαρτύρατο, καὶ παρεκάλει αὐτοὺς λέγων, σώθητε ἀπὸ τῆς γενεᾶς τῆς σκολιᾶς ταύτης.
31He seeing this before spake of the resurrection of Christ, that his soul was not left in hell, neither his flesh did see corruption. 32This Jesus hath God raised up, whereof we all are witnesses. 33Therefore being by the right hand of God exalted, and having received of the Father the promise of the Holy Ghost, he hath shed forth this, which ye now see and hear. 34For David is not ascended into the heavens: but he saith himself, The LORD said unto my Lord, Sit thou on my right hand, 35Until I make thy foes thy footstool. 36Therefore let all the house of Israel know assuredly, that God hath made that same Jesus, whom ye have crucified, both Lord and Christ. 37Now when they heard this, they were pricked in their heart, and said unto Peter and to the rest of the apostles, Men and brethren, what shall we do? 38Then Peter said unto them, Repent, and be baptized every one of you in the name of Jesus Christ for the remission of sins, and ye shall receive the gift of the Holy Ghost. 39For the promise is unto you, and to your children, and to all that are afar off, even as many as the Lord our God shall call. 40And with many other words did he testify and exhort, saying, Save yourselves from this untoward generation.
41οι μεν ουν αποδεξαμενοι τον λογον αυτου εβαπτιϲθηϲα και προϲετεθηϲα εν τη ημερα εκινη ψυχαι ωϲ τριϲχιλιαι 42ηϲαν δε προϲκαρτερουντεϲ τη διδαχη των αποϲτολων · και τη κοινωνια τη κλαϲι του αρτου και ταιϲ προϲευχαιϲ 43εγινετο δε παϲη ψυχη φοβοϲ · πολλα δε τερατα και ϲημια δια των αποϲτολων εγινετο εν ϊηλμ φοβοϲ τε ην μεγαϲ επι πανταϲ 44και παντεϲ δε οι πιϲτευϲαντεϲ ηϲαν επι το αυτο και ειχο απαντα κοινα 45κ(αι) τα κτηματα και ταϲ υπαρξειϲ επιπραϲκον και διεμεριζον αυτα παϲιν καθοτι α τιϲ χριαν ειχεν 46καθ ημεραν τε προϲκαρτερουντεϲ ομοθυμαδο εν τω ιερω κλωτεϲ τε κατ οικον αρτον μετελαμβανον τροφηϲ εν αγαλλιαϲει και αφελοτητι καρδιαϲ 47αινουντεϲ τον θν και εχοντεϲ χαριν προϲ ολον τον λαον ο δε κϲ προϲετιθει τουϲ ϲωζομενουϲ καθ ημεραν επι το αυτο
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
41οἱ μὲν οὖν ἀποδεξάμενοι τὸν λόγον αὐτοῦ ἐβαπτίσθησαν, καὶ προσετέθησαν ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ψυχαὶ ὡσεὶ τρισχίλιαι. 42ἦσαν δὲ προσκαρτεροῦντες τῇ διδαχῇ τῶν ἀποστόλων καὶ τῇ κοινωνίᾳ, τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου καὶ ταῖς προσευχαῖς. 43Ἐγίνετο δὲ πάσῃ ψυχῇ φόβος· πολλά δὲ τέρατα καὶ σημεῖα διὰ τῶν ἀποστόλων ἐγίνετο ἐν Ἱερουσαλήμ, φόβος τε ἦν μέγας ἐπὶ πάντας. 44καὶ πάντες δὲ οἱ πιστεύσαντες ἦσαν ἐπὶ τὸ αὐτὸ καὶ εἶχον ἅπαντα κοινά, 45καὶ τὰ κτήματα καὶ τὰς ὑπάρξεις ἐπίπρασκον καὶ διεμέριζον αὐτὰ πᾶσιν καθότι ἄν τις χρείαν εἶχεν· 46καθ’ ἡμέραν τε προσκαρτεροῦντες ὁμοθυμαδὸν ἐν τῷ ἱερῷ, κλῶντές τε κατ’ οἶκον ἄρτον, μετελάμβανον τροφῆς ἐν ἀγαλλιάσει καὶ ἀφελότητι καρδίας, 47αἰνοῦντες τὸν θεὸν καὶ ἔχοντες χάριν πρὸς ὅλον τὸν λαόν. ὁ δὲ κύριος προσετίθει τοὺς σῳζομένους καθ’ ἡμέραν ἐπὶ τὸ αὐτό.
41Then they that gladly received his word were baptized: and the same day there were added unto them about three thousand souls. 42And they continued stedfastly in the apostles’ doctrine and fellowship, and in breaking of bread, and in prayers. 43And fear came upon every soul: and many wonders and signs were done by the apostles. 44And all that believed were together, and had all things common; 45And sold their possessions and goods, and parted them to all men, as every man had need. 46And they, continuing daily with one accord in the temple, and breaking bread from house to house, did eat their meat with gladness and singleness of heart, 47Praising God, and having favour with all the people. And the Lord added to the church daily such as should be saved.
Cite
Source & Cross-References
- Source text: Codex Sinaiticus folio + transcription (codexsinaiticus.org) + Tischendorf 8th edition (bolls.life) + KJV (bible-api.com) — view original
- Critical edition: Tischendorf 8th edition (1869) / Codex Sinaiticus transcription
← previous · → next · v cycle view · l back to library