Luke, Chapter 5 (Codex Alexandrinus)
Introduction
Luke 5 from Codex Alexandrinus (GA 02), a fifth-century Greek Bible held by the British Library (Royal MS 1 D. VIII). In the New Testament it is the chief witness to the Byzantine text in the Gospels and to the Alexandrian text in the rest of the New Testament. Its New Testament volume lacks Matthew 1:1-25:5, John 6:50-8:52 and 2 Corinthians 4:13-12:6.
This entry meets the strict three-criteria standard of the Theosis Library:
- Manuscript scan: the actual page(s) of Codex Alexandrinus containing this passage (folios 47v, 48r, 48v), reproduced from the British Museum's 1909 photographic facsimile edited by F. G. Kenyon, as digitised by the Getty Research Institute for the Internet Archive. The facsimile prints the verse range beneath each plate; that printed range was read for every page used and agrees with the INTF's NTVMR verse-level page index (CC BY 4.0). The page for each section now comes from the NTVMR transcription itself, which records the page and column on which every verse is written.
- Original text: the manuscript's own text, from a diplomatic transcription (see Greek text below), with Tischendorf's 8th critical edition (1869) for comparison.
- English translation: the King James Version (1611), retrieved verbatim from the public-domain bible-api.com endpoint.
Greek text: a diplomatic transcription of Codex Alexandrinus made by the Institut für Neutestamentliche Textforschung (INTF), Münster, for the New Testament Virtual Manuscript Room (NTVMR), published under a Creative Commons Attribution 4.0 licence. It gives the letters as the first scribe wrote them: no accents or breathings, the scribe's own spelling, and the sacred names in their contracted form (θς for θεος, ις for ιησους, κς for κυριος; the overline is not reproduced). Corrections by later hands are not shown. Letters in square brackets are not legible on the page and were restored by the transcribers, a dot under a letter marks an uncertain reading, and [...] marks text lost to damage. Beneath each section, for comparison, is Tischendorf's 8th critical edition (1869). Where the two differ, the transcription is what the manuscript says. Each section is shown with the page on which the transcription places its verses.
How was this verified? (Provenance)
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verses 1-9 on fol. 47v (facsimile leaf 60), col. 2; verse 9 continues on fol. 48r (facsimile leaf 61), col. 1 (which begins 'η συνελαβον ·').
1εγενετο δε εν τω τον οχλον επικεισθαι αυτω · και ακουειν τον λογον του θυ · και αυτος ην εστως παρα την λιμνην γεννησαρετ · 2και ιδεν δυο πλοιαρια εστωτα παρα την λιμνην · οι δε αλεεις αποβαντες απ αυτων απεπλυναν τα δικτυα · 3εμβας δε εις εν των πλοιων ο ην του σιμωνος · ηρωτησεν αυτον απο της γης επαναγειν ολιγον · και καθεισας εδιδασκεν εκ του πλοιου τους οχλους 4ως δε επαυσατο λαλων ειπεν προς τον σιμωνα επαναγαγε εις το βαθος · και χαλασατε τα δικτυα υμων εις αγραν 5και αποκριθεις ο σιμων ειπεν αυτω · επιστατα · δι ολης νυκτος κοπιασαντες ουδεν ελαβαμεν · επι δε τω ρηματι σου χαλασω το δικτυον · 6και τουτο ποιησαντες συνεκλεισαν πληθος ιχθυων πολυ διερηγνυτο δε το δικτυον αυτων · 7και κατενευσαν τοις μετοχοις τοις εν τω ετερω πλοιω του ελθοντας συλλαβεσθαι αυτοις · και ηλθον και επλησαν αμφοτερα τα πλοια ωστε βυθιζεσθαι αυτα 8ιδων δε σιμων πετρος προσεπεσεν τοις γονασιν του ιυ λεγων · εξελθε απ εμου οτι ανηρ αμαρτωλος ειμι κε 9θαμβος γαρ περιεσχεν αυτον και παντας τους συν αυτω επι τη αγρα των ιχθυων η συνελαβον ·
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
1Ἐγένετο δὲ ἐν τῷ τὸν ὄχλον ἐπικεῖσθαι αὐτῷ καὶ ἀκούειν τὸν λόγον τοῦ θεοῦ, καὶ αὐτὸς ἦν ἑστὼς παρὰ τὴν λίμνην Γεννησαρέτ, 2καὶ ἴδεν δύο πλοιάρια ἑστῶτα παρὰ τὴν λίμνην· οἱ δὲ ἁλεεῖς ἀπ’ αὐτῶν ἀποβάντες ἔπλυναν τὰ δίκτυα. 3ἐμβὰς δὲ εἰς ἓν τῶν πλοίων, ὃ ἦν Σίμωνος, ἠρώτησεν αὐτὸν ἀπὸ τῆς γῆς ἐπαναγαγεῖν ὀλίγον, καθίσας δὲ ἐν τῷ πλοίῳ ἐδίδασκεν τοὺς ὄχλους. 4ὡς δὲ ἐπαύσατο λαλῶν, εἶπεν πρὸς τὸν Σίμωνα· ἐπανάγαγε εἰς τὸ βάθος καὶ χαλάσατε τὰ δίκτυα ὑμῶν εἰς ἄγραν. 5καὶ ἀποκριθεὶς Σίμων εἶπεν· ἐπιστάτα, δι’ ὅλης νυκτὸς κοπιάσαντες οὐδὲν ἐλάβομεν· ἐπὶ δὲ τῷ ῥήματί σου χαλάσω τὰ δίκτυα. 6καὶ τοῦτο ποιήσαντες συνέκλεισαν πλῆθος ἰχθύων πολύ· διερρήσσετο δὲ τὰ δίκτυα αὐτῶν. 7καὶ κατένευσαν τοῖς μετόχοις ἐν τῷ ἑτέρῳ πλοίῳ τοῦ ἐλθόντας συλλαβέσθαι αὐτοῖς· καὶ ἦλθαν, καὶ ἔπλησαν ἀμφότερα τὰ πλοῖα, ὥστε βυθίζεσθαι αὐτά. 8ἰδὼν δὲ Σίμων Πέτρος προσέπεσεν τοῖς γόνασιν Ἰησοῦ λέγων· ἔξελθε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι ἀνὴρ ἁμαρτωλός εἰμι, κύριε. 9θάμβος γὰρ περιέσχεν αὐτὸν καὶ πάντας τοὺς σὺν αὐτῷ ἐπὶ τῇ ἄγρᾳ τῶν ἰχθύων ᾗ συνέλαβον,
1And it came to pass, that, as the people pressed upon him to hear the word of God, he stood by the lake of Gennesaret, 2And saw two ships standing by the lake: but the fishermen were gone out of them, and were washing their nets. 3And he entered into one of the ships, which was Simon’s, and prayed him that he would thrust out a little from the land. And he sat down, and taught the people out of the ship. 4Now when he had left speaking, he said unto Simon, Launch out into the deep, and let down your nets for a draught. 5And Simon answering said unto him, Master, we have toiled all the night, and have taken nothing: nevertheless at thy word I will let down the net. 6And when they had this done, they inclosed a great multitude of fishes: and their net brake. 7And they beckoned unto their partners, which were in the other ship, that they should come and help them. And they came, and filled both the ships, so that they began to sink. 8When Simon Peter saw it, he fell down at Jesus’ knees, saying, Depart from me; for I am a sinful man, O Lord. 9For he was astonished, and all that were with him, at the draught of the fishes which they had taken:
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verses 10-19 on fol. 48r (facsimile leaf 61), col. 1.
10ομοιως δε και ιακωβον · και ιωαννην υιους ζεβεδαιου · οι ησαν κοινωνοι τω σιμωνι · και ειπεν προς τον σιμωνα ο ις · μη φοβου απο του νυν ανους εση ζωγρων · 11και καταγαγοντες τα πλοια επι την γην αφεντες απαντα ηκολουθησαν αυτω · 12και εγενετο εν τω ειναι αυτον εν μια των πολεων · κα ιδου ανηρ πληρης λεπρας · και ιδων τον ιν πεσων επι προσωπον εδεηθη αυτου λεγων · κε εαν θελης δυνασαι με καθαρισαι 13και εκτεινας την χειρα · ηψατο αυτου ειπων θελω καθαρισθητι · και ευθεως η λεπρα απηλθεν απ αυτου · 14και αυτος παρηγγειλεν αυτω μηδενι ειπειν · αλλα απελθων δειξον σεαυτον τω ιερει · και προσενεγκε περι του καθαρισμου σου · καθως προσεταξεν μωσης εις μαρτυριον αυτοις · 15διηρχετο δε μαλλον ο λογος περι αυτου · και συνηρχοντο οχλοι πολλοι ακουειν και θεραπευεσθαι απ αυτου απο των ασθενειων αυτων · 16αυτος δε ην υποχωρων εν ταις ερημοις και προσευχομενος 17και εγενετο εν μια των ημερων · και αυτος ην διδασκων και ησαν καθημενοι φαρισαιοι · και νομοδιδασκαλοι · οι ησαν [σ]υ̣[νεληλυθοτες] εκ πασης κωμης της γαλιλαιας και ιουδαιας και ιλημ · και δυναμεις κυ ην εις το ιασθαι αυτους · 18και ιδου ανδρες φεροντες επι κλινης ανον ος ην παραλελυμενος · και εζητουν αυτον εισενεγκειν και θειναι ενωπιον αυτου 19και μη ευροντες ποιας εισενεγκωσιν αυτον δια τον οχλον · αναβαντες επι το δωμα δια των κεραμων καθηκαν αυτον συν τω κλεινιδιω εις το μεσον εμπροσθεν του ιυ
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
10ὁμοίως δὲ καὶ Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην υἱοὺς Ζεβεδαίου, οἳ ἦσαν κοινωνοὶ τῷ Σίμωνι. καὶ εἶπεν πρὸς τὸν Σίμωνα ὁ Ἰησοῦς· μὴ φοβοῦ· ἀπὸ τοῦ νῦν ἀνθρώπους ἔσῃ ζωγρῶν. 11καὶ καταγαγόντες τὰ πλοῖα ἐπὶ τὴν γῆν, ἀφέντες πάντα ἠκολούθησαν αὐτῷ. 12Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ εἶναι αὐτὸν ἐν μιᾷ τῶν πόλεων, καὶ ἰδοὺ ἀνὴρ πλήρης λέπρας· ἰδὼν δὲ τὸν Ἰησοῦν, πεσὼν ἐπὶ πρόσωπον ἐδεήθη αὐτοῦ λέγων· κύριε, ἐὰν θέλῃς, δύνασαί με καθαρίσαι. 13καὶ ἐκτείνας τὴν χεῖρα ἥψατο αὐτοῦ εἰπών· θέλω, καθαρίσθητι. καὶ εὐθέως ἡ λέπρα ἀπῆλθεν ἀπ’ αὐτοῦ. 14καὶ αὐτὸς παρήγγειλεν αὐτῷ μηδενὶ εἰπεῖν, ἀλλὰ ἀπελθὼν δεῖξον σεαυτὸν τῷ ἱερεῖ, καὶ προσένεγκε περὶ τοῦ καθαρισμοῦ σου καθὼς προσέταξεν Μωϋσῆς, εἰς μαρτύριον αὐτοῖς. 15διήρχετο δὲ μᾶλλον ὁ λόγος περὶ αὐτοῦ, καὶ συνήρχοντο ὄχλοι πολλοὶ ἀκούειν καὶ θεραπεύεσθαι ἀπὸ τῶν ἀσθενειῶν αὐτῶν· 16αὐτὸς δὲ ἦν ὑποχωρῶν ἐν ταῖς ἐρήμοις καὶ προσευχόμενος. 17Καὶ ἐγένετο ἐν μιᾷ τῶν ἡμερῶν καὶ αὐτὸς ἦν διδάσκων, καὶ ἦσαν καθήμενοι Φαρισαῖοι καὶ νομοδιδάσκαλοι, οἳ ἦσαν ἐληλυθότες ἐκ πάσης κώμης τῆς Γαλιλαίας καὶ Ἰουδαίας καὶ Ἱερουσαλήμ· καὶ δύναμις κυρίου ἦν εἰς τὸ ἰᾶσθαι αὐτόν. 18καὶ ἰδοὺ ἄνδρες φέροντες ἐπὶ κλίνης ἄνθρωπον ὃς ἦν παραλελυμένος, καὶ ἐζήτουν αὐτὸν εἰσενεγκεῖν καὶ θεῖναι ἐνώπιον αὐτοῦ. 19καὶ μὴ εὑρόντες ποίας εἰσενέγκωσιν αὐτὸν διὰ τὸν ὄχλον, ἀναβάντες ἐπὶ τὸ δῶμα διὰ τῶν κεράμων καθῆκαν αὐτὸν σὺν τῷ κλινιδίῳ εἰς τὸ μέσον ἔμπροσθεν τοῦ Ἰησοῦ.
10And so was also James, and John, the sons of Zebedee, which were partners with Simon. And Jesus said unto Simon, Fear not; from henceforth thou shalt catch men. 11And when they had brought their ships to land, they forsook all, and followed him. 12And it came to pass, when he was in a certain city, behold a man full of leprosy: who seeing Jesus fell on his face, and besought him, saying, Lord, if thou wilt, thou canst make me clean. 13And he put forth his hand, and touched him, saying, I will: be thou clean. And immediately the leprosy departed from him. 14And he charged him to tell no man: but go, and shew thyself to the priest, and offer for thy cleansing, according as Moses commanded, for a testimony unto them. 15But so much the more went there a fame abroad of him: and great multitudes came together to hear, and to be healed by him of their infirmities. 16And he withdrew himself into the wilderness, and prayed. 17And it came to pass on a certain day, as he was teaching, that there were Pharisees and doctors of the law sitting by, which were come out of every town of Galilee, and Judaea, and Jerusalem: and the power of the Lord was present to heal them. 18And, behold, men brought in a bed a man which was taken with a palsy: and they sought means to bring him in, and to lay him before him. 19And when they could not find by what way they might bring him in because of the multitude, they went upon the housetop, and let him down through the tiling with his couch into the midst before Jesus.
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verses 20-26 on fol. 48r (facsimile leaf 61), col. 2.
20και ιδων την πιστιν αυτων ειπεν αυτω ανε αφεωνται σοι αι αμαρτιαι σου 21και ηρξαντο διαλογιζεσθαι οι γραμματεις και οι φαρισαιοι λεγοντες · τις εστιν ουτος ος λαλει βλασφημιας · τις δυναται αφιεναι αμαρτιας ει μη μονος ο θς 22επιγνους δε ο ις τους διαλογισμους αυτων αποκριθεις ειπεν προς αυτους · τι διαλογιζεσθαι εν ταις καρδιαις υμων 23τι εστιν ευκοπωτερον ειπειν αφεωνται σοι αι αμαρτιαι σου · η ειπειν εγειρε και περιπατει · 24ινα δε ιδητε οτι εξουσιαν εχει ο υιος του ανου επι της γης αφιεναι αμαρτιας · ειπεν τω παραλελυμενω · σοι λεγω εγειρε · και αρας το κλινειδιον σου πορευου εις τον οικον σου · 25και παραχρημα αναστας ενωπιον αυτων αρας εφ ο κατεκειτο · απηλθεν εις τον οικον αυτου δοξαζων τον θν · 26και εκστασεις ελαβεν απαντας · και επλησθησαν φοβου και εδοξαζον τον θν λεγοντες · οτι ιδομεν παραδοξα σημερον
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
20καὶ ἰδὼν τὴν πίστιν αὐτῶν εἶπεν· ἄνθρωπε, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. 21καὶ ἤρξαντο διαλογίζεσθαι οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι λέγοντες· τίς ἐστιν οὗτος ὃς λαλεῖ βλασφημίας; τίς δύναται ἁμαρτίας ἀφεῖναι εἰ μὴ μόνος ὁ θεός; 22ἐπιγνοὺς δὲ ὁ Ἰησοῦς τοὺς διαλογισμοὺς αὐτῶν ἀποκριθεὶς εἶπεν πρὸς αὐτούς· τί διαλογίζεσθε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; 23τί ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου, ἢ εἰπεῖν· ἔγειρε καὶ περιπάτει; 24ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐξουσίαν ἔχει ἐπὶ τῆς γῆς ἀφιέναι ἁμαρτίας, εἶπεν τῷ παραλελυμένῳ· σοὶ λέγω, ἔγειρε καὶ ἄρας τὸ κλινίδιόν σου πορεύου εἰς τὸν οἶκόν σου. 25καὶ παραχρῆμα ἀναστὰς ἐνώπιον αὐτῶν, ἄρας ἐφ’ ὃ κατέκειτο, ἀπῆλθεν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ δοξάζων τὸν θεόν. 26καὶ ἔκστασις ἔλαβεν ἅπαντας, καὶ ἐδόξαζον τὸν θεόν, καὶ ἐπλήσθησαν φόβου λέγοντες ὅτι εἴδομεν παράδοξα σήμερον.
20And when he saw their faith, he said unto him, Man, thy sins are forgiven thee. 21And the scribes and the Pharisees began to reason, saying, Who is this which speaketh blasphemies? Who can forgive sins, but God alone? 22But when Jesus perceived their thoughts, he answering said unto them, What reason ye in your hearts? 23Whether is easier, to say, Thy sins be forgiven thee; or to say, Rise up and walk? 24But that ye may know that the Son of man hath power upon earth to forgive sins, (he said unto the sick of the palsy,) I say unto thee, Arise, and take up thy couch, and go into thine house. 25And immediately he rose up before them, and took up that whereon he lay, and departed to his own house, glorifying God. 26And they were all amazed, and they glorified God, and were filled with fear, saying, We have seen strange things to day.
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verses 27-32 on fol. 48r (facsimile leaf 61), col. 2; verse 32 continues on fol. 48v (facsimile leaf 62), col. 1 (which begins 'εις μετανοιαν ·').
27και μετα ταυτα εξηλθεν · και ειδεν τελωνην ονοματι λευειν καθημενον επι το τελωνιον · και ειπεν αυτω ακολουθει μοι · 28και καταλειπων απαντα αναστας ηκολουθησεν αυτω 29και εποιησεν δοχην μεγαλην λευεις αυτω εν τη οικια αυτου και ην οχλος τελωνων πολυς και αλλων · οι ησαν μετ αυτων κατακειμενοι · 30και εγογγυζον οι γραμματεις αυτων και οι φαρισαιοι προς τους μαθητας αυτου λεγοντες δια τι μετα των τελωνων και αμαρτωλων εσθιετε και πινετε · 31και αποκριθεις ο ις ειπεν προς αυτους ου χριαν εχουσιν οι υγιαινοντες ιατρου αλλα οι κακως εχοντες · 32ουκ εληλυθα καλεσαι δικαιους · αλλα αμαρτωλους εις μετανοιαν ·
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
27Καὶ μετὰ ταῦτα ἐξῆλθεν, καὶ ἐθεάσατο τελώνην ὀνόματι Λευεὶν καθήμενον ἐπὶ τὸ τελώνιον, καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἀκολούθει μοι. 28καὶ καταλιπὼν πάντα ἀναστὰς ἠκολούθει αὐτῷ. 29καὶ ἐποίησεν δοχὴν μεγάλην Λευεὶς αὐτῷ ἐν τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ· καὶ ἦν ὄχλος πολὺς τελωνῶν καὶ ἄλλων οἳ ἦσαν μετ’ αὐτῶν κατακείμενοι. 30καὶ ἐγόγγυζον οἱ Φαρισαῖοι καὶ οἱ γραμματεῖς αὐτῶν πρὸς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ λέγοντες· διατί μετὰ τῶν τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν ἐσθίετε καὶ πίνετε; 31καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν πρὸς αὐτούς· οὐ χρείαν ἔχουσιν οἱ ὑγιαίνοντες ἰατροῦ ἀλλὰ οἱ κακῶς ἔχοντες· 32οὐκ ἐλήλυθα καλέσαι δικαίους ἀλλὰ ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν.
27And after these things he went forth, and saw a publican, named Levi, sitting at the receipt of custom: and he said unto him, Follow me. 28And he left all, rose up, and followed him. 29And Levi made him a great feast in his own house: and there was a great company of publicans and of others that sat down with them. 30But their scribes and Pharisees murmured against his disciples, saying, Why do ye eat and drink with publicans and sinners? 31And Jesus answering said unto them, They that are whole need not a physician; but they that are sick. 32I came not to call the righteous, but sinners to repentance.
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verses 33-39 on fol. 48v (facsimile leaf 62), col. 1.
33οι δε ειπον προς αυτον · δια τι οι μαθηται ιωαννου νηστευουσιν πυκνα · και δεησεις ποιουνται ομοιως και οι των φαρισαιων οι δε σοι εσθιουσιν και πινουσιν 34ο δε ειπεν προς αυτους · μη δυνασθαι τους υιους του νυμφωνος εν ω ο νυμφιος μετ αυτων εστιν ποιησαι νηστευειν 35ελευσονται δε ημεραι · και οταν απαρθη απ αυτων ο νυμφιος · τοτε νηστευσουσιν εν εκειναις ταις ημεραις · 36ελεγεν δε και παραβολην προς αυτους · οτι ουδεις επιβλημα ιματιου καινου · επιβαλλει επι ιματιον παλαιον · ει δε μη γε · και το καινον σχιζει και τω παλαιω ου συμφωνησει · το απο του καινου · 37και ουδεις βαλλει οινον νεον εις ασκους παλαιους ει δε μη γε ρηξει ο νεος οινος τους ασκους · και αυτος εκχυθησεται · και οι ασκοι απολουνται · 38αλλα οινον νεον εις ασκους καινους βλητεον · και αμφοτεροι συντηρουνται · 39και ουδεις πιων παλαιον · ευθεως θελει νεον · λεγει γαρ ο παλαιος χρηστοτερος εστιν
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
33Οἱ δὲ εἶπαν πρὸς αὐτόν· οἱ μαθηταὶ Ἰωάννου νηστεύουσιν πυκνὰ καὶ δεήσεις ποιοῦνται, ὁμοίως καὶ οἱ τῶν Φαρισαίων, οἱ δὲ σοὶ ἐσθίουσιν καὶ πίνουσιν. 34ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν πρὸς αὐτούς, μὴ δύνασθε τοὺς υἱοὺς τοῦ νυμφῶνος, ἐν ᾧ ὁ νυμφίος μετ’ αὐτῶν ἐστιν, ποιῆσαι νηστεῦσαι; 35ἐλεύσονται δὲ ἡμέραι, καὶ ὅταν ἀπαρθῇ ἀπ’ αὐτῶν ὁ νυμφίος, τότε νηστεύσουσιν ἐν ἐκείναις ταῖς ἡμέραις. 36Ἔλεγεν δὲ καὶ παραβολὴν πρὸς αὐτοὺς ὅτι οὐδεὶς ἐπίβλημα ἀπὸ ἱματίου καινοῦ σχίσας ἐπιβάλλει ἐπὶ ἱμάτιον παλαιόν· εἰ δὲ μήγε, καὶ τὸ καινὸν σχίσει καὶ τῷ παλαιῷ οὐ συμφωνήσει τὸ ἐπίβλημα τὸ ἀπὸ τοῦ καινοῦ. 37καὶ οὐδεὶς βάλλει οἶνον νέον εἰς ἀσκοὺς παλαιούς· εἰ δὲ μήγε, ῥήξει ὁ οἶνος ὁ νέος τοὺς ἀσκούς, καὶ αὐτὸς ἐκχυθήσεται καὶ οἱ ἀσκοὶ ἀπολοῦνται· 38ἀλλὰ οἶνον νέον εἰς ἀσκοὺς καινοὺς βλητέον. 39καὶ οὐδεὶς πιὼν παλαιὸν θέλει νέον· λέγει γάρ· ὁ παλαιὸς χρηστός ἐστιν.
33And they said unto him, Why do the disciples of John fast often, and make prayers, and likewise the disciples of the Pharisees; but thine eat and drink? 34And he said unto them, Can ye make the children of the bridechamber fast, while the bridegroom is with them? 35But the days will come, when the bridegroom shall be taken away from them, and then shall they fast in those days. 36And he spake also a parable unto them; No man putteth a piece of a new garment upon an old; if otherwise, then both the new maketh a rent, and the piece that was taken out of the new agreeth not with the old. 37And no man putteth new wine into old bottles; else the new wine will burst the bottles, and be spilled, and the bottles shall perish. 38But new wine must be put into new bottles; and both are preserved. 39No man also having drunk old wine straightway desireth new: for he saith, The old is better.
Cite
Sources
- Source: Codex Alexandrinus page images + NTVMR transcription (CC BY 4.0) + Tischendorf 8th edition + KJV (holding institution)
- Critical edition: Codex Alexandrinus transcription, NTVMR (INTF Münster, CC BY 4.0); Tischendorf 8th edition for comparison
← previous · → next · v cycle view · l back to library