Luke, Chapter 6 (Codex Alexandrinus)
Introduction
Luke 6 from Codex Alexandrinus (GA 02), a fifth-century Greek Bible held by the British Library (Royal MS 1 D. VIII). In the New Testament it is the chief witness to the Byzantine text in the Gospels and to the Alexandrian text in the rest of the New Testament. Its New Testament volume lacks Matthew 1:1-25:5, John 6:50-8:52 and 2 Corinthians 4:13-12:6.
This entry meets the strict three-criteria standard of the Theosis Library:
- Manuscript scan: the actual page(s) of Codex Alexandrinus containing this passage (folios 48v, 49r, 49v), reproduced from the British Museum's 1909 photographic facsimile edited by F. G. Kenyon, as digitised by the Getty Research Institute for the Internet Archive. The facsimile prints the verse range beneath each plate; that printed range was read for every page used and agrees with the INTF's NTVMR verse-level page index (CC BY 4.0). The page for each section now comes from the NTVMR transcription itself, which records the page and column on which every verse is written.
- Original text: the manuscript's own text, from a diplomatic transcription (see Greek text below), with Tischendorf's 8th critical edition (1869) for comparison.
- English translation: the King James Version (1611), retrieved verbatim from the public-domain bible-api.com endpoint.
Greek text: a diplomatic transcription of Codex Alexandrinus made by the Institut für Neutestamentliche Textforschung (INTF), Münster, for the New Testament Virtual Manuscript Room (NTVMR), published under a Creative Commons Attribution 4.0 licence. It gives the letters as the first scribe wrote them: no accents or breathings, the scribe's own spelling, and the sacred names in their contracted form (θς for θεος, ις for ιησους, κς for κυριος; the overline is not reproduced). Corrections by later hands are not shown. Letters in square brackets are not legible on the page and were restored by the transcribers, a dot under a letter marks an uncertain reading, and [...] marks text lost to damage. Beneath each section, for comparison, is Tischendorf's 8th critical edition (1869). Where the two differ, the transcription is what the manuscript says. Each section is shown with the page on which the transcription places its verses.
How was this verified? (Provenance)
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verses 1-4 on fol. 48v (facsimile leaf 62), col. 1.
1εγενετο δε εν σαββατω δευτεροπρωτω διαπορευεσθαι αυτον δια σποριμων · και ετιλλον οι μαθηται αυτου τους σταχυας · και ησθιον ψωχοντες ταις χερσιν · 2τινες δε των φαρισαιων ειπον αυτοις τι ποιειται ο ουκ εξεστιν ποιειν εν τοις σαββασιν · 3και αποκριθεις ο ις ειπεν προς αυτους · ουδε τουτο ανεγνωτε ο εποιησεν δαδ οποτε επινασεν αυτος και οι μετ αυτου οντες · 4ως εισηλθεν εις τον οικον του θυ · και τους αρτους της προθεσεως ελαβεν και εφαγεν · και εδωκεν · και τοις μετ αυτου · ους ουκ εξεστιν φαγειν ει μη μονους τους ιερεις ·
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
1Ἐγένετο δὲ ἐν σαββάτῳ δευτεροπρώτῳ διαπορεύεσθαι αὐτὸν διὰ σπορίμων, καὶ ἔτιλλον οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ τοὺς στάχυας καὶ ἤσθιον ψώχοντες ταῖς χερσίν. 2τινὲς δὲ τῶν Φαρισαίων εἶπον· τί ποιεῖτε ὃ οὐκ ἔξεστιν ποιεῖν τοῖς σάββασιν; 3καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς πρὸς αὐτοὺς εἶπεν· οὐδὲ τοῦτο ἀνέγνωτε ὃ ἐποίησεν Δαυεὶδ ὁπότε ἐπείνασεν αὐτὸς καὶ οἱ μετ’ αὐτοῦ ὄντες; 4ὡς εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον τοῦ θεοῦ καὶ τοὺς ἄρτους τῆς προθέσεως ἔλαβεν καὶ ἔφαγεν καὶ ἔδωκεν καὶ τοῖς μετ’ αὐτοῦ, οὓς οὐκ ἔξεστιν φαγεῖν εἰ μὴ μόνους τοὺς ἱερεῖς;
1And it came to pass on the second sabbath after the first, that he went through the corn fields; and his disciples plucked the ears of corn, and did eat, rubbing them in their hands. 2And certain of the Pharisees said unto them, Why do ye that which is not lawful to do on the sabbath days? 3And Jesus answering them said, Have ye not read so much as this, what David did, when himself was an hungred, and they which were with him; 4How he went into the house of God, and did take and eat the shewbread, and gave also to them that were with him; which it is not lawful to eat but for the priests alone?
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verses 5-11 on fol. 48v (facsimile leaf 62), col. 2.
5και ελεγεν αυτοις οτι κς εστ[ιν] ο υιος του ανου · και του σαββατ[ου] 6εγενετο δε και εν ετερω σαββατω εισελθειν αυτον εις την συναγωγην · και διδασκειν και ην εκει ανος · και η χειρ αυτου η δεξια ην ξηρα · 7παρετηρουντο δε οι γραμματεις και οι φαρισαιοι ει εν τω σαββατω θεραπευει ινα ευρωσιν κατηγοριαν αυτου · 8αυτος δε ηδει τους διαλογισμους αυτων και ειπεν τω ανω τω την ξηραν εχοντι την χειρα εγειρε · και στηθι εις το μεσον · ο δε αναστας εστη · 9ειπεν ουν ο ις προς αυτους επερωτησω υμας · τι εξεστιν τοις σαββασιν · αγαθοποιησαι η κακοποιησαι ψυχην σωσαι η αποκτειναι 10και περιβλεψαμενος παντας αυτους ειπεν αυτω · εκτεινον την χειρα σου · ο δε εποιησεν · και απεκατεσταθη η χειρ αυτου ως η αλλη · 11αυτοι δε επλησθησαν ανοιας και διελαλουν προς αλληλους λεγοντες τι αν ποιησειεν τω ιυ ·
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
5καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς ὅτι κύριός ἐστιν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ σαββάτου. 6Ἐγένετο δὲ ἐν ἑτέρῳ σαββάτῳ εἰσελθεῖν αὐτὸν εἰς τὴν συναγωγὴν καὶ διδάσκειν. καὶ ἦν ἄνθρωπος ἐκεῖ καὶ ἡ χεὶρ αὐτοῦ ἡ δεξιὰ ἦν ξηρά· 7παρετηροῦντο δὲ οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι εἰ ἐν τῷ σαββάτῳ θεραπεύει, ἵνα εὕρωσιν κατηγορεῖν αὐτοῦ. 8αὐτὸς δὲ ᾔδει τοὺς διαλογισμοὺς αὐτῶν· εἶπεν δὲ τῷ ἀνδρὶ τῷ ξηρὰν ἔχοντι τὴν χεῖρα· ἔγειρε καὶ στῆθι εἰς τὸ μέσον. καὶ ἀναστὰς ἔστη. 9εἶπεν δὲ ὁ Ἰησοῦς πρὸς αὐτούς· ἐπερωτῶ ὑμᾶς, εἰ ἔξεστιν τῷ σαββάτῳ ἀγαθοποιῆσαι ἢ κακοποιῆσαι, ψυχὴν σῶσαι ἢ ἀπολέσαι. 10καὶ περιβλεψάμενος πάντας αὐτοὺς εἶπεν αὐτῷ· ἔκτεινον τὴν χεῖρά σου. ὁ δὲ ἐποίησεν, καὶ ἀπεκατεστάθη ἡ χεὶρ αὐτοῦ. 11αὐτοὶ δὲ ἐπλήσθησαν ἀνοίας, καὶ διελάλουν πρὸς ἀλλήλους τί ἂν ποιήσαιεν τῷ Ἰησοῦ.
5And he said unto them, That the Son of man is Lord also of the sabbath. 6And it came to pass also on another sabbath, that he entered into the synagogue and taught: and there was a man whose right hand was withered. 7And the scribes and Pharisees watched him, whether he would heal on the sabbath day; that they might find an accusation against him. 8But he knew their thoughts, and said to the man which had the withered hand, Rise up, and stand forth in the midst. And he arose and stood forth. 9Then said Jesus unto them, I will ask you one thing; Is it lawful on the sabbath days to do good, or to do evil? to save life, or to destroy it? 10And looking round about upon them all, he said unto the man, Stretch forth thy hand. And he did so: and his hand was restored whole as the other. 11And they were filled with madness; and communed one with another what they might do to Jesus.
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verses 12-17 on fol. 48v (facsimile leaf 62), col. 2; verse 17 continues on fol. 49r (facsimile leaf 63), col. 1 (which begins 'και της παραλιου').
12εγενετο δε εν ταις ημεραις ταυταις εξελθειν αυτον εις το ορος προσευξασθαι · και ην διανυκτερευων εν τη προσευχη του θυ · 13και οτε εγενετο ημερα προσεφωνησεν τους μαθητας αυτου και εκλεξαμενος απ αυτων δωδεκα · ους και αποστολους ωνομασεν · 14σιμωνα ον και ωνομασεν πετρον · και ανδρεαν τον αδελφον αυτου · ιακωβον · και ιωαννην · φιλιππον · και βαρθολομαιον 15ματθαιον · και θωμαν · ιακωβον τον του αλφαιου και σιμωνα τον καλουμενον ζηλωτην · 16ιουδαν ιακωβου · και ιουδαν ισκαριωτην · ος και εγενετο προδοτης 17και καταβας μετ αυτων εστη επι τοπου πεδεινου · και οχλος μαθητων αυτου · και πληθος πολυ του λαου · απο πασης της ιουδαιας και ιλημ · και της παραλιου τυρου και σειδωνος ·
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
12Ἐγένετο δὲ ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις ἐξελθεῖν αὐτὸν εἰς τὸ ὄρος προσεύξασθαι, καὶ ἦν διανυκτερεύων ἐν τῇ προσευχῇ τοῦ θεοῦ. 13καὶ ὅτε ἐγένετο ἡμέρα, προσεφώνησεν τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ, καὶ ἐκλεξάμενος ἀπ’ αὐτῶν δώδεκα, οὓς καὶ ἀποστόλους ὠνόμασεν, 14Σίμωνα, ὃν καὶ ὠνόμασεν Πέτρον, καὶ Ἀνδρέαν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, καὶ Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην καὶ Φίλιππον καὶ Βαρθολομαῖον 15καὶ Μαθθαῖον καὶ Θωμᾶν, καὶ Ἰάκωβον Ἀλφαίου, καὶ Σίμωνα τὸν καλούμενον ζηλωτήν, 16καὶ Ἰούδαν Ἰακώβου καὶ Ἰούδαν Ἰσκαριώθ, ὃς ἐγένετο προδότης. 17καὶ καταβὰς μετ’ αὐτῶν ἔστη ἐπὶ τόπου πεδινοῦ, καὶ ὄχλος πολὺς μαθητῶν αὐτοῦ, καὶ πλῆθος πολὺ τοῦ λαοῦ ἀπὸ πάσης τῆς Ἰουδαίας καὶ Ἱερουσαλὴμ καὶ τῆς παραλίου Τύρου καὶ Σιδῶνος, οἳ ἦλθον ἀκοῦσαι αὐτοῦ καὶ ἰαθῆναι ἀπὸ τῶν νόσων αὐτῶν,
12And it came to pass in those days, that he went out into a mountain to pray, and continued all night in prayer to God. 13And when it was day, he called unto him his disciples: and of them he chose twelve, whom also he named apostles; 14Simon, (whom he also named Peter,) and Andrew his brother, James and John, Philip and Bartholomew, 15Matthew and Thomas, James the son of Alphaeus, and Simon called Zelotes, 16And Judas the brother of James, and Judas Iscariot, which also was the traitor. 17And he came down with them, and stood in the plain, and the company of his disciples, and a great multitude of people out of all Judaea and Jerusalem, and from the sea coast of Tyre and Sidon, which came to hear him, and to be healed of their diseases;
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verses 18-24 on fol. 49r (facsimile leaf 63), col. 1.
18οι ηλθον ακουσαι αυτου και ιαθηναι απο των νοσων αυτων · και οι ενοχλουμενοι απο πνων ακαθαρτων εθεραπευοντο · 19και πας ο οχλος εζητει απτεσθαι αυτου · οτι δυναμις παρ αυτου εξηρχετο και ιατο παντας · 20και αυτος επαρας τους οφθαλμους αυτου εις τους μαθητας αυτου ελεγεν μακαριοι οι πτωχοι οτι υμετερα εστιν η βασιλεια του θυ · 21μακαριοι οι πεινωντες νυν οτι χορτασθησεσθαι μακαριοι οι κλαιοντες νυν οτι γελασεται · 22μακαριοι εσται οταν μεισησωσιν υμας οι ανοι · και οταν αφορισωσιν υμας και ονειδισωσιν · και εκβαλωσιν το ονομα υμων ως πονηρον ενεκα του υιου του ανου · 23χαρητε εν εκεινη τη ημερα · και σκιρτησατε · ιδου γαρ ο μισθος υμων πολυς εν τω ουνω · κατα ταυτα γαρ εποιουν τοις προφητες οι πρες αυτων . 24πλην ουαι υμιν τοις πλουσιοις οτι απεχετε την παρακλησιν υμων ·
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
18καὶ οἱ ἐνοχλούμενοι ἀπὸ πνευμάτων ἀκαθάρτων ἐθεραπεύοντο· 19καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἐζήτουν ἅπτεσθαι αὐτοῦ, ὅτι δύναμις παρ’ αὐτοῦ ἐξήρχετο καὶ ἰᾶτο πάντας. 20Καὶ αὐτὸς ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἔλεγεν· μακάριοι οἱ πτωχοί, ὅτι ὑμετέρα ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ θεοῦ. 21μακάριοι οἱ πεινῶντες νῦν, ὅτι χορτασθήσεσθε. μακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν, ὅτι γελάσετε. 22μακάριοί ἐστε ὅταν μισήσωσιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν ἀφορίσωσιν ὑμᾶς καὶ ὀνειδίσωσιν καὶ ἐκβάλωσιν τὸ ὄνομα ὑμῶν ὡς πονηρὸν ἕνεκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου· 23χάρητε ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ καὶ σκιρτήσατε, ἰδοὺ γὰρ ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τῷ οὐρανῷ· κατὰ τὰ αὐτὰ γὰρ ἐποίουν τοῖς προφήταις οἱ πατέρες αὐτῶν. 24Πλὴν οὐαὶ ὑμῖν τοῖς πλουσίοις, ὅτι ἀπέχετε τὴν παράκλησιν ὑμῶν.
18And they that were vexed with unclean spirits: and they were healed. 19And the whole multitude sought to touch him: for there went virtue out of him, and healed them all. 20And he lifted up his eyes on his disciples, and said, Blessed be ye poor: for yours is the kingdom of God. 21Blessed are ye that hunger now: for ye shall be filled. Blessed are ye that weep now: for ye shall laugh. 22Blessed are ye, when men shall hate you, and when they shall separate you from their company, and shall reproach you, and cast out your name as evil, for the Son of man’s sake. 23Rejoice ye in that day, and leap for joy: for, behold, your reward is great in heaven: for in the like manner did their fathers unto the prophets. 24But woe unto you that are rich! for ye have received your consolation.
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verses 25-31 on fol. 49r (facsimile leaf 63), col. 1.
25ουαι υμιν οι εμπεπλησμενοι οτι πινασετε · ουαι υμιν οι γελωντες νυν · οτι πενθησετε και κλαυσετε 26ουαι οταν καλως ειπωσιν υμας παντες οι ανοι κατα ταυτα γαρ εποιουν τοις ψευδοπροφηταις οι πρες αυτων · 27αλλα υμιν λεγω τοις ακουουσιν αγαπατε τους εχθρους υμων καλως ποιειτε τοις μεισουσιν υμας · 28ευλογειτε τους καταρωμενους υμας προσευχεσθαι υπερ των επερεαζοντων υμας 29τω τυπτοντι σε επι την σιαγονα παρεχε · και την αλλην · και απο του αιροντος σου το ιματιον · και τον χιτωνα σου μη κωλυσης · 30παντι δε τω αιτουντι σε διδου · και απο του αιροντος τα σα μη απαιτει 31και καθως θελετε ινα ποιουσιν υμας οι ανοι · και υμεις ποιειτε αυτοις ομοιως
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
25οὐαὶ ὑμῖν, οἱ ἐμπεπλησμένοι νῦν, ὅτι πεινάσετε. οὐαί, οἱ γελῶντες νῦν, ὅτι πενθήσετε καὶ κλαύσετε. 26οὐαὶ ὅταν καλῶς εἴπωσιν ὑμᾶς πάντες οἱ ἄνθρωποι· κατὰ τὰ αὐτὰ γὰρ ἐποίουν τοῖς ψευδοπροφήταις οἱ πατέρες αὐτῶν. 27Ἀλλὰ ὑμῖν λέγω τοῖς ἀκούουσιν, ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν, καλῶς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς, 28εὐλογεῖτε τοὺς καταρωμένους ὑμᾶς, προσεύχεσθε περὶ τῶν ἐπηρεαζόντων ὑμᾶς. 29τῷ τύπτοντί σε εἰς τὴν σιαγόνα πάρεχε καὶ τὴν ἄλλην, καὶ ἀπὸ τοῦ αἴροντός σου τὸ ἱμάτιον καὶ τὸν χιτῶνα μὴ κωλύσῃς. 30παντὶ αἰτοῦντί σε δίδου, καὶ ἀπὸ τοῦ αἴροντος τὰ σὰ μὴ ἀπαίτει. 31καὶ καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως.
25Woe unto you that are full! for ye shall hunger. Woe unto you that laugh now! for ye shall mourn and weep. 26Woe unto you, when all men shall speak well of you! for so did their fathers to the false prophets. 27But I say unto you which hear, Love your enemies, do good to them which hate you, 28Bless them that curse you, and pray for them which despitefully use you. 29And unto him that smiteth thee on the one cheek offer also the other; and him that taketh away thy cloke forbid not to take thy coat also. 30Give to every man that asketh of thee; and of him that taketh away thy goods ask them not again. 31And as ye would that men should do to you, do ye also to them likewise.
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verses 32-42 on fol. 49r (facsimile leaf 63), col. 2; verse 42 continues on fol. 49v (facsimile leaf 64), col. 1 (which begins 'υποκριτα · εκβαλε').
32και ει αγαπατε τους αγαπωντας υμας ποια υμιν χαρις εστιν · και γαρ οι αμαρτωλοι τους αγαπωντας αυτους αγαπωσιν · 33και εαν αγαθοποιητε τους αγαθοποιουντας υμας ποια υμιν χαρις εστιν · και γαρ οι αμαρτωλοι το αυτο ποιουσιν · 34και εαν δανιζετε παρ ων ελπιζετε απολαβειν ποια υμιν χαρις εστιν και γαρ αμαρτωλοι αμαρτωλοις δανιζουσιν ινα απολαβωσιν τα ισα · 35πλην αγαπατε τους εκχθρους υμων · και αγαθοποιειτε και δανιζετε · μηδεν απελπιζοντες · και εσται ο μισθος υμων πολυς εν τοις ουνοις · και εσεσθε υιοι υψιστου · οτι αυτος χρηστος εστιν επι τους αχαριστους και πονηρους · 36γεινεσθαι ουν οικτειρμονες καθως και ο πηρ υμων οικτειρμων εστιν · 37και μη κρεινετε · ινα μη κριθητε · μη καταδικαζετε · και ου μη καταδικασθητε · απολυετε · και απολυθησεσθαι 38διδοτε · και δοθησεται υμιν μετρον · καλον πεπιεσμενον · και σεσαλευμενον · και υπερεκχυννομενον δωσουσιν εις τον κολπον υμων · τω γαρ αυτω μετρω ω μετριται · αντιμετρηθησεται υμιν 39ειπεν δε παραβολην αυτοις μητι δυναται τυφλος τυφλον οδηγειν ουχι αμφοτεροι εις βοθυνον πεσουνται · 40ουκ εστιν μαθητης υπερ τον διδασκαλον αυτου · κατηρτισμενος δε πας εσται ως ο διδασκαλος αυτου 41τι δε βλεπεις το καρφος το εν τω οφθαλμω του αδελφου σου · την δε δοκον την εν τω ιδιω οφθαλμω ου κατανοεις · 42η πως δυνασαι λεγειν τω αδελφω σου αδελφε · αφες εκβαλω το καρφος το εν τω οφθαλμω σου αυτος την εν τω οφθαλμω σου δοκον ου βλεπων · υποκριτα · εκβαλε πρωτον την δοκον εκ του οφθαλμου σου και τοτε διαβλεψεις εκβαλειν το καρφος το εν τω οφθαλμω του αδελφου σου ·
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
32καὶ εἰ ἀγαπᾶτε τοὺς ἀγαπῶντας ὑμᾶς, ποία ὑμῖν χάρις ἐστίν; καὶ γὰρ οἱ ἁμαρτωλοὶ τοὺς ἀγαπῶντας αὐτοὺς ἀγαπῶσιν. 33καὶ γὰρ ἐὰν ἀγαθοποιῆτε τοὺς ἀγαθοποιοῦντας ὑμᾶς, ποία ὑμῖν χάρις ἐστὶν; καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ τὸ αὐτὸ ποιοῦσιν. 34καὶ ἐὰν δανίσητε παρ’ ὧν ἐλπίζετε λαβεῖν, ποία ὑμῖν χάρις ἐστίν; καὶ ἁμαρτωλοὶ ἁμαρτωλοῖς δανίζουσιν ἵνα ἀπολάβωσιν τὰ ἴσα. 35Πλὴν ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν καὶ ἀγαθοποιεῖτε καὶ δανίζετε μηδένα ἀπελπίζοντες· καὶ ἔσται ὁ μισθὸς ὑμῶν πολύς, καὶ ἔσεσθε υἱοὶ ὑψίστου, ὅτι αὐτὸς χρηστός ἐστιν ἐπὶ τοὺς ἀχαρίστους καὶ πονηρούς. 36γίνεσθε οἰκτίρμονες, καθὼς ὁ πατὴρ ὑμῶν οἰκτίρμων ἐστίν. 37καὶ μὴ κρίνετε, καὶ οὐ μὴ κριθῆτε· καὶ μὴ καταδικάζετε, καὶ οὐ μὴ καταδικασθῆτε. ἀπολύετε, καὶ ἀπολυθήσεσθε· 38δίδοτε, καὶ δοθήσεται ὑμῖν· μέτρον καλὸν πεπιεσμένον σεσαλευμένον ὑπερεκχυννόμενον δώσουσιν εἰς τὸν κόλπον ὑμῶν· ᾧ γὰρ μέτρῳ μετρεῖτε ἀντιμετρηθήσεται ὑμῖν. 39Εἶπεν δὲ καὶ παραβολὴν αὐτοῖς. μήτι δύναται τυφλὸς τυφλὸν ὁδηγεῖν; οὐχὶ ἀμφότεροι εἰς βόθυνον ἐμπεσοῦνται; 40οὐκ ἔστιν μαθητὴς ὑπὲρ τὸν διδάσκαλον· κατηρτισμένος δὲ πᾶς ἔσται ὡς ὁ διδάσκαλος αὐτοῦ. 41τί δὲ βλέπεις τὸ κάρφος τὸ ἐν τῷ ὀφθαλμῷ τοῦ ἀδελφοῦ σου, τὴν δὲ δοκὸν τὴν ἐν τῷ ἰδίῳ ὀφθαλμῷ οὐ κατανοεῖς; 42πῶς δύνασαι λέγειν τῷ ἀδελφῷ σου· ἀδελφέ, ἄφες ἐκβάλω τὸ κάρφος τὸ ἐν τῷ ὀφθαλμῷ σου, αὐτὸς τὴν ἐν τῷ ὀφθαλμῷ σοῦ δοκὸν οὐ βλέπων; ὑποκριτά, ἔκβαλε πρῶτον τὴν δοκὸν ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ σοῦ, καὶ τότε διαβλέψεις τὸ κάρφος τὸ ἐν τῷ ὀφθαλμῷ τοῦ ἀδελφοῦ σου ἐκβαλεῖν.
32For if ye love them which love you, what thank have ye? for sinners also love those that love them. 33And if ye do good to them which do good to you, what thank have ye? for sinners also do even the same. 34And if ye lend to them of whom ye hope to receive, what thank have ye? for sinners also lend to sinners, to receive as much again. 35But love ye your enemies, and do good, and lend, hoping for nothing again; and your reward shall be great, and ye shall be the children of the Highest: for he is kind unto the unthankful and to the evil. 36Be ye therefore merciful, as your Father also is merciful. 37Judge not, and ye shall not be judged: condemn not, and ye shall not be condemned: forgive, and ye shall be forgiven: 38Give, and it shall be given unto you; good measure, pressed down, and shaken together, and running over, shall men give into your bosom. For with the same measure that ye mete withal it shall be measured to you again. 39And he spake a parable unto them, Can the blind lead the blind? shall they not both fall into the ditch? 40The disciple is not above his master: but every one that is perfect shall be as his master. 41And why beholdest thou the mote that is in thy brother’s eye, but perceivest not the beam that is in thine own eye? 42Either how canst thou say to thy brother, Brother, let me pull out the mote that is in thine eye, when thou thyself beholdest not the beam that is in thine own eye? Thou hypocrite, cast out first the beam out of thine own eye, and then shalt thou see clearly to pull out the mote that is in thy brother’s eye.
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verses 43-49 on fol. 49v (facsimile leaf 64), col. 1.
43ου γαρ εστιν δενδρον καλον ποιουν καρπον σαπρον ουδε δενδρον σαπρον ποιουν καρπον καλον · 44εκαστον γαρ δενδρον εκ του ιδιου καρπου γινωσκετε · ου γαρ εξ ακανθων συλλεγουσιν συκα · ουδε εκ βατου τρυγωσιν σταφυλην · 45ο αγαθος ανος εκ του αγαθου θησαυρου της καρδιας αυτου προφερει το αγαθον · και ο πονηρος ανος εκ του πονηρου θησαυρου της καρδιας αυτου προφερει το πονηρον · εκ γαρ περισσευματος καρδιας λαλει το στομα αυτου · 46τι δε με καλειτε κε κε · και ου ποιειτε α λεγω · 47πας ο ερχομενος προς με · και ακουων μου των λογων και ποιων αυτους · υποδειξω υμιν τινι εστιν ομοιος 48ομοιος εστιν ανω οικοδομουντι οικιαν ος εσκαψεν · και εβαθυνεν · και εθηκεν θεμελιον επι την πετραν πλημμυρας δε γενομενης προσερρηξεν ο ποταμος τη οικια εκεινη και ουκ ισχυσεν σαλευσαι αυτην τεθεμελιωτο γαρ επι την πετραν · 49ο δε ακουσας και μη ποιησας ομοιος εστιν ανω οικοδομησαντι οικιαν επι την γην χωρις θεμελιου η προσερρηξεν ο ποταμος και ευθεως επεσεν · και εγενετο το ρηγμα της οικιας εκεινης μεγα ·
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
43οὐ γάρ ἐστιν δένδρον καλὸν ποιοῦν καρπὸν σαπρόν, οὐδὲ πάλιν δένδρον σαπρὸν ποιοῦν καρπὸν καλόν. 44ἕκαστον γὰρ δένδρον ἐκ τοῦ ἰδίου καρποῦ γινώσκεται· οὐ γὰρ ἐξ ἀκανθῶν συλλέγουσιν σῦκα, οὐδὲ ἐκ βάτου σταφυλὴν τρυγῶσιν. 45ὁ ἀγαθὸς ἄνθρωπος ἐκ τοῦ ἀγαθοῦ θησαυροῦ τῆς καρδίας προφέρει τὸ ἀγαθόν, καὶ ὁ πονηρὸς ἐκ τοῦ πονηροῦ προφέρει τὸ πονηρόν· ἐκ γὰρ περισσεύματος καρδίας λαλεῖ τὸ στόμα αὐτοῦ. 46Τί δέ με καλεῖτε, κύριε κύριε, καὶ οὐ ποιεῖτε ἃ λέγω; 47πᾶς ὁ ἐρχόμενος πρός με καὶ ἀκούων μου τῶν λόγων καὶ ποιῶν αὐτούς, ὑποδείξω ὑμῖν τίνι ἐστὶν ὅμοιος· 48ὅμοιός ἐστιν ἀνθρώπῳ οἰκοδομοῦντι οἰκίαν, ὃς ἔσκαψεν καὶ ἐβάθυνεν καὶ ἔθηκεν θεμέλιον ἐπὶ τὴν πέτραν· πλημμύρης δὲ γενομένης προσέρηξεν ὁ ποταμὸς τῇ οἰκίᾳ ἐκείνῃ, καὶ οὐκ ἴσχυσεν σαλεῦσαι αὐτὴν διὰ τὸ καλῶς οἰκοδομῆσθαι αὐτήν. 49ὁ δὲ ἀκούσας καὶ μὴ ποιήσας ὅμοιός ἐστιν ἀνθρώπῳ οἰκοδομήσαντι οἰκίαν ἐπὶ τὴν γῆν χωρὶς θεμελίου, ᾗ προσέρηξεν ὁ ποταμός, καὶ εὐθὺς συνέπεσεν, καὶ ἐγένετο τὸ ῥῆγμα τῆς οἰκίας ἐκείνης μέγα.
43For a good tree bringeth not forth corrupt fruit; neither doth a corrupt tree bring forth good fruit. 44For every tree is known by his own fruit. For of thorns men do not gather figs, nor of a bramble bush gather they grapes. 45A good man out of the good treasure of his heart bringeth forth that which is good; and an evil man out of the evil treasure of his heart bringeth forth that which is evil: for of the abundance of the heart his mouth speaketh. 46And why call ye me, Lord, Lord, and do not the things which I say? 47Whosoever cometh to me, and heareth my sayings, and doeth them, I will shew you to whom he is like: 48He is like a man which built an house, and digged deep, and laid the foundation on a rock: and when the flood arose, the stream beat vehemently upon that house, and could not shake it: for it was founded upon a rock. 49But he that heareth, and doeth not, is like a man that without a foundation built an house upon the earth; against which the stream did beat vehemently, and immediately it fell; and the ruin of that house was great.
Cite
Sources
- Source: Codex Alexandrinus page images + NTVMR transcription (CC BY 4.0) + Tischendorf 8th edition + KJV (holding institution)
- Critical edition: Codex Alexandrinus transcription, NTVMR (INTF Münster, CC BY 4.0); Tischendorf 8th edition for comparison
← previous · → next · v cycle view · l back to library