Mark, Chapter 10 (Codex Alexandrinus)
Introduction
Mark 10 from Codex Alexandrinus (GA 02), a fifth-century Greek Bible held by the British Library (Royal MS 1 D. VIII). In the New Testament it is the chief witness to the Byzantine text in the Gospels and to the Alexandrian text in the rest of the New Testament. Its New Testament volume lacks Matthew 1:1-25:5, John 6:50-8:52 and 2 Corinthians 4:13-12:6.
This entry meets the strict three-criteria standard of the Theosis Library:
- Manuscript scan: the actual page(s) of Codex Alexandrinus containing this passage (folios 36v, 37r, 37v), reproduced from the British Museum's 1909 photographic facsimile edited by F. G. Kenyon, as digitised by the Getty Research Institute for the Internet Archive. The facsimile prints the verse range beneath each plate; that printed range was read for every page used and agrees with the INTF's NTVMR verse-level page index (CC BY 4.0). The page for each section now comes from the NTVMR transcription itself, which records the page and column on which every verse is written.
- Original text: the manuscript's own text, from a diplomatic transcription (see Greek text below), with Tischendorf's 8th critical edition (1869) for comparison.
- English translation: the King James Version (1611), retrieved verbatim from the public-domain bible-api.com endpoint.
Greek text: a diplomatic transcription of Codex Alexandrinus made by the Institut für Neutestamentliche Textforschung (INTF), Münster, for the New Testament Virtual Manuscript Room (NTVMR), published under a Creative Commons Attribution 4.0 licence. It gives the letters as the first scribe wrote them: no accents or breathings, the scribe's own spelling, and the sacred names in their contracted form (θς for θεος, ις for ιησους, κς for κυριος; the overline is not reproduced). Corrections by later hands are not shown. Letters in square brackets are not legible on the page and were restored by the transcribers, a dot under a letter marks an uncertain reading, and [...] marks text lost to damage. Beneath each section, for comparison, is Tischendorf's 8th critical edition (1869). Where the two differ, the transcription is what the manuscript says. Each section is shown with the page on which the transcription places its verses.
How was this verified? (Provenance)
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verses 1-5 on fol. 36v (facsimile leaf 38), col. 2; verse 5 continues on fol. 37r (facsimile leaf 39), col. 1 (which begins 'υμιν την εντολην').
1κακειθεν αναστας ερχεται εις τα ορια της ιουδαιας δια του περαν του ιορδανου · και συνπορευονται παλιν οχλοι προς αυτον και ως ειωθει παλιν εδιδασκεν αυτους · 2και προσελθοντες φαρισαιοι επηρωτησαν αυτον ει εξεστιν ανδρι γυναικα απολυσαι πειραζοντες αυτον · 3ο δε αποκριθεις ειπεν αυτοις τι υμιν ενετειλατο μωσης · 4οι δε ειπον · μωσης επετρεψεν · βιβλιον αποστασιου γραψαι και απολυσαι · 5και αποκριθεις ο ις ειπεν αυτοις προς την σκληροκαρδιαν υμων εγραψεν υμιν την εντολην ταυτην ·
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
1Καὶ ἐκεῖθεν ἀναστὰς ἔρχεται εἰς τὰ ὅρια τῆς Ἰουδαίας καὶ πέραν τοῦ Ἰορδάνου, καὶ συμπορεύονται πάλιν ὄχλοι πρὸς αὐτόν, καὶ ὡς εἰώθει πάλιν ἐδίδασκεν αὐτούς. 2καὶ προσελθόντες οἱ Φαρισαῖοι ἐπηρώτων αὐτὸν εἰ ἔξεστιν ἀνδρὶ γυναῖκα ἀπολῦσαι, πειράζοντες αὐτόν. 3ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· τί ὑμῖν ἐνετείλατο Μωϋσῆς; 4οἱ δὲ εἶπαν· ἐπέτρεψεν Μωϋσῆς βιβλίον ἀποστασίου γράψαι καὶ ἀπολῦσαι. 5ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· πρὸς τὴν σκληροκαρδίαν ὑμῶν ἔγραψεν ὑμῖν τὴν ἐντολὴν ταύτην.
1And he arose from thence, and cometh into the coasts of Judaea by the farther side of Jordan: and the people resort unto him again; and, as he was wont, he taught them again. 2And the Pharisees came to him, and asked him, Is it lawful for a man to put away his wife? tempting him. 3And he answered and said unto them, What did Moses command you? 4And they said, Moses suffered to write a bill of divorcement, and to put her away. 5And Jesus answered and said unto them, For the hardness of your heart he wrote you this precept.
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verses 6-13 on fol. 37r (facsimile leaf 39), col. 1.
6απο δε αρχης κτισεως αρσεν και θηλυ εποιησεν αυτους ο θς 7ενεκεν τουτου καταλιψει ανος τον πρα αυτου · και την μρα · και προσκολληθησεται τη γυναικι αυτου · 8και εσονται οι δυο εις σαρκα μιαν · ωστε ουκετι εισιν δυο · αλλα σαρξ μια · 9ο ουν θς συνεζευξεν ανος μη χωριζετω · 10και εν τη οικια παλιν οι μαθηται αυτου περι τουτου επηρωτησαν αυτον · 11και λεγει αυτοις · ος εαν απολυση την γυναικα αυτου · και γαμηση αλλην μοιχαται επ αυτην 12και εαν γυνη απολυση τον ανδρα αυτης και γαμηθη αλλω μοιχαται · 13και προσεφερον αυτω παιδια ινα αψηται αυτων · οι δε μαθηται επετιμων τοις προσφερουσιν
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
6ἀπὸ δὲ ἀρχῆς κτίσεως ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς· 7ἕνεκεν τούτου καταλείψει ἄνθρωπος τὸν πατέρα αὐτοῦ καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ, 8καὶ ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν, ὥστε οὐκέτι εἰσὶν δύο ἀλλὰ μία σάρξ. 9ὃ οὖν ὁ θεὸς συνέζευξεν, ἄνθρωπος μὴ χωριζέτω. 10καὶ εἰς τὴν οἰκίαν πάλιν οἱ μαθηταὶ περὶ τούτου ἐπηρώτων αὐτόν. 11καὶ λέγει αὐτοῖς· ὃς ἂν ἀπολύσῃ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ γαμήσῃ ἄλλην, μοιχᾶται ἐπ’ αὐτήν· 12καὶ ἐὰν αὐτὴ ἀπολύσασα τὸν ἄνδρα αὐτῆς γαμήσῃ ἄλλον, μοιχᾶται. 13Καὶ προσέφερον αὐτῷ παιδία ἵνα ἅψηται αὐτῶν· οἱ δὲ μαθηταὶ ἐπετίμων τοῖς προσφέρουσιν
6But from the beginning of the creation God made them male and female. 7For this cause shall a man leave his father and mother, and cleave to his wife; 8And they twain shall be one flesh: so then they are no more twain, but one flesh. 9What therefore God hath joined together, let not man put asunder. 10And in the house his disciples asked him again of the same matter. 11And he saith unto them, Whosoever shall put away his wife, and marry another, committeth adultery against her. 12And if a woman shall put away her husband, and be married to another, she committeth adultery. 13And they brought young children to him, that he should touch them: and his disciples rebuked those that brought them.
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verses 14-21 on fol. 37r (facsimile leaf 39), col. 1.
14ιδων δε ο ις ηγανακτησεν και ειπεν αυτοις · αφετε τα παιδια ερχεσθαι προς με · και μη κωλυεται αυτα των γαρ τοιουτων εστιν η βασιλεια του θυ · 15αμην λεγω υμιν ος εαν μη δεξηται την βασιλειαν του θυ ως παιδιον ου μη εισελθη εις αυτην · 16και εναγκαλισαμενος αυτα τιθεις τας χειρας επ αυτα ευλογει αυτα · 17και εκπορευομενου αυτου εις οδον · ιδου τις πλουσιος προσδραμων και γονυπετησας αυτον επηρωτα αυτον διδασκαλε αγαθε τι ποιησω ινα ζωην αιωνιον κληρονομησω · 18ο δε ις ειπεν αυτω · τι με λεγεις αγαθον · ουδεις αγαθος ει μη εις ο θς · 19τας εντολας οιδας · μη μοιχευσης · μη φονευσης · μη κλεψης · μη ψευδομαρτυρησης μη αποστερησης · τειμα τον πρα σου · και την μρα · 20ο δε αποκριθεις ειπεν αυτω διδασκαλε ταυτα παντα εφυλαξα εκ νεοτητος μου · 21ο δε εμβλεψας αυτω ηγαπησεν αυτον και ειπεν αυτω · εν σοι υστερει υπαγε οσα εχεις πωλησον · και δος πτωχοις · και εξεις θησαυρον εν ουνω και δευρο ακολουθει μοι αρας τον σταυρον ·
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
14ἰδὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς ἠγανάκτησεν καὶ εἶπεν αὐτοῖς· ἄφετε τὰ παιδία ἔρχεσθαι πρός με, μὴ κωλύετε αὐτά· τῶν γὰρ τοιούτων ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ θεοῦ. 15ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὃς ἂν μὴ δέξηται τὴν βασιλείαν τοῦ θεοῦ ὡς παιδίον, οὐ μὴ εἰσέλθῃ εἰς αὐτήν. 16καὶ ἐναγκαλισάμενος αὐτὰ κατευλόγει τιθεὶς τὰς χεῖρας ἐπ’ αὐτά. 17Καὶ ἐκπορευομένου αὐτοῦ εἰς ὁδὸν, προσδραμὼν εἷς καὶ γονυπετήσας αὐτὸν ἐπηρώτα αὐτόν· διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ποιήσω ἵνα ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω; 18ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· τί με λέγεις ἀγαθόν; οὐδεὶς ἀγαθὸς εἰ μὴ εἷς ὁ θεός. 19τὰς ἐντολὰς οἶδας· μὴ μοιχεύσῃς, μὴ φονεύσῃς, μὴ κλέψῃς, μὴ ψευδομαρτυρήσῃς, μὴ ἀποστερήσῃς, τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου. 20ὁ δὲ ἔφη αὐτῷ· διδάσκαλε, ταῦτα πάντα ἐφυλαξάμην ἐκ νεότητός μου. 21ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐμβλέψας αὐτῷ ἠγάπησεν αὐτὸν καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἕν σε ὑστερεῖ· ὕπαγε, ὅσα ἔχεις πώλησον καὶ δὸς τοῖς πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι.
14But when Jesus saw it, he was much displeased, and said unto them, Suffer the little children to come unto me, and forbid them not: for of such is the kingdom of God. 15Verily I say unto you, Whosoever shall not receive the kingdom of God as a little child, he shall not enter therein. 16And he took them up in his arms, put his hands upon them, and blessed them. 17And when he was gone forth into the way, there came one running, and kneeled to him, and asked him, Good Master, what shall I do that I may inherit eternal life? 18And Jesus said unto him, Why callest thou me good? there is none good but one, that is, God. 19Thou knowest the commandments, Do not commit adultery, Do not kill, Do not steal, Do not bear false witness, Defraud not, Honour thy father and mother. 20And he answered and said unto him, Master, all these have I observed from my youth. 21Then Jesus beholding him loved him, and said unto him, One thing thou lackest: go thy way, sell whatsoever thou hast, and give to the poor, and thou shalt have treasure in heaven: and come, take up the cross, and follow me.
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verses 22-32 on fol. 37r (facsimile leaf 39), col. 2; verse 32 continues on fol. 37v (facsimile leaf 40), col. 1 (which begins 'λεγειν τα μελλοντα').
22ο δε στυγνασας επι τω λογω απηλθεν λυπουμενος · ην γαρ εχων κτηματα πολλα · 23και περιβλεψαμενος ο ις λεγει τοις μαθηταις αυτου πως δυσκολως οι τα χρηματα εχοντες εις την βασιλειαν του θυ εισελευσονται · 24οι δε μαθηται εθαμβουντο επι τοις λογοις αυτου · ο δε αποκριθεις λεγει αυτοις τεκνια πως δυσκολον εστιν τους πεποιθοτας επι χρημασιν εις την βασιλειαν του θυ εισελθειν · 25ευκοπωτερον δε εστιν καμηλον δια τρυμαλιας ρα[...]δος εισελθειν η πλουσιον εις την βασιλειαν του θυ εισελθειν · 26οι δε περισσως εξεπλησσοντο λεγοντες προς εαυτους και τις δυναται σωθηναι · 27εμβλεψας δε αυτοις ο ις λεγει · παρα ανοις αδυνατον αλλ ου παρα τω θω · παντα γαρ δυνατα εστιν παρα τω θω · 28ηρξατο ο πετρος λεγειν αυτω · ιδου ημεις αφηκαμεν παντα και ηκολουθησαμεν σοι 29αποκριθεις ο ις ειπεν αμην λεγω υμιν · οτι ουδεις εστιν ος αφηκεν οικιαν η αδελφους η αδελφας · η πρα η μρα · η γυναικα · η τεκνα · η αγρους ενεκεν εμου · και του ευαγγελιου 30εαν μη λαβη εκατονταπλασιονα νυν εν τω καιρω τουτω · οικιας και αδελφους · και αδελφας και μρα · και τεκνα · και αγρους μετα διωγμων και εν τω αιωνι τω ερχομενω ζωην αιωνιον · 31πολλοι δε εσονται πρωτοι εσχατοι · και εσχατοι πρωτοι · 32ησαν δε εν τη οδω αναβαινοντες εις ιεροσολυμα και ην προαγων αυτους ο ις και εθαμβουντο · και ακολουθουντες εφοβουντο · και παραλαβων παλιν τους δωδεκα · ηρξατο αυτοις λεγειν τα μελλοντα αυτω συμβαινειν ·
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
22ὁ δὲ στυγνάσας ἐπὶ τῷ λόγῳ ἀπῆλθεν λυπούμενος· ἦν γὰρ ἔχων κτήματα πολλά. 23καὶ περιβλεψάμενος ὁ Ἰησοῦς λέγει τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· πῶς δυσκόλως οἱ τὰ χρήματα ἔχοντες εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ θεοῦ εἰσελεύσονται. 24οἱ δὲ μαθηταὶ ἐθαμβοῦντο ἐπὶ τοῖς λόγοις αὐτοῦ. ὁ δὲ Ἰησοῦς πάλιν ἀποκριθεὶς λέγει αὐτοῖς· τέκνα, πῶς δύσκολόν ἐστιν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ θεοῦ εἰσελθεῖν· 25εὐκοπώτερόν ἐστιν κάμηλον διὰ τῆς τρυμαλιᾶς τῆς ῥαφίδος διελθεῖν ἢ πλούσιον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ θεοῦ εἰσελθεῖν. 26οἱ δὲ περισσῶς ἐξεπλήσσοντο λέγοντες πρὸς ἑαυτούς, καὶ τίς δύναται σωθῆναι; 27ἐμβλέψας αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς λέγει· παρὰ ἀνθρώποις ἀδύνατον, ἀλλ’ οὐ παρὰ θεῷ· πάντα γὰρ δυνατὰ παρὰ τῷ θεῷ. 28Ἤρξατο λέγειν ὁ Πέτρος αὐτῷ· ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καὶ ἠκολουθήκαμέν σοι. 29ἔφη ὁ Ἰησοῦς, ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐδείς ἐστιν ὃς ἀφῆκεν οἰκίαν ἢ ἀδελφοὺς ἢ ἀδελφὰς ἢ μητέρα ἢ πατέρα ἢ τέκνα ἢ ἀγροὺς ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ ἕνεκεν τοῦ εὐαγγελίου, 30ἐὰν μὴ λάβῃ ἑκατονταπλασίονα νῦν ἐν τῷ καιρῷ τούτῳ οἰκίας καὶ ἀδελφοὺς καὶ ἀδελφὰς καὶ μητέρας καὶ τέκνα καὶ ἀγροὺς μετὰ διωγμῶν, καὶ ἐν τῷ αἰῶνι τῷ ἐρχομένῳ ζωὴν αἰώνιον. 31πολλοὶ δὲ ἔσονται πρῶτοι ἔσχατοι καὶ οἱ ἔσχατοι πρῶτοι. 32Ἦσαν δὲ ἐν τῇ ὁδῷ ἀναβαίνοντες εἰς Ἱεροσόλυμα, καὶ ἦν προάγων αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἐθαμβοῦντο, οἱ δὲ ἀκολουθοῦντες ἐφοβοῦντο. καὶ παραλαβὼν πάλιν τοὺς δώδεκα ἤρξατο αὐτοῖς λέγειν τὰ μέλλοντα αὐτῷ συμβαίνειν,
22And he was sad at that saying, and went away grieved: for he had great possessions. 23And Jesus looked round about, and saith unto his disciples, How hardly shall they that have riches enter into the kingdom of God! 24And the disciples were astonished at his words. But Jesus answereth again, and saith unto them, Children, how hard is it for them that trust in riches to enter into the kingdom of God! 25It is easier for a camel to go through the eye of a needle, than for a rich man to enter into the kingdom of God. 26And they were astonished out of measure, saying among themselves, Who then can be saved? 27And Jesus looking upon them saith, With men it is impossible, but not with God: for with God all things are possible. 28Then Peter began to say unto him, Lo, we have left all, and have followed thee. 29And Jesus answered and said, Verily I say unto you, There is no man that hath left house, or brethren, or sisters, or father, or mother, or wife, or children, or lands, for my sake, and the gospel’s, 30But he shall receive an hundredfold now in this time, houses, and brethren, and sisters, and mothers, and children, and lands, with persecutions; and in the world to come eternal life. 31But many that are first shall be last; and the last first. 32And they were in the way going up to Jerusalem; and Jesus went before them: and they were amazed; and as they followed, they were afraid. And he took again the twelve, and began to tell them what things should happen unto him,
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verses 33-39 on fol. 37v (facsimile leaf 40), col. 1.
33οτι ιδου αναβαινομεν εις ιεροσολυμα και ο υς του ανου παραδοθησεται τοις αρχιερευσιν και τοις γραμματευσιν · και κατακρινουσιν αυτον θανατω και παραδωσουσιν αυτον τοις εθνεσιν 34και εμπαιξουσιν αυτω · και μαστιγωσουσιν αυτον · και εμπτυσουσιν αυτω και [μ]α̣στιγω[σο]υ̣σ̣ι[ν] [α]υ̣[τον] και τη τριτη ημερα αναστησεται 35και προσπορευονται αυτω ιακωβος · και ιωαννης υιοι ζεβεδαιου λεγοντες διδασκαλε · θελομεν ινα ο εαν αιτησομεν σε ποιησης ημιν · 36ο δε ειπεν αυτοις τι θελετε ποιησαι με υμιν · 37οι δε ειπον αυτω δος ημειν ινα εις εκ δεξιων σου · και εις εξ ευωνυμων σου · καθισωμεν εν τη δοξη σου 38ο δε ις ειπεν αυτοις · ουκ οιδατε τι αιτεισθαι · δυνασθαι πιειν το ποτηριον ο εγω πινω · και το βαπτισμα ο εγω βαπτιζομαι βαπτισθηναι · 39οι δε ειπον αυτω δυναμεθα · ο δε ις ειπεν αυτοις · το μεν ποτηριον ο εγω πινω πιεσθαι · και το βαπτισμα ο εγω βαπτιζομαι βαπτισθησεσθαι ·
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
33ὅτι ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδοθήσεται τοῖς ἀρχιερεῦσιν καὶ τοῖς γραμματεῦσιν, καὶ κατακρινοῦσιν αὐτὸν θανάτῳ καὶ παραδώσουσιν αὐτὸν τοῖς ἔθνεσιν 34καὶ ἐμπαίξουσιν αὐτῷ καὶ ἐμπτύσουσιν αὐτῷ καὶ μαστιγώσουσιν αὐτὸν καὶ ἀποκτενοῦσιν, καὶ μετὰ τρεῖς ἡμέρας ἀναστήσεται. 35Καὶ προσπορεύονται αὐτῷ Ἰάκωβος καὶ Ἰωάννης οἱ υἱοὶ Ζεβεδαίου, λέγοντες αὐτῷ, διδάσκαλε, θέλομεν ἵνα ὃ ἐὰν αἰτήσωμέν σε ποιήσῃς ἡμῖν. 36ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· τί θέλετέ με ποιήσω ὑμῖν; 37οἱ δὲ εἶπαν αὐτῷ, δὸς ἡμῖν ἵνα εἷς σου ἐκ δεξιῶν καὶ εἷς σου ἐξ ἀριστερῶν καθίσωμεν ἐν τῇ δόξῃ σου. 38ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε. δύνασθε πιεῖν τὸ ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω, ἢ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθῆναι; 39οἱ δὲ εἶπαν αὐτῷ· δυνάμεθα. ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· τὸ ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω πίεσθε καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθήσεσθε·
33Saying,Behold, we go up to Jerusalem; and the Son of man shall be delivered unto the chief priests, and unto the scribes; and they shall condemn him to death, and shall deliver him to the Gentiles: 34And they shall mock him, and shall scourge him, and shall spit upon him, and shall kill him: and the third day he shall rise again. 35And James and John, the sons of Zebedee, come unto him, saying, Master, we would that thou shouldest do for us whatsoever we shall desire. 36And he said unto them, What would ye that I should do for you? 37They said unto him, Grant unto us that we may sit, one on thy right hand, and the other on thy left hand, in thy glory. 38But Jesus said unto them, Ye know not what ye ask: can ye drink of the cup that I drink of? and be baptized with the baptism that I am baptized with? 39And they said unto him, We can. And Jesus said unto them, Ye shall indeed drink of the cup that I drink of; and with the baptism that I am baptized withal shall ye be baptized:
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verses 40-45 on fol. 37v (facsimile leaf 40), col. 1.
40το δε καθισαι εκ δεξιων μου · και εξ ευωνυμων ουκ εστιν εμον δουναι αλλ οις ητοιμασται · 41και ακουσαντες οι δεκα ηγανακτησαν περι των δυο αδελφων 42ο δε ις προσκαλεσαμενος αυτους λεγει αυτοις · οιδατε οτι οι δοκουντες αρχειν των εθνων κατακυριευουσιν αυτων · και οι μεγαλοι αυτων κατεξουσιαζουσιν αυτων · 43ουχ ουτως δε εσται εν υμιν · αλλ ος εαν θελη γενεσθαι μεγας εν υμιν εσται υμων διακονος · 44και ος εαν θελη υμων γενεσθαι πρωτος εσται παντων δουλος 45και γαρ ο υιος του ανου ουκ ηλθεν διακονηθηναι αλλα διακονησαι · και δουναι την ψυχην αυτου λυτρον αντι πολλων
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
40τὸ δὲ καθίσαι ἐκ δεξιῶν μου ἢ ἐξ εὐωνύμων οὐκ ἔστιν ἐμὸν δοῦναι, ἀλλ’ οἷς ἡτοίμασται. 41Καὶ ἀκούσαντες οἱ δέκα ἤρξαντο ἀγανακτεῖν περὶ Ἰακώβου καὶ Ἰωάννου. 42καὶ προσκαλεσάμενος αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς λέγει αὐτοῖς· οἴδατε ὅτι οἱ δοκοῦντες ἄρχειν τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ μεγάλοι αὐτῶν κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν. 43οὐχ οὕτως δέ ἐστιν ἐν ὑμῖν· ἀλλ’ ὃς ἂν θέλῃ μέγας γενέσθαι ἐν ὑμῖν, ἔσται ὑμῶν διάκονος, 44καὶ ὃς ἂν θέλῃ ὑμῶν γενέσθαι πρῶτος, ἔσται πάντων δοῦλος· 45καὶ γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθεν διακονηθῆναι ἀλλὰ διακονῆσαι καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν.
40But to sit on my right hand and on my left hand is not mine to give; but it shall be given to them for whom it is prepared. 41And when the ten heard it, they began to be much displeased with James and John. 42But Jesus called them to him, and saith unto them, Ye know that they which are accounted to rule over the Gentiles exercise lordship over them; and their great ones exercise authority upon them. 43But so shall it not be among you: but whosoever will be great among you, shall be your minister: 44And whosoever of you will be the chiefest, shall be servant of all. 45For even the Son of man came not to be ministered unto, but to minister, and to give his life a ransom for many.
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verses 46-52 on fol. 37v (facsimile leaf 40), col. 2.
46και ερχονται εις ιεριχω · και εκπορευομενου αυτου απο ιεριχω και των μαθητων αυτου και οχλου ικανου υιος τιμαιου βαρτιμαιος ο τυφλος εκαθητο παρα την οδον προσαιτων · 47και ακουσας οτι ις ο ναζωραιος εστιν · ηρξατο κραζειν και λεγειν · ο υς δαδ ιυ ελεησον με 48και επετιμων αυτω πολλοι ινα σιωπηση ο δε πολλω μαλλον εκραζεν υε δαδ ελεησον με · 49και στας ο ις ειπεν αυτον φωνηθηναι · και φωνουσιν τον τυφλον λεγοντες αυτω · θαρσει εγειρε · φωνει σε · 50ο δε αποβαλων το ιματιον αυτου αναστας ηλθεν προς τον ιν · 51και αποκριθεις λεγει αυτω ο ις τι θελεις ποιησω σοι · ο δε τυφλος ειπεν αυτω · ραββουνι ινα αναβλεψω · 52ο δε ις ειπεν αυτω υπαγε η πιστις σου σεσωκεν σε · και ευθεως ανεβλεψεν και ηκολουθει αυτω εν τη οδω ·
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
46Καὶ ἔρχονται εἰς Ἰερειχώ. καὶ ἐκπορευομένου αὐτοῦ ἀπὸ Ἰερειχὼ καὶ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ καὶ ὄχλου ἱκανοῦ ὁ υἱὸς Τιμαίου Βαρτιμαῖος, τυφλὸς προσαίτης, ἐκάθητο παρὰ τὴν ὁδόν. 47καὶ ἀκούσας ὅτι Ἰησοῦς ὁ Ναζαρηνός ἐστιν, ἤρξατο κράζειν καὶ λέγειν· υἱὲ Δαυεὶδ Ἰησοῦ, ἐλέησόν με. 48καὶ ἐπετίμων αὐτῷ πολλοὶ ἵνα σιωπήσῃ· ὁ δὲ πολλῷ μᾶλλον ἔκραζεν, υἱὲ Δαυείδ, ἐλέησόν με. 49καὶ στὰς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· φωνήσατε αὐτόν. καὶ φωνοῦσιν τὸν τυφλὸν λέγοντες αὐτῷ· θάρσει, ἔγειρε, φωνεῖ σε. 50ὁ δὲ ἀποβαλὼν τὸ ἱμάτιον αὐτοῦ ἀναπηδήσας ἦλθεν πρὸς τὸν Ἰησοῦν. 51καὶ ἀποκριθεὶς αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· τί σοι θέλεις ποιήσω; ὁ δὲ τυφλὸς εἶπεν αὐτῷ· ῥαββουνί, ἵνα ἀναβλέψω. 52ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ, ὕπαγε, ἡ πίστις σου σέσωκέν σε. καὶ εὐθὺς ἀνέβλεψεν, καὶ ἠκολούθει αὐτῷ ἐν τῇ ὁδῷ.
46And they came to Jericho: and as he went out of Jericho with his disciples and a great number of people, blind Bartimaeus, the son of Timaeus, sat by the highway side begging. 47And when he heard that it was Jesus of Nazareth, he began to cry out, and say, Jesus, thou Son of David, have mercy on me. 48And many charged him that he should hold his peace: but he cried the more a great deal, Thou Son of David, have mercy on me. 49And Jesus stood still, and commanded him to be called. And they call the blind man, saying unto him, Be of good comfort, rise; he calleth thee. 50And he, casting away his garment, rose, and came to Jesus. 51And Jesus answered and said unto him, What wilt thou that I should do unto thee? The blind man said unto him, Lord, that I might receive my sight. 52And Jesus said unto him, Go thy way; thy faith hath made thee whole. And immediately he received his sight, and followed Jesus in the way.
Cite
Sources
- Source: Codex Alexandrinus page images + NTVMR transcription (CC BY 4.0) + Tischendorf 8th edition + KJV (holding institution)
- Critical edition: Codex Alexandrinus transcription, NTVMR (INTF Münster, CC BY 4.0); Tischendorf 8th edition for comparison
← previous · → next · v cycle view · l back to library