Acts, Chapter 21
Introduction
This entry meets the strict three-criteria standard of the Theosis Library:
- Manuscript scan: The actual folio of Codex Sinaiticus containing this passage, from the Codex Sinaiticus Project (codexsinaiticus.org). Library folio reference: 312.
- Original text: The Codex Sinaiticus Project's verbatim transcription of the folio shown, letter for letter as the scribe wrote it (no accents, lunate sigma ϲ, nomina sacra such as θϲ for θεός and κϲ for κύριος). Beneath it, for comparison, the reading of Tischendorf's 8th critical edition (1869). Where the two differ, the transcription is what the manuscript actually says.
- English translation: The King James Version (1611), retrieved verbatim from the public-domain bible-api.com endpoint.
How was this verified? (Provenance)
1ωϲ δε εγενετο αναχθενταϲ ημαϲ αποϲπαϲθενταϲ απ αυτων ευθυδρομηϲαντεϲ ηλθομεν ειϲ την κω τη δε εξηϲ ειϲ την ροδον κακειθεν ειϲ παταρα 2και ευροτεϲ πλοιον διαπερων ειϲ φοινικη επιβαντεϲ ανηχθημεν · 3αναφαναντεϲ δε την κυπρον και καταλιποντεϲ αυτην ευωνυμον επλεομεν ειϲ ϲυριαν κ(αι) κατηλθομεν ειϲ τυρον εκειϲε γαρ το πλοιον ην αποφορτιζομενον τον γομον · 4ανευροντεϲ δε τουϲ μαθηταϲ επεμιναμεν αυτου ημεραϲ επτα οιτινεϲ τω παυλω ελεγον δια του πνϲ μη επιβαινιν ϊϲ ιεροϲολυμα · 5οτε δε εγενετο ημαϲ εξαρτιϲαι ταϲ ημεραϲ εξελθοντεϲ επορευομεθα προπεμποτων ημαϲ παντω ϲυν γυναιξι και τεκνοιϲ εξω τηϲ πολεωϲ και θεντεϲ τα γονατα προϲευξαμενοι επι τον αιγιαλον προϲευξαμενοι 6απηϲπαϲαμεθα αλληλουϲ και ανεβημεν ειϲ το πλοιον εκεινοι δε ϋπεϲτρεψαν ειϲ τα ϊδια 7ημειϲ δε τον πλου διανυϲαντεϲ απο τυρου κατηντηϲαμεν ειϲ πτολεμαϊδαν και αϲπαϲαμενοι τουϲ αδελφουϲ εμιναμεν ημεραν μιαν παρ αυτοιϲ · 8τη δε επαυριον εξελθοντεϲ ϲ ηλθομε ειϲ καιϲαριαν και ειϲελθοντεϲ ειϲ το οικον φιλιππου του ευαγγελιϲτου οτοϲ εκ των επτα εμειναμεν παρ αυτω
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
1Ὡς δὲ ἐγένετο ἀναχθῆναι ἡμᾶς ἀποσπασθέντας ἀπ’ αὐτῶν, εὐθυδρομήσαντες ἤλθομεν εἰς τὴν Κῶ, τῇ δὲ ἑξῆς εἰς τὴν Ῥόδον, κἀκεῖθεν εἰς Πάταρα· 2καὶ εὑρόντες πλοῖον διαπερῶν εἰς Φοινίκην ἐπιβάντες ἀνήχθημεν. 3ἀναφάναντες δὲ τὴν Κύπρον καὶ καταλιπόντες αὐτὴν εὐώνυμον ἐπλέομεν εἰς Συρίαν, καὶ κατήλθομεν εἰς Τύρον· ἐκεῖσε γὰρ τὸ πλοῖον ἦν ἀποφορτιζόμενον τὸν γόμον. 4ἀνευρόντες δὲ τοὺς μαθητὰς ἐπεμείναμεν αὐτοῦ ἡμέρας ἑπτά, οἵτινες τῷ Παύλῳ ἔλεγον διὰ τοῦ πνεύματος μὴ ἐπιβαίνειν εἰς Ἱεροσόλυμα. 5ὅτε δὲ ἐγένετο ἡμᾶς ἐξαρτίσαι τὰς ἡμέρας, ἐξελθόντες ἐπορευόμεθα προπεμπόντων ἡμᾶς πάντων σὺν γυναιξὶ καὶ τέκνοις ἕως ἔξω τῆς πόλεως, καὶ θέντες τὰ γόνατα ἐπὶ τὸν αἰγιαλὸν προσευξάμενοι 6ἀπησπασάμεθα ἀλλήλους, καὶ ἀνέβημεν εἰς τὸ πλοῖον, ἐκεῖνοι δὲ ὑπέστρεψαν εἰς τὰ ἴδια. 7Ἡμεῖς δὲ τὸν πλοῦν διανύσαντες ἀπὸ Τύρου κατηντήσαμεν εἰς Πτολεμαΐδα, καὶ ἀσπασάμενοι τοὺς ἀδελφοὺς ἐμείναμεν ἡμέραν μίαν παρ’ αὐτοῖς. 8τῇ δὲ ἐπαύριον ἐξελθόντες ἤλθομεν εἰς Καισαρίαν, καὶ εἰσελθόντες εἰς τὸν οἶκον Φιλίππου τοῦ εὐαγγελιστοῦ ὄντος ἐκ τῶν ἑπτὰ ἐμείναμεν παρ’ αὐτῷ.
1And it came to pass, that after we were gotten from them, and had launched, we came with a straight course unto Coos, and the day following unto Rhodes, and from thence unto Patara: 2And finding a ship sailing over unto Phenicia, we went aboard, and set forth. 3Now when we had discovered Cyprus, we left it on the left hand, and sailed into Syria, and landed at Tyre: for there the ship was to unlade her burden. 4And finding disciples, we tarried there seven days: who said to Paul through the Spirit, that he should not go up to Jerusalem. 5And when we had accomplished those days, we departed and went our way; and they all brought us on our way, with wives and children, till we were out of the city: and we kneeled down on the shore, and prayed. 6And when we had taken our leave one of another, we took ship; and they returned home again. 7And when we had finished our course from Tyre, we came to Ptolemais, and saluted the brethren, and abode with them one day. 8And the next day we that were of Paul’s company departed, and came unto Caesarea: and we entered into the house of Philip the evangelist, which was one of the seven; and abode with him.
9τουτω δε ηϲαν θυγατερεϲ τεϲϲαρεϲ παρθενοι προφητευουϲαι · 10επιμενοντων δε αυτων ημεραϲ πλειουϲ κατηλθεν τιϲ απο τηϲ ϊουδαιαϲ προφητηϲ ονοματι αγαβοϲ 11και ελθων προϲ ημαϲ και αραϲ την ζωνην του παυλου δηϲαϲ εαυτου τουϲ ποδαϲ και ταϲ χιραϲ ειπεν ταδε λεγι το πνα το αγιον τον ανδρα ου εϲτιν η ζωνη αυτη ουτωϲ δηϲουϲι εν ϊερουϲαλημ οι ϊουδαιοι και παρα δωϲουϲιν ειϲ ταϲ χιραϲ εθνων ·12ωϲ δε ηκουϲαμεν ταυτα παρεκαλουμεν ημιϲ τε και οι εντοπιοι του μη αναβαινιν αυτον ειϲ ιερουϲαλημʼ · 13τοτε απεκριθη ο παυλοϲ και ειπεν τι ποιειτε ϲυνθρυπτοντεϲ μου την καρδιαν εγω γαρ ου μονον δεθηναι αλλα και αποθανι εν ϊερουϲαλημʼ · ετοιμωϲ εχω ϋπερ του ονοματοϲ του κυ ιυ · 14μη πιθομενου δε αυτου ηϲυχαϲαμεν ειποντεϲ του κυ το θελημα γεινεϲθω · 15μετα δε ταϲ ημεραϲ ταυταϲ επιϲκευαϲαμενον ειϲ ϊεροϲολυμα 16ϲυνηλθον δε και των μαθητων απο καιϲαριαϲ ϲυν ημιν αγοντεϲ παρ ω ξενιϲθωμεν ϊαϲονι τινι κυπριω αρχαιω μαθητη ·
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
9τούτῳ δὲ ἦσαν θυγατέρες τέσσαρες παρθένοι προφητεύουσαι. 10ἐπιμενόντων δὲ ἡμέρας πλείους κατῆλθέν τις ἀπὸ τῆς Ἰουδαίας προφήτης ὀνόματι Ἄγαβος, 11καὶ ἐλθὼν πρὸς ἡμᾶς καὶ ἄρας τὴν ζώνην τοῦ Παύλου, δήσας ἑαυτοῦ τοὺς πόδας καὶ τὰς χεῖρας εἶπεν· τάδε λέγει τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον· τὸν ἄνδρα οὗ ἐστιν ἡ ζώνη αὕτη οὕτως δήσουσιν ἐν Ἱερουσαλὴμ οἱ Ἰουδαῖοι καὶ παραδώσουσιν εἰς χεῖρας ἐθνῶν. 12ὡς δὲ ἠκούσαμεν ταῦτα, παρεκαλοῦμεν ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἐντόπιοι τοῦ μὴ ἀναβαίνειν αὐτὸν εἰς Ἱερουσαλήμ. 13τότε ἀπεκρίθη ὁ Παῦλος καὶ εἶπεν· τί ποιεῖτε κλαίοντες καὶ συνθρύπτοντές μου τὴν καρδίαν; ἐγὼ γὰρ οὐ μόνον δεθῆναι ἀλλὰ καὶ ἀποθανεῖν εἰς Ἱερουσαλὴμ ἑτοίμως ἔχω ὑπὲρ τοῦ ὀνόματος τοῦ κυρίου Ἰησοῦ. 14μὴ πειθομένου δὲ αὐτοῦ ἡσυχάσαμεν εἰπόντες, τοῦ κυρίου τὸ θέλημα γινέσθω. 15Μετὰ δὲ τὰς ἡμέρας ταύτας ἐπισκευασάμενοι ἀνεβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα· 16συνῆλθον δὲ καὶ τῶν μαθητῶν ἀπὸ Καισαρίας σὺν ἡμῖν, ἄγοντες παρ’ ᾧ ξενισθῶμεν Μνάσωνί τινι Κυπρίῳ, ἀρχαίῳ μαθητῇ.
9And the same man had four daughters, virgins, which did prophesy. 10And as we tarried there many days, there came down from Judaea a certain prophet, named Agabus. 11And when he was come unto us, he took Paul’s girdle, and bound his own hands and feet, and said, Thus saith the Holy Ghost, So shall the Jews at Jerusalem bind the man that owneth this girdle, and shall deliver him into the hands of the Gentiles. 12And when we heard these things, both we, and they of that place, besought him not to go up to Jerusalem. 13Then Paul answered, What mean ye to weep and to break mine heart? for I am ready not to be bound only, but also to die at Jerusalem for the name of the Lord Jesus. 14And when he would not be persuaded, we ceased, saying, The will of the Lord be done. 15And after those days we took up our carriages, and went up to Jerusalem. 16There went with us also certain of the disciples of Caesarea, and brought with them one Mnason of Cyprus, an old disciple, with whom we should lodge.
17γενομενων δε ημων ιϲ ιεροϲολυμα αϲμενωϲ απεδεξαντο ημαϲ οι αδελφοι 18τη τε επιουϲη ειϲηει ο παυλοϲ ϲυν ημιν προϲ ϊακωβο παντεϲ τε παρεγενοντο οι πρεϲβυτεροι 19και αϲπαϲαμενοϲ αυτουϲ εξηγειτο καθ εν εκαϲτον ων εποιηϲεν ο θϲ εν τοιϲ εθνεϲιν τηϲ διακονιαϲ αυτου · 20οι δε ακουϲαντεϲ εδοξαϲαν τον θν ειπαν τε αυτω θεωριϲ αδελφε ποϲαι μυριαδεϲ ειϲιν των πεπιϲτευκοτων και παντεϲ ζηλωται του νομου υπαρχουϲιν 21κατηχηθηϲαν περι ϲου οτι αποϲταϲιαν διδαϲκιϲ απο μωυϲεωϲ τουϲ κατα τα εθνη πανταϲ ϊουδαιουϲ λεγω μη περιτεμνι αυτουϲ τα τεκνα μηδε τοιϲ εθεϲιν περιπατιν 22τι ουν εϲτι παντωϲ δει ϲυνελθειν πληθοϲ ακουϲονται εληλυθαϲ 23τουτο ουν ποιηϲο ο ϲοι λεγομεν ειϲι ημιν ανδρεϲ τεϲϲαρεϲ ευχην εχοτεϲ αφ εαυτων 24τουτουϲ παραλαβων αγνιϲθητι ϲυν αυτοιϲ και δαπανηϲο επ αυτοιϲ ϊνα ξυρηϲονται την κεφαλην και γνωϲονται παντεϲ οτι ων κατηχηνται περι ϲου ουδεν εϲτιν αλλα ϲτοιχειϲ και αυτοϲ φυλαϲϲων τον νομον ·
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
17Γενομένων δὲ ἡμῶν εἰς Ἱεροσόλυμα ἀσμένως ἀπεδέξαντο ἡμᾶς οἱ ἀδελφοί. 18τῇ τε ἐπιούσῃ εἰσῄει ὁ Παῦλος σὺν ἡμῖν πρὸς Ἰάκωβον, πάντες τε παρεγένοντο οἱ πρεσβύτεροι. 19καὶ ἀσπασάμενος αὐτοὺς ἐξηγεῖτο καθ’ ἓν ἕκαστον ὧν ἐποίησεν ὁ θεὸς ἐν τοῖς ἔθνεσιν διὰ τῆς διακονίας αὐτοῦ. 20οἱ δὲ ἀκούσαντες ἐδόξαζον τὸν θεόν, εἶπάν τε αὐτῷ, θεωρεῖς, ἀδελφέ, πόσαι μυριάδες εἰσὶν τῶν πεπιστευκότων, καὶ πάντες ζηλωταὶ τοῦ νόμου ὑπάρχουσιν· 21κατηχήθησαν δὲ περὶ σοῦ ὅτι ἀποστασίαν διδάσκεις ἀπὸ Μωϋσέως τοὺς κατὰ τὰ ἔθνη πάντας Ἰουδαίους, λέγων μὴ περιτέμνειν αὐτοὺς τὰ τέκνα μηδὲ τοῖς ἔθεσιν περιπατεῖν. 22τί οὖν ἐστιν; πάντως δεῖ συνελθεῖν πλῆθος· ἀκούσονται γὰρ ὅτι ἐλήλυθας. 23τοῦτο οὖν ποίησον ὅ σοι λέγομεν· εἰσὶν ἡμῖν ἄνδρες τέσσαρες εὐχὴν ἔχοντες ἐφ’ ἑαυτῶν. 24τούτους παραλαβὼν ἁγνίσθητι σὺν αὐτοῖς καὶ δαπάνησον ἐπ’ αὐτοῖς ἵνα ξυρήσονται τὴν κεφαλήν, καὶ γνώσονται πάντες ὅτι ὧν κατήχηνται περὶ σοῦ οὐδέν ἐστιν, ἀλλὰ στοιχεῖς καὶ αὐτὸς φυλάσσων τὸν νόμον.
17And when we were come to Jerusalem, the brethren received us gladly. 18And the day following Paul went in with us unto James; and all the elders were present. 19And when he had saluted them, he declared particularly what things God had wrought among the Gentiles by his ministry. 20And when they heard it, they glorified the Lord, and said unto him, Thou seest, brother, how many thousands of Jews there are which believe; and they are all zealous of the law: 21And they are informed of thee, that thou teachest all the Jews which are among the Gentiles to forsake Moses, saying that they ought not to circumcise their children, neither to walk after the customs. 22What is it therefore? the multitude must needs come together: for they will hear that thou art come. 23Do therefore this that we say to thee: We have four men which have a vow on them; 24Them take, and purify thyself with them, and be at charges with them, that they may shave their heads: and all may know that those things, whereof they were informed concerning thee, are nothing; but that thou thyself also walkest orderly, and keepest the law.
25περι δε των πεπιϲτευκοτων εθνων ημειϲ επεϲτιλαμε κριναντεϲ φυλαϲϲεϲθαι αυτουϲ το τε ειδωλοθυτον και αιμα και πνικτον και πορνιαν 26τοτε ο παυλοϲ παραλαβων τουϲ ανδραϲ τη εχομενη ημερα ϲυν αυτοιϲ αγνιϲθειϲ ειϲηει ειϲ το ϊερον διαγγελλων την εκπληρωϲιν των ημερων του αγνιϲμ(ου) εωϲ ου προϲηνεχθη ϋπερ ενοϲ εκαϲτου αυτων η προϲφορα 27ωϲ δε εμελλον αι επτα ημεραι ϲυντελιϲθαι οι απο τηϲ αϲιαϲ ϊουδαιοι θεαϲαμενοι αυτο εν τω ϊερω ϲυνεχεον παντα τον οχλον και επεβαλα επ αυτον ταϲ χιραϲ 28κραζοντεϲ ανδρεϲ ϊϲδραηλειται βοηθιται ουτοϲ εϲτιν ο ανθρωποϲ ο κατα του λαου και του νομου και του τοπου τουτουϲ πανταϲ πανταχη διδαϲκων ετι τε και ελληναϲ ειϲηγαγεν ειϲ το ϊερον και κεκοινωνκεν τον αγιον τοπον τουτο 29ηϲαν γαρ προεωρακοτεϲ τροφιμο εφεϲιον εν τη πολει ϲυν αυτω ον ενομιζον οτι ειϲ το ϊερον ειϲηγαγεν ο παυλοϲ · 30εκεινηθη τε η πολιϲ ολη και εγενετο ϲυνδρομη του λαου και επιλαβομενοι του παυλου ειλκον αυτον εξω του ϊερου εκλιϲθη ευθεωϲ · 31ζητουντων τε αυτον αποκτιναι ανεβη φαϲιϲ τω χιλιαρχω τηϲ ϲπιρηϲ οτι ολη ϲυνχυννεται ϊηλμʼ 32οϲ εξαυτηϲ παραλαβων ϲτρατιωταϲ και εκατονταρχαϲ κατεδραμε επ αυτουϲ οι δε ϊδοτεϲ τον χιλιαρχο και τουϲ ϲτρατιωταϲ επαυϲαντο τυπτοντεϲ τον παυλον
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
25περὶ δὲ τῶν πεπιστευκότων ἐθνῶν ἡμεῖς ἐπεστείλαμεν κρίναντες φυλάσσεσθαι αὐτοὺς τό τε εἰδωλόθυτον καὶ αἷμα καὶ πνικτὸν καὶ πορνείαν. 26τότε ὁ Παῦλος παραλαβὼν τοὺς ἄνδρας, τῇ ἐχομένῃ ἡμέρᾳ σὺν αὐτοῖς ἁγνισθεὶς εἰσῄει εἰς τὸ ἱερόν, διαγγέλλων τὴν ἐκπλήρωσιν τῶν ἡμερῶν τοῦ ἁγνισμοῦ ἕως οὗ προσηνέχθη ὑπὲρ ἑνὸς ἑκάστου αὐτῶν ἡ προσφορά. 27Ὡς δὲ ἔμελλον αἱ ἑπτὰ ἡμέραι συντελεῖσθαι, οἱ ἀπὸ τῆς Ἀσίας Ἰουδαῖοι θεασάμενοι αὐτὸν ἐν τῷ ἱερῷ συνέχεον πάντα τὸν ὄχλον καὶ ἐπέβαλον ἐπ’ αὐτὸν τὰς χεῖρας, 28κράζοντες, ἄνδρες Ἰσραηλεῖται, βοηθεῖτε· οὗτός ἐστιν ὁ ἄνθρωπος ὁ κατὰ τοῦ λαοῦ καὶ τοῦ νόμου καὶ τοῦ τόπου τούτου πάντας πανταχῇ διδάσκων, ἔτι τε καὶ Ἕλληνας εἰσήγαγεν εἰς τὸ ἱερὸν καὶ κεκοίνωκεν τὸν ἅγιον τόπον τοῦτον. 29ἦσαν γὰρ προεωρακότες Τρόφιμον τὸν Ἐφέσιον ἐν τῇ πόλει σὺν αὐτῷ, ὃν ἐνόμιζον ὅτι εἰς τὸ ἱερὸν εἰσήγαγεν ὁ Παῦλος. 30ἐκινήθη τε ἡ πόλις ὅλη καὶ ἐγένετο συνδρομὴ τοῦ λαοῦ, καὶ ἐπιλαβόμενοι τοῦ Παύλου εἷλκον αὐτὸν ἔξω τοῦ ἱεροῦ, καὶ εὐθέως ἐκλείσθησαν αἱ θύραι. 31ζητούντων τε αὐτὸν ἀποκτεῖναι ἀνέβη φάσις τῷ χιλιάρχῳ τῆς σπείρης ὅτι ὅλη συνχύννεται Ἱερουσαλήμ, 32ὃς ἐξαυτῆς παραλαβὼν στρατιώτας καὶ ἑκατοντάρχας κατέδραμεν ἐπ’ αὐτούς· οἱ δὲ ἰδόντες τὸν χιλίαρχον καὶ τοὺς στρατιώτας ἐπαύσαντο τύπτοντες τὸν Παῦλον.
25As touching the Gentiles which believe, we have written and concluded that they observe no such thing, save only that they keep themselves from things offered to idols, and from blood, and from strangled, and from fornication. 26Then Paul took the men, and the next day purifying himself with them entered into the temple, to signify the accomplishment of the days of purification, until that an offering should be offered for every one of them. 27And when the seven days were almost ended, the Jews which were of Asia, when they saw him in the temple, stirred up all the people, and laid hands on him, 28Crying out, Men of Israel, help: This is the man, that teacheth all men every where against the people, and the law, and this place: and further brought Greeks also into the temple, and hath polluted this holy place. 29(For they had seen before with him in the city Trophimus an Ephesian, whom they supposed that Paul had brought into the temple.) 30And all the city was moved, and the people ran together: and they took Paul, and drew him out of the temple: and forthwith the doors were shut. 31And as they went about to kill him, tidings came unto the chief captain of the band, that all Jerusalem was in an uproar. 32Who immediately took soldiers and centurions, and ran down unto them: and when they saw the chief captain and the soldiers, they left beating of Paul.
33τοτε εγγιϲαϲ ο χιλιαρχοϲ επελαβετο αυτου και εκελευϲε δεθηναι αλυϲεϲι δυϲι και επυθανετο τιϲ ειη και τι εϲτιν πεποιηκωϲ 34αλλοι δε αλλο τι επεφωνουν εν τω οχλω μη δυναμενου δε αυτου γνωναι το αϲφαλεϲ δια τον θορυβον εκελευϲεν αγεϲθαι αυτον ειϲ την παρεμβολην 35οτε δε εγενετο επι τουϲ αναβαθμουϲ ϲυνεβη βαϲταζεϲθαι αυτο ϋπο των ϲτρατιωτων δια την βιαν του οχλου 36ηκολουθι γαρ το πληθοϲ του λαου κραζοντεϲ αιρε αυτον 37μελλων τε ειϲαγεϲθαι ειϲ την παρεμβολην ο παυλοϲ λεγει τω χιλιαρχω ει εξεϲτιν μοι ειπει τι προϲ ϲε ˙ ο δε εφη ελληνιϲτι γινωϲκιϲ38ουκ αρα ϲυ ει ο αιγυπτιοϲ ο προ τουτω των ημερων αναϲτατωϲαϲ και εξαγαγων ειϲ την ερημον τουϲ τετρακιϲχιλιουϲ ανδραϲ τω ϲικαριων · 39ειπεν δε ο παυλοϲ εγω ανθρωποϲ με ϊουδαιοϲ ταρϲευϲ τηϲ κιλικιαϲ ουκ αϲημου πολεωϲ πολιτηϲ · δεομαι δε ϲου επιτρεψον μοι λογον λαληϲαι προϲ τον λαον · 40επιτρεψαντοϲ δε αυτου ο παυλοϲ εϲτωϲ επι των αναβαθμω κατεϲιϲε τη χειρι τω λαω πολληϲ δε ϲιγηϲ γενομενηϲ προϲεφωνηϲεν τη εβραϊδι διαλεκτω λεγω
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
33τότε ἐγγίσας ὁ χιλίαρχος ἐπελάβετο αὐτοῦ καὶ ἐκέλευσεν δεθῆναι ἁλύσεσι δυσί, καὶ ἐπυνθάνετο τίς εἴη καὶ τί ἐστιν πεποιηκώς. 34ἄλλοι δὲ ἄλλο τι ἐπεφώνουν ἐν τῷ ὄχλῳ· μὴ δυναμένου δὲ αὐτοῦ γνῶναι τὸ ἀσφαλὲς διὰ τὸν θόρυβον ἐκέλευσεν ἄγεσθαι αὐτὸν εἰς τὴν παρεμβολήν. 35ὅτε δὲ ἐγένετο ἐπὶ τοὺς ἀναβαθμούς, συνέβη βαστάζεσθαι αὐτὸν ὑπὸ τῶν στρατιωτῶν διὰ τὴν βίαν τοῦ ὄχλου, 36ἠκολούθει γὰρ τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ κράζοντες, αἶρε αὐτόν. 37μέλλων τε εἰσάγεσθαι εἰς τὴν παρεμβολὴν ὁ Παῦλος λέγει τῷ χιλιάρχῳ· εἰ ἔξεστίν μοι εἰπεῖν τι πρὸς σέ; ὁ δὲ ἔφη· ἑλληνιστὶ γινώσκεις; 38οὐκ ἄρα σὺ εἶ ὁ Αἰγύπτιος ὁ πρὸ τούτων τῶν ἡμερῶν ἀναστατώσας καὶ ἐξαγαγὼν εἰς τὴν ἔρημον τοὺς τετρακισχιλίους ἄνδρας τῶν σικαρίων; 39εἶπεν δὲ ὁ Παῦλος, ἐγὼ ἄνθρωπος μέν εἰμι Ἰουδαῖος, Ταρσεύς, τῆς Κιλικίας, οὐκ ἀσήμου πόλεως πολίτης· δέομαι δέ σου, ἐπίτρεψόν μοι λαλῆσαι πρὸς τὸν λαόν. 40ἐπιτρέψαντος δὲ αὐτοῦ ὁ Παῦλος ἑστὼς ἐπὶ τῶν ἀναβαθμῶν κατέσεισεν τῇ χειρὶ τῷ λαῷ· πολλῆς δὲ σιγῆς γενομένης προσεφώνησεν τῇ Ἑβραΐδι διαλέκτῳ λέγων·
33Then the chief captain came near, and took him, and commanded him to be bound with two chains; and demanded who he was, and what he had done. 34And some cried one thing, some another, among the multitude: and when he could not know the certainty for the tumult, he commanded him to be carried into the castle. 35And when he came upon the stairs, so it was, that he was borne of the soldiers for the violence of the people. 36For the multitude of the people followed after, crying, Away with him. 37And as Paul was to be led into the castle, he said unto the chief captain, May I speak unto thee? Who said, Canst thou speak Greek? 38Art not thou that Egyptian, which before these days madest an uproar, and leddest out into the wilderness four thousand men that were murderers? 39But Paul said, I am a man which am a Jew of Tarsus, a city in Cilicia, a citizen of no mean city: and, I beseech thee, suffer me to speak unto the people. 40And when he had given him licence, Paul stood on the stairs, and beckoned with the hand unto the people. And when there was made a great silence, he spake unto them in the Hebrew tongue, saying,
Cite
Source & Cross-References
- Source text: Codex Sinaiticus folio + transcription (codexsinaiticus.org) + Tischendorf 8th edition (bolls.life) + KJV (bible-api.com) — view original
- Critical edition: Tischendorf 8th edition (1869) / Codex Sinaiticus transcription
← previous · → next · v cycle view · l back to library