Luke, Chapter 11
Introduction
This entry meets the strict three-criteria standard of the Theosis Library:
- Manuscript scan: The actual folio of Codex Sinaiticus containing this passage, from the Codex Sinaiticus Project (codexsinaiticus.org). Library folio reference: 236.
- Original text: The Codex Sinaiticus Project's verbatim transcription of the folio shown, letter for letter as the scribe wrote it (no accents, lunate sigma ϲ, nomina sacra such as θϲ for θεός and κϲ for κύριος). Beneath it, for comparison, the reading of Tischendorf's 8th critical edition (1869). Where the two differ, the transcription is what the manuscript actually says.
- English translation: The King James Version (1611), retrieved verbatim from the public-domain bible-api.com endpoint.
How was this verified? (Provenance)
1και εγενετο εν τω ειναι αυτον εν τοπω τινι προϲευχομενον ωϲ επαυϲατο ειπεν τιϲ των μαθητων αυτου προϲ αυτον κε διδαξον ημαϲ προϲευχεϲθαι καθωϲ εδιδαξεν τουϲ μαθηταϲ αυτου 2ειπεν δε αυτοιϲ οταν προϲευχηϲθε λεγετε · πατερ αγιαϲθητω το ονομα ϲου · ελθατω η βαϲιλια ϲου · γενηθητω το θελημα ϲου ωϲ εν ουρανω ουτω και επι γηϲ 3τον αρτον ημων τον επιουϲιον δοϲ ημιν καθ ημεραν 4και αφεϲ ημιν ταϲ αμαρτιαϲ ημων ωϲ και αυτοι αφιεμεν παντι οφιλοντι ημιν και μη ειϲενεγκηϲ ημαϲ ειϲ πιραϲμο 5και ειπεν προϲ αυτουϲ τιϲ εξ υμων εξει φιλον και πορευϲεται προϲ αυτον μεϲονυκτιου και ειπη αυτω φιλε χρηϲον μοι τριϲ αρτουϲ 6επιδη φιλοϲ μου παρεγενετο εξ οδου προϲ με και ουκ εχω ο παραθηϲω αυτω7κακεινοϲ εϲωθεν αποκριθειϲ ειπη μη μοι κοπουϲ παρεχε ηδη η θυρα κεκλιϲται και τα παιδια μου ειϲ την κοιτην μετ εμου ειϲιν και ου δυναμαι αναϲταϲ δουναι ϲοι 8λεγω ϋμιν ει και ου δωϲει αυτω αναϲταϲ δια το ειναι φιλον αυτου δια δε την αναιδιαν αυτου εγερθειϲ δωϲει αυτω οϲων χρηζει 9καγω ϋμιν λεγω αιτειτε και δοθηϲεται ϋμιν ζητειτε και ευρηϲετε κρουετε και ανυγηϲεται ϋμιν · 10παϲ γαρ ο αιτων λαμβανει ˙ και ο ζητων ευριϲκει και τω κρουοντι ανυγηϲετε
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
1Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ εἶναι αὐτὸν ἐν τόπῳ τινὶ προσευχόμενον, ὡς ἐπαύσατο, εἶπέν τις τῶν μαθητῶν αὐτοῦ πρὸς αὐτόν· κύριε, δίδαξον ἡμᾶς προσεύχεσθαι, καθὼς καὶ Ἰωάννης ἐδίδαξεν τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ. 2εἶπεν δὲ αὐτοῖς· ὅταν προσεύχησθε, λέγετε· πάτερ, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου· ἐλθάτω ἡ βασιλεία σου· 3τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δίδου ἡμῖν τὸ καθ’ ἡμέραν· 4καὶ ἄφες ἡμῖν τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν, καὶ γὰρ αὐτοὶ ἀφίομεν παντὶ ὀφείλοντι ἡμῖν· καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν. 5Καὶ εἶπεν πρὸς αὐτούς· τίς ἐξ ὑμῶν ἕξει φίλον, καὶ πορεύσεται πρὸς αὐτὸν μεσονυκτίου καὶ εἴπῃ αὐτῷ· φίλε, χρῆσόν μοι τρεῖς ἄρτους, 6ἐπειδὴ φίλος μου παρεγένετο ἐξ ὁδοῦ πρός με καὶ οὐκ ἔχω ὃ παραθήσω αὐτῷ. 7κἀκεῖνος ἔσωθεν ἀποκριθεὶς εἴπῃ· μή μοι κόπους πάρεχε· ἤδη ἡ θύρα κέκλεισται, καὶ τὰ παιδία μου μετ’ ἐμοῦ εἰς τὴν κοίτην εἰσίν· οὐ δύναμαι ἀναστὰς δοῦναί σοι. 8λέγω ὑμῖν, εἰ καὶ οὐ δώσει αὐτῷ ἀναστὰς διὰ τὸ εἶναι φίλον αὐτοῦ, διά γε τὴν ἀναιδίαν αὐτοῦ ἐγερθεὶς δώσει αὐτῷ ὅσων χρῄζει. 9Κἀγὼ ὑμῖν λέγω, αἰτεῖτε, καὶ δοθήσεται ὑμῖν· ζητεῖτε, καὶ εὑρήσετε· κρούετε, καὶ ἀνοιχθήσεται ὑμῖν. 10πᾶς γὰρ ὁ αἰτῶν λαμβάνει, καὶ ὁ ζητῶν εὑρίσκει, καὶ τῷ κρούοντι ἀνοιχθήσεται.
1And it came to pass, that, as he was praying in a certain place, when he ceased, one of his disciples said unto him, Lord, teach us to pray, as John also taught his disciples. 2And he said unto them, When ye pray, say, Our Father which art in heaven, Hallowed be thy name. Thy kingdom come. Thy will be done, as in heaven, so in earth. 3Give us day by day our daily bread. 4And forgive us our sins; for we also forgive every one that is indebted to us. And lead us not into temptation; but deliver us from evil. 5And he said unto them, Which of you shall have a friend, and shall go unto him at midnight, and say unto him, Friend, lend me three loaves; 6For a friend of mine in his journey is come to me, and I have nothing to set before him? 7And he from within shall answer and say, Trouble me not: the door is now shut, and my children are with me in bed; I cannot rise and give thee. 8I say unto you, Though he will not rise and give him, because he is his friend, yet because of his importunity he will rise and give him as many as he needeth. 9And I say unto you, Ask, and it shall be given you; seek, and ye shall find; knock, and it shall be opened unto you. 10For every one that asketh receiveth; and he that seeketh findeth; and to him that knocketh it shall be opened.
11τιϲ δε εξ υμων το πατερα αιτηϲει αρτον μη λιθο επιδωϲει αυτω η ϊχθυν μη αντι ϊχθυοϲ οφιν επιδωϲει αυτω 12η και αιτηϲει ωον μη επιδωϲει αυτω ϲκορπιον 13ει ουν ϋμιϲ πονηροι οντεϲ οιδαται δοματα αγαθα διδοναι τοιϲ τεκνοιϲ ϋμων ποϲω μαλλον ο πατηρ εξ ουρανου δωϲει πνα αγιον τοιϲ αιτουϲιν αυτον 14και ην εκβαλλω δαιμονιον κωφον εγενετο δε του δαιμονιου εξελθοντοϲ ελαληϲεν ο κωφοϲ και εθαυμαϲαν οι οχλοι · 15τινεϲ δε εξ αυτων ειπο εν βεεζεβουλ τω αρχοντι των δαιμονιων εκβαλλει τα δαιμονια 16ετεροι δε πιραζοτεϲ ϲημιον εξ ουρανου εζητουν παρ αυτου 17αυτοϲ δε ειδωϲ αυτων τα διανοηματα ειπεν αυτοιϲ παϲα βαϲιλεια διαμεριϲθειϲα εφ εαυτη ερημουται και οικοϲ επι οικον πιπτει 18ει δε και ο ϲαταναϲ εφ εαυτον εμεριϲθη πωϲ ϲταθηϲεται η βαϲιλεια αυτου τι λεγετε εν βεεζεβουλʼ εκβαλλειν με τα δαιμονια 19ει δε εγω εν βεεζεβουλ εκβαλλω τα δαιμονια οι υϊοι υμων εν τινι εκβαλλουϲι δια τουτο αυτοι κριται εϲονται ϋμων 20ει δε εν δακτυλω θυ εκβαλλω τα δαιμονια αρα εφθαϲεν εφ υμαϲ η βαϲιλεια του θυ
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
11τίνα δὲ ἐξ ὑμῶν τὸν πατέρα αἰτήσει ὁ υἱὸς ἄρτον, μὴ λίθον ἐπιδώσει αὐτῷ; ἢ καὶ ἰχθύν, μὴ ἀντὶ ἰχθύος ὄφιν αὐτῷ ἐπιδώσει; 12ἢ καὶ αἰτήσει ᾠόν, μὴ ἐπιδώσει αὐτῷ σκορπίον; 13εἰ οὖν ὑμεῖς πονηροὶ ὑπάρχοντες οἴδατε δόματα ἀγαθὰ διδόναι τοῖς τέκνοις ὑμῶν, πόσῳ μᾶλλον ὁ πατὴρ ὁ ἐξ οὐρανοῦ δώσει πνεῦμα ἅγιον τοῖς αἰτοῦσιν αὐτόν. 14Καὶ ἦν ἐκβάλλων δαιμόνιον, καὶ αὐτὸ ἦν κωφόν· ἐγένετο δὲ τοῦ δαιμονίου ἐξελθόντος ἐλάλησεν ὁ κωφός. καὶ ἐθαύμασαν οἱ ὄχλοι· 15τινὲς δὲ ἐξ αὐτῶν εἶπον· ἐν Βεελζεβοὺλ τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια· 16ἕτεροι δὲ πειράζοντες σημεῖον ἐξ οὐρανοῦ ἐζήτουν παρ’ αὐτοῦ. 17αὐτὸς δὲ εἰδὼς αὐτῶν τὰ διανοήματα εἶπεν αὐτοῖς· πᾶσα βασιλεία διαμερισθεῖσα ἐφ’ ἑαυτὴν ἐρημοῦται, καὶ οἶκος ἐπὶ οἶκον πίπτει. 18εἰ δὲ καὶ ὁ σατανᾶς ἐφ’ ἑαυτὸν διεμερίσθη, πῶς σταθήσεται ἡ βασιλεία αὐτοῦ; ὅτι λέγετε ἐν Βεελζεβοὺλ ἐκβάλλειν με τὰ δαιμόνια. 19εἰ δὲ ἐγὼ ἐν Βεελζεβοὺλ ἐκβάλλω τὰ δαιμόνια, οἱ υἱοὶ ὑμῶν ἐν τίνι ἐκβάλλουσιν; διὰ τοῦτο αὐτοὶ κριταὶ ἔσονται ὑμῶν. 20εἰ δὲ ἐν δακτύλῳ θεοῦ ἐκβάλλω τὰ δαιμόνια, ἄρα ἔφθασεν ἐφ’ ὑμᾶς ἡ βασιλεία τοῦ θεοῦ.
11If a son shall ask bread of any of you that is a father, will he give him a stone? or if he ask a fish, will he for a fish give him a serpent? 12Or if he shall ask an egg, will he offer him a scorpion? 13If ye then, being evil, know how to give good gifts unto your children: how much more shall your heavenly Father give the Holy Spirit to them that ask him? 14And he was casting out a devil, and it was dumb. And it came to pass, when the devil was gone out, the dumb spake; and the people wondered. 15But some of them said, He casteth out devils through Beelzebub the chief of the devils. 16And others, tempting him, sought of him a sign from heaven. 17But he, knowing their thoughts, said unto them, Every kingdom divided against itself is brought to desolation; and a house divided against a house falleth. 18If Satan also be divided against himself, how shall his kingdom stand? because ye say that I cast out devils through Beelzebub. 19And if I by Beelzebub cast out devils, by whom do your sons cast them out? therefore shall they be your judges. 20But if I with the finger of God cast out devils, no doubt the kingdom of God is come upon you.
21οταν ϊϲχυροϲ καθωπλιϲμενοϲ φυλαϲϲη τη εαυτου αυλην εν ειρηνη εϲται τα ϋπαρχοντα αυτου 22επαν δε ϊϲχυροτεροϲ αυτου εϲτι επελθων νικηϲη αυτον την πανοπλιαν αυτου ερει εφ η επεποιθει και τα ϲκυλα αυτου διαδιδωϲιν 23ο μη ων μετ εμου κατ εμου εϲτιν και ο μη ϲυναγων μετ εμου ϲκορπιζει με 24οταν το ακαθαρτον πνα εξελθη απο του ανθρωπου διερχεται δι ανυδρων τοπω ζητουν αναπαυϲι και μη ευριϲκον λεγει υποϲτρεψω ειϲ τον οικον μου οθεν εξηλθον 25και ελθον ευριϲκι ϲεϲαρωμενον και κεκοϲμημενον 26τοτε πορευετε κ(αι) παραλαμβανι μεθ εαυτου ετερα πνατα πονηροτερα εαυτου επτα · και ειϲελθοντα κατοικει εκει και γινετε τα εϲχατα του ανου εκεινου χειρονα των πρωτω 27εγενετο δε εν τω λεγειν αυτον ταυτα επαραϲα τιϲ φωνην γυνη εκ του οχλου ειπεν αυτω μακαρια κοιλια η βαϲταϲαϲα ϲε και μαϲτοι ουϲ εθηλαϲαϲ 28αυτοϲ δε ειπεν μενου μακαριοι οι ακουοντεϲ τον λογον του θυ και φυλαϲϲοντεϲ τον λογον του θυ 29των δε οχλων επαθροιζομενων ηρξατο λεγειν η γενεα αυτη γενεα πονηρα εϲτιν ϲημιον ζητει και ϲημιον ου δοθηϲεται αυτη ει μη το ϲημιον ϊωνα 30καθωϲ εγενετο ιωναϲ τοιϲ νινευειταιϲ ϲημειον ουτωϲ εϲται και ο υϲ του ανθρωπου τη γενεα ταυτη
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
21Ὅταν ὁ ἰσχυρὸς καθωπλισμένος φυλάσσῃ τὴν ἑαυτοῦ αὐλήν, ἐν εἰρήνῃ ἐστὶν τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῦ· 22ἐπὰν δὲ ἰσχυρότερος αὐτοῦ ἐπελθὼν νικήσῃ αὐτόν, τὴν πανοπλίαν αὐτοῦ αἴρει ἐφ’ ᾗ ἐπεποίθει, καὶ τὰ σκῦλα αὐτοῦ διαδίδωσιν. 23ὁ μὴ ὢν μετ’ ἐμοῦ κατ’ ἐμοῦ ἐστιν, καὶ ὁ μὴ συνάγων μετ’ ἐμοῦ σκορπίζει. 24Ὅταν τὸ ἀκάθαρτον πνεῦμα ἐξέλθῃ ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου, διέρχεται δι’ ἀνύδρων τόπων ζητοῦν ἀνάπαυσιν, καὶ μὴ εὑρίσκον, λέγει· ὑποστρέψω εἰς τὸν οἶκόν μου ὅθεν ἐξῆλθον· 25καὶ ἐλθὸν εὑρίσκει σεσαρωμένον καὶ κεκοσμημένον. 26τότε πορεύεται καὶ παραλαμβάνει ἕτερα πνεύματα πονηρότερα ἑαυτοῦ ἑπτά, καὶ εἰσελθόντα κατοικεῖ ἐκεῖ, καὶ γίνεται τὰ ἔσχατα τοῦ ἀνθρώπου ἐκείνου χείρονα τῶν πρώτων. 27Ἐγένετο δὲ ἐν τῷ λέγειν αὐτὸν ταῦτα ἐπάρασά τις φωνὴν γυνὴ ἐκ τοῦ ὄχλου εἶπεν αὐτῷ· μακαρία ἡ κοιλία ἡ βαστάσασά σε καὶ μαστοὶ οὓς ἐθήλασας. 28αὐτὸς δὲ εἶπεν· μενοῦν μακάριοι οἱ ἀκούοντες τὸν λόγον τοῦ θεοῦ καὶ φυλάσσοντες. 29Τῶν δὲ ὄχλων ἐπαθροιζομένων ἤρξατο λέγειν· ἡ γενεὰ αὕτη γενεὰ πονηρά ἐστιν· σημεῖον ζητεῖ, καὶ σημεῖον οὐ δοθήσεται αὐτῇ εἰ μὴ τὸ σημεῖον Ἰωνᾶ. 30καθὼς γὰρ ἐγένετο Ἰωνᾶς τοῖς Νινευείταις σημεῖον, οὕτως ἔσται καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου τῇ γενεᾷ ταύτῃ.
21When a strong man armed keepeth his palace, his goods are in peace: 22But when a stronger than he shall come upon him, and overcome him, he taketh from him all his armour wherein he trusted, and divideth his spoils. 23He that is not with me is against me: and he that gathereth not with me scattereth. 24When the unclean spirit is gone out of a man, he walketh through dry places, seeking rest; and finding none, he saith, I will return unto my house whence I came out. 25And when he cometh, he findeth it swept and garnished. 26Then goeth he, and taketh to him seven other spirits more wicked than himself; and they enter in, and dwell there: and the last state of that man is worse than the first. 27And it came to pass, as he spake these things, a certain woman of the company lifted up her voice, and said unto him, Blessed is the womb that bare thee, and the paps which thou hast sucked. 28But he said, Yea rather, blessed are they that hear the word of God, and keep it. 29And when the people were gathered thick together, he began to say, This is an evil generation: they seek a sign; and there shall no sign be given it, but the sign of Jonas the prophet. 30For as Jonas was a sign unto the Ninevites, so shall also the Son of man be to this generation.
31βαϲιλιϲϲα νοτου εγερθηϲεται εν τη κριϲει μετα των ανθρωπων τηϲ γενεαϲ ταυτηϲ και κατακρινι αυτουϲ οτι ηλθεν εκ τω περατων τηϲ γηϲ ακουϲαι την ϲοφιαν ϲολομωνοϲ και ϊδου πλειον ϲολομωνοϲ ωδε · 32ανδρεϲ νινευειται αναϲτηϲονται εν τη κριϲι μετα τηϲ γενεαϲ ταυτηϲ και κατακρινουϲι αυτην οτι μετενοηϲαν ειϲ το κηρυγμα ιωνα και ϊδου πλειον ιωνα ωδε 33ουδειϲ λυχνον αψαϲ ειϲ κρυπτην τιθηϲιν ουδε υπο τον μοδιον αλλ επι την λυχνιαν · ϊνα οι ειϲπορευομενοι το φωϲ βλεπουϲιν ·34ο λυχνοϲ του ϲωματοϲ εϲτι ο οφθαλμοϲ ϲου οταν ο οφθαλμοϲ ϲου απλουϲ η και ολον το ϲωμα ϲου φωτινον εϲτιν επαν δε πονηροϲ η και το ϲωμα ϲου ϲκοτινον 35ϲκοπι ουν μη το φωϲ το εν ϲοι ϲκοτοϲ εϲτι 36ει ουν το ϲω>>>μα ϲου ολον φωτινον μη εχον τι μεροϲ ϲκοτινον εϲται φωτινον ολον ωϲ οταν λυχνοϲ τη αϲτραπη φωτιζη ϲε 37εν δε τω λαληϲαι ερωτα αυτον φαριϲαιοϲ οπωϲ αριϲτηϲη παρ αυτω ειϲελθω δε ανεπεϲεν 38ο δε φαριϲαιοϲ ϊδων εθαυμαϲεν οτι ου πρωτον εβαπτιϲθη προ του αριϲτου 39ειπεν δε ο κϲ προϲ αυτον νυν ϋμειϲ οι φαριϲαιοι το εξωθεν του ποτηριου και του πινακοϲ καθαριζεται ˙ το δε εϲωθεν ϋμω γεμει αρπαγηϲ κ(αι) πονηριαϲ 40ο αφρονεϲ ουχ ο ποιηϲαϲ το εξωθεν και το εϲωθεν εποιηϲε .
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
31βασίλισσα νότου ἐγερθήσεται ἐν τῇ κρίσει μετὰ τῶν ἀνδρῶν τῆς γενεᾶς ταύτης καὶ κατακρινεῖ αὐτούς· ὅτι ἦλθεν ἐκ τῶν περάτων τῆς γῆς ἀκοῦσαι τὴν σοφίαν Σολομῶνος, καὶ ἰδοὺ πλεῖον Σολομῶνος ὧδε. 32ἄνδρες Νινευεῖται ἀναστήσονται ἐν τῇ κρίσει μετὰ τῆς γενεᾶς ταύτης καὶ κατακρινοῦσιν αὐτήν· ὅτι μετενόησαν εἰς τὸ κήρυγμα Ἰωνᾶ, καὶ ἰδοὺ πλεῖον Ἰωνᾶ ὧδε. 33Οὐδεὶς λύχνον ἅψας εἰς κρύπτην τίθησιν οὐδὲ ὑπὸ τὸν μόδιον, ἀλλ’ ἐπὶ τὴν λυχνίαν, ἵνα οἱ εἰσπορευόμενοι τὸ φέγγος βλέπωσιν. 34ὁ λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀφθαλμός σου. ὅταν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ, καὶ ὅλον τὸ σῶμά σου φωτεινόν ἐστιν· ἐπὰν δὲ πονηρὸς ᾖ, καὶ τὸ σῶμά σου σκοτεινόν. 35σκόπει οὖν μὴ τὸ φῶς τὸ ἐν σοὶ σκότος ἐστίν. 36εἰ οὖν τὸ σῶμά σου ὅλον φωτεινόν, μὴ ἔχον τι μέρος σκοτεινόν, ἔσται φωτεινὸν ὅλον ὡς ὅταν ὁ λύχνος τῇ ἀστραπῇ φωτίζῃ σε. 37Ἐν δὲ τῷ λαλῆσαι ἐρωτᾷ αὐτὸν Φαρισαῖος ὅπως ἀριστήσῃ παρ’ αὐτῷ· εἰσελθὼν δὲ ἀνέπεσεν. 38ὁ δὲ Φαρισαῖος ἰδὼν ἐθαύμασεν ὅτι οὐ πρῶτον ἐβαπτίσθη πρὸ τοῦ ἀρίστου. 39εἶπεν δὲ ὁ κύριος πρὸς αὐτόν· νῦν ὑμεῖς οἱ Φαρισαῖοι τὸ ἔξωθεν τοῦ ποτηρίου καὶ τοῦ πίνακος καθαρίζετε, τὸ δὲ ἔσωθεν ὑμῶν γέμει ἁρπαγῆς καὶ πονηρίας. 40ἄφρονες, οὐχ ὁ ποιήσας τὸ ἔξωθεν καὶ τὸ ἔσωθεν ἐποίησεν;
31The queen of the south shall rise up in the judgment with the men of this generation, and condemn them: for she came from the utmost parts of the earth to hear the wisdom of Solomon; and, behold, a greater than Solomon is here. 32The men of Nineve shall rise up in the judgment with this generation, and shall condemn it: for they repented at the preaching of Jonas; and, behold, a greater than Jonas is here. 33No man, when he hath lighted a candle, putteth it in a secret place, neither under a bushel, but on a candlestick, that they which come in may see the light. 34The light of the body is the eye: therefore when thine eye is single, thy whole body also is full of light; but when thine eye is evil, thy body also is full of darkness. 35Take heed therefore that the light which is in thee be not darkness. 36If thy whole body therefore be full of light, having no part dark, the whole shall be full of light, as when the bright shining of a candle doth give thee light. 37And as he spake, a certain Pharisee besought him to dine with him: and he went in, and sat down to meat. 38And when the Pharisee saw it, he marvelled that he had not first washed before dinner. 39And the Lord said unto him, Now do ye Pharisees make clean the outside of the cup and the platter; but your inward part is full of ravening and wickedness. 40Ye fools, did not he that made that which is without make that which is within also?
41πλην τα ενοντα δοτε ελεημοϲυνη και ϊδου παντα καθαρα ϋμιν εϲτιν ˙ 42αλλα ουαι ϋμιν τοιϲ φαριϲαιοιϲ οτι αποδεκατουται το ηδυϲμον και το πηγανον και παν λαχανον και παρερχεϲθαι την κριϲιν κ(αι) την αγαπην του θυ ταυτα εδει ποιϲαι κακεινα μη αφειναι 43ουαι ϋμιν φαριϲαιοι οτι αγαπατε τη πρωτοκαθεδριαν εν ταιϲ ϲυναγωγαιϲ και τουϲ αϲπαϲμουϲ εν ταιϲ αγοραιϲ ˙ 44ουαι ϋμιν οτι εϲτε ωϲ τα μνημια τα αδηλα και οι ανθρωποι οι περιπατουντεϲ επανω ουκ οιδαϲι ˙ 45αποκριθειϲ δε τιϲ των νομικων λεγει αυτω διδαϲκαλε ταυτα λεγων και ημαϲ ϋβριζειϲ · 46ο δε ειπεν και ϋμιν τοιϲ νομικοιϲ ουαι οτι φορτιζετε τουϲ ανθρωπουϲ φορτια δυϲβαϲτακτα και αυτοι ενι των δακτυλων υμων ου προϲψαυετε τοιϲ φορτιοιϲ 47ουαι ϋμιν οτι οικοδομειτε τα μνημια των προφητων και οι πατερεϲ ϋμων απεκτιναν αυτουϲ 48αρα μαρτυρεϲ εϲτε και ϲυνευδοκειτε τοιϲ εργοιϲ των πατερων ϋμω οτι αυτοι μεν απεκτιναν αυτουϲ ϋμειϲ δε οικοδομειτε 49δια τουτο κ(αι) η ϲοφια του θυ ειπεν αποϲτελω ειϲ αυτουϲ προφηταϲ και αποϲτολουϲ και εξ αυτω αποκτινουϲιν κ(αι) διωξουϲιν 50ϊνα εκζητηθη το αιμα παντων των προφητων το εκχυννομενον απο καταβοληϲ κοϲμου απο τηϲ γενεαϲ ταυτηϲ
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
41πλὴν τὰ ἐνόντα δότε ἐλεημοσύνην, καὶ ἰδοὺ πάντα καθαρὰ ὑμῖν ἐστιν. 42ἀλλὰ οὐαὶ ὑμῖν τοῖς Φαρισαίοις, ὅτι ἀποδεκατοῦτε τὸ ἡδύοσμον καὶ τὸ πήγανον καὶ πᾶν λάχανον, καὶ παρέρχεσθε τὴν κρίσιν καὶ τὴν ἀγάπην τοῦ θεοῦ· ταῦτα ἔδει ποιῆσαι κἀκεῖνα μὴ παρεῖναι. 43οὐαὶ ὑμῖν τοῖς Φαρισαίοις, ὅτι ἀγαπᾶτε τὴν πρωτοκαθεδρίαν ἐν ταῖς συναγωγαῖς καὶ τοὺς ἀσπασμοὺς ἐν ταῖς ἀγοραῖς. 44οὐαὶ ὑμῖν, ὅτι ἐστὲ ὡς τὰ μνημεῖα τὰ ἄδηλα, καὶ οἱ ἄνθρωποι οἱ περιπατοῦντες ἐπάνω οὐκ οἴδασιν. 45Ἀποκριθεὶς δέ τις τῶν νομικῶν λέγει αὐτῷ· διδάσκαλε, ταῦτα λέγων καὶ ἡμᾶς ὑβρίζεις. 46ὁ δὲ εἶπεν· καὶ ὑμῖν τοῖς νομικοῖς οὐαί, ὅτι φορτίζετε τοὺς ἀνθρώπους φορτία δυσβάστακτα, καὶ αὐτοὶ ἑνὶ τῶν δακτύλων ὑμῶν οὐ προσψαύετε τοῖς φορτίοις. 47οὐαὶ ὑμῖν, ὅτι οἰκοδομεῖτε τὰ μνημεῖα τῶν προφητῶν, καὶ οἱ πατέρες ὑμῶν ἀπέκτειναν αὐτούς. 48ἄρα μάρτυρές ἐστε καὶ συνευδοκεῖτε τοῖς ἔργοις τῶν πατέρων ὑμῶν, ὅτι αὐτοὶ μὲν ἀπέκτειναν αὐτοὺς ὑμεῖς δὲ οἰκοδομεῖτε. 49διὰ τοῦτο καὶ ἡ σοφία τοῦ θεοῦ εἶπεν· ἀποστελῶ εἰς αὐτοὺς προφήτας καὶ ἀποστόλους, καὶ ἐξ αὐτῶν ἀποκτενοῦσιν καὶ ἐκδιώξουσιν, 50ἵνα ἐκζητηθῇ τὸ αἷμα πάντων τῶν προφητῶν τὸ ἐκχυννόμενον ἀπὸ καταβολῆς κόσμου ἀπὸ τῆς γενεᾶς ταύτης,
41But rather give alms of such things as ye have; and, behold, all things are clean unto you. 42But woe unto you, Pharisees! for ye tithe mint and rue and all manner of herbs, and pass over judgment and the love of God: these ought ye to have done, and not to leave the other undone. 43Woe unto you, Pharisees! for ye love the uppermost seats in the synagogues, and greetings in the markets. 44Woe unto you, scribes and Pharisees, hypocrites! for ye are as graves which appear not, and the men that walk over them are not aware of them. 45Then answered one of the lawyers, and said unto him, Master, thus saying thou reproachest us also. 46And he said, Woe unto you also, ye lawyers! for ye lade men with burdens grievous to be borne, and ye yourselves touch not the burdens with one of your fingers. 47Woe unto you! for ye build the sepulchres of the prophets, and your fathers killed them. 48Truly ye bear witness that ye allow the deeds of your fathers: for they indeed killed them, and ye build their sepulchres. 49Therefore also said the wisdom of God, I will send them prophets and apostles, and some of them they shall slay and persecute: 50That the blood of all the prophets, which was shed from the foundation of the world, may be required of this generation;
51απο αιματοϲ αβελʼ εωϲ αιματοϲ ζαχαριου του απολομενου μετοξυ του θυϲιαϲτηριου και του οικου ναι λεγω ϋμιν εκζητηθηϲεται απο τηϲ γενεαϲ ταυτηϲ 52ουαι ϋμιν τοιϲ νομικοιϲ οτι ηρατε την κλειδα τηϲ γνωϲεωϲ αυτοι ουκ ειϲηλθατε και τουϲ ειϲερχομενουϲ εκωλυϲατε · 53κακειθεν εξελθοντοϲ αυτου ηρξαντο οι γραμματειϲ και οι φαριϲαιοι δινωϲ ενεχιν και αποϲτοματιζειν αυτον περι πλειονων 54ενεδρευοντεϲ θηρευϲαι τι εκ του ϲτοματοϲ αυτου
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
51ἀπὸ αἵματος Ἄβελ ἕως αἵματος Ζαχαρίου τοῦ ἀπολομένου μεταξὺ τοῦ θυσιαστηρίου καὶ τοῦ οἴκου· ναί λέγω ὑμῖν, ἐκζητηθήσεται ἀπὸ τῆς γενεᾶς ταύτης. 52οὐαὶ ὑμῖν τοῖς νομικοῖς, ὅτι ἤρατε τὴν κλεῖδα τῆς γνώσεως· αὐτοὶ οὐκ εἰσήλθατε καὶ τοὺς εἰσερχομένους ἐκωλύσατε. 53Κἀκεῖθεν ἐξελθόντος αὐτοῦ ἤρξαντο οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι δεινῶς ἐνέχειν καὶ ἀποστοματίζειν αὐτὸν περὶ πλειόνων, 54ἐνεδρεύοντες, θηρεῦσαί τι ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ.
51From the blood of Abel unto the blood of Zacharias, which perished between the altar and the temple: verily I say unto you, It shall be required of this generation. 52Woe unto you, lawyers! for ye have taken away the key of knowledge: ye entered not in yourselves, and them that were entering in ye hindered. 53And as he said these things unto them, the scribes and the Pharisees began to urge him vehemently, and to provoke him to speak of many things: 54Laying wait for him, and seeking to catch something out of his mouth, that they might accuse him.
Cite
Source & Cross-References
- Source text: Codex Sinaiticus folio + transcription (codexsinaiticus.org) + Tischendorf 8th edition (bolls.life) + KJV (bible-api.com) — view original
- Critical edition: Tischendorf 8th edition (1869) / Codex Sinaiticus transcription
← previous · → next · v cycle view · l back to library