Mark, Chapter 6
Introduction
This entry meets the strict three-criteria standard of the Theosis Library:
- Manuscript scan: The actual folio of Codex Sinaiticus containing this passage, from the Codex Sinaiticus Project (codexsinaiticus.org). Library folio reference: 220.
- Original text: The Codex Sinaiticus Project's verbatim transcription of the folio shown, letter for letter as the scribe wrote it (no accents, lunate sigma ϲ, nomina sacra such as θϲ for θεός and κϲ for κύριος). Beneath it, for comparison, the reading of Tischendorf's 8th critical edition (1869). Where the two differ, the transcription is what the manuscript actually says.
- English translation: The King James Version (1611), retrieved verbatim from the public-domain bible-api.com endpoint.
How was this verified? (Provenance)
1και εξηλθεν εκιθε και ερχεται ειϲ τη πατριδα αυτου κ(αι) ακολουθουϲιν αυτω οι μαθηται αυτου 2και γενομενου ϲαββατου ηρξατο διδαϲκειν εν τη ϲυναγωγη και πολλοι ακουοντεϲ εξεπληϲϲοντο λεγοντεϲ ποθεν τουτω ταυτα παντα και τιϲ η ϲοφια η δοθιϲα τουτω και αι δυναμιϲ τοιαυται δια τω χειρων αυτου γινομεναι 3ουχ ουτοϲ εϲτιν ο τεκτων ο υϲ τηϲ μαριαϲ και ο αδελφοϲ ϊακωβου και ϊωϲηφ και ϊουδα και ϲιμωνοϲ και ουκ ειϲιν αι αδελφαι αυτου ωδε προϲ ημαϲ και εϲκανδαλιζοντο εν αυτω 4και ελεγεν αυτοιϲ ο ιϲ οτι ουκ εϲτιν προφητηϲ ατιμοϲ ει μη εν τη πατριδι εαυτου και εν τη οικια αυτου 5και ουκ ηδυνατο εκει ποιηϲαι ουδεμιαν δυναμι ει μη ολιγοιϲ αρρωϲτοιϲ επιθειϲ ταϲ χιραϲ εθεραπευϲεν : 6και εθαυμαϲε δια την απιϲτια αυτων και περιηγεν ο ιϲ ταϲ κωμαϲ κυκλω διδαϲκων 7και προϲκαλειται τουϲ · ιβ · και ηρξατο αυτουϲ αποϲτελλιν δυο δυο ˙ και εδιδου αυτοιϲ 8ϊνα μηδεν αρωϲιν ειϲ οδον ει μη ραβδον μονον μη αρτον μη πηραν μη ειϲ την ζωνην χαλκο 9αλλα ϋποδεδεμενουϲ ϲανδαλια και μη ενδυϲηϲθε δυο χιτωναϲ 10και ελεγεν αυτοιϲ οπου εαν ειϲελθητε ειϲ οικιαν εκει μινατε εωϲ αν εξελθητε εκιθεν
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
1Καὶ ἐξῆλθεν ἐκεῖθεν, καὶ ἔρχεται εἰς τὴν πατρίδα αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθοῦσιν αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ. 2καὶ γενομένου σαββάτου ἤρξατο διδάσκειν ἐν τῇ συναγωγῇ· καὶ οἱ πολλοὶ ἀκούοντες ἐξεπλήσσοντο, λέγοντες· πόθεν τούτῳ ταῦτα, καὶ τίς ἡ σοφία ἡ δοθεῖσα τούτῳ; καὶ δυνάμεις τοιαῦται διὰ τῶν χειρῶν αὐτοῦ γίνονται; 3οὐχ οὗτός ἐστιν ὁ τέκτων, ὁ υἱὸς τῆς Μαρίας καὶ ἀδελφὸς Ἰακώβου καὶ Ἰωσῆτος καὶ Ἰούδα καὶ Σίμωνος; καὶ οὐκ εἰσὶν αἱ ἀδελφαὶ αὐτοῦ ὧδε πρὸς ἡμᾶς; καὶ ἐσκανδαλίζοντο ἐν αὐτῷ. 4καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς ὅτι οὐκ ἔστιν προφήτης ἄτιμος εἰ μὴ ἐν τῇ πατρίδι ἑαυτοῦ καὶ ἐν τοῖς συγγενεῦσιν αὐτοῦ καὶ ἐν τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ. 5καὶ οὐκ ἐδύνατο ἐκεῖ ποιῆσαι οὐδεμίαν δύναμιν, εἰ μὴ ὀλίγοις ἀρρώστοις ἐπιθεὶς τὰς χεῖρας ἐθεράπευσεν. 6καὶ ἐθαύμασεν διὰ τὴν ἀπιστίαν αὐτῶν. Καὶ περιῆγεν τὰς κώμας κύκλῳ διδάσκων. 7Καὶ προσκαλεῖται τοὺς δώδεκα, καὶ ἤρξατο αὐτοὺς ἀποστέλλειν δύο δύο, καὶ ἐδίδου αὐτοῖς ἐξουσίαν τῶν πνευμάτων τῶν ἀκαθάρτων, 8καὶ παρήγγειλεν αὐτοῖς ἵνα μηδὲν αἴρωσιν εἰς ὁδὸν εἰ μὴ ῥάβδον μόνον, μὴ ἄρτον, μὴ πήραν, μὴ εἰς τὴν ζώνην χαλκόν, 9ἀλλὰ ὑποδεδεμένους σανδάλια καὶ μὴ ἐνδύσησθε δύο χιτῶνας. 10καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς· ὅπου ἐὰν εἰσέλθητε εἰς οἰκίαν, ἐκεῖ μένετε ἕως ἂν ἐξέλθητε ἐκεῖθεν.
1And he went out from thence, and came into his own country; and his disciples follow him. 2And when the sabbath day was come, he began to teach in the synagogue: and many hearing him were astonished, saying, From whence hath this man these things? and what wisdom is this which is given unto him, that even such mighty works are wrought by his hands? 3Is not this the carpenter, the son of Mary, the brother of James, and Joses, and of Juda, and Simon? and are not his sisters here with us? And they were offended at him. 4But Jesus said unto them, A prophet is not without honour, but in his own country, and among his own kin, and in his own house. 5And he could there do no mighty work, save that he laid his hands upon a few sick folk, and healed them. 6And he marvelled because of their unbelief. And he went round about the villages, teaching. 7And he called unto him the twelve, and began to send them forth by two and two; and gave them power over unclean spirits; 8And commanded them that they should take nothing for their journey, save a staff only; no scrip, no bread, no money in their purse: 9But be shod with sandals; and not put on two coats. 10And he said unto them, In what place soever ye enter into an house, there abide till ye depart from that place.
11και οϲʼ αν τοποϲ μη δεξηται ϋμαϲ μηδε ακουϲωϲιν ϋμων εκπορευομενοι εκειθεν εκτιναξατε τον χουν τον ϋποκατω των ποδων ϋμων ειϲ μαρτυριον αυτοιϲ 12και εξελθοντεϲ εκηρυξαν αυτοιϲ ϊνα μετανοηϲωϲι 13και δαιμονια πολλα εξεβαλλον κ(αι) ηλειφον ελαιω πολλουϲ αρρωϲτουϲ και εθεραπευον 14και ηκουϲεν ο βαϲιλευϲ ηρωδηϲ φανερον γαρ εγενετο το ονομα αυτου και ελεγεν οτι ϊωαννηϲ ο βαπτιζω εγηγερται εκ νεκρω και δια τουτο ενεργουϲιν αι δυναμιϲ εν αυτω · 15αλλοι δε ελεγον οτι ηλιαϲ εϲτιν αλλοι δε οτι προφητηϲ ωϲ ειϲ τω προφητων 16ακουϲαϲ δε ο ηρωδηϲ ελεγεν ον εγω απεκεφαλιϲα ουτοϲ ϊωαννηϲ ηγερθη : 17αυτοϲ γαρ ο ηρωδηϲ αποϲτιλαϲ εκρατηϲε τον ϊωαννην και εδηϲεν αυτον εν φυλακη δια ηρωδιαδα την γυναικα φιλιππου του αδελφου αυτου οτι αυτη εγαμηϲεν 18ελεγεν γαρ ὁ ϊωανηϲ τω ηρωδη οτι ουκ εξεϲτιν ϲοι εχι την γυναικα του αδελφου ϲου 19η δε ηρωδιαϲ ενειχεν αυτω και ηθελεν αυτον αποκτιναι και ουκ ηδυνατο 20ο γαρ ηρωδηϲ εφοβειτο τον ϊωαννην ειδωϲ αυτον ανδρα δικαιο και αγιον και ϲυνετηρει αυτον · και ακουϲαϲ αυτου πολλα ηπορει · και ηδεωϲ αυτου ηκουε
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
11καὶ ὃς ἂν τόπος μὴ δέξηται ὑμᾶς μηδὲ ἀκούσωσιν ὑμῶν, ἐκπορευόμενοι ἐκεῖθεν ἐκτινάξατε τὸν χοῦν τὸν ὑποκάτω τῶν ποδῶν ὑμῶν εἰς μαρτύριον αὐτοῖς. 12καὶ ἐξελθόντες ἐκήρυξαν ἵνα μετανοῶσιν, 13καὶ δαιμόνια πολλὰ ἐξέβαλλον, καὶ ἤλειφον ἐλαίῳ πολλοὺς ἀρρώστους καὶ ἐθεράπευον. 14Καὶ ἤκουσεν ὁ βασιλεὺς Ἡρώδης, φανερὸν γὰρ ἐγένετο τὸ ὄνομα αὐτοῦ, καὶ ἔλεγεν ὅτι Ἰωάννης ὁ βαπτίζων ἐγήγερται ἐκ νεκρῶν, καὶ διὰ τοῦτο ἐνεργοῦσιν αἱ δυνάμεις ἐν αὐτῷ. 15ἄλλοι δὲ ἔλεγον ὅτι Ἡλείας ἐστίν· ἄλλοι δὲ ἔλεγον ὅτι προφήτης ὡς εἷς τῶν προφητῶν. 16ἀκούσας δὲ ὁ Ἡρώδης ἔλεγεν, ὃν ἐγὼ ἀπεκεφάλισα Ἰωάννην, οὗτος ἠγέρθη. 17Αὐτὸς γὰρ ὁ Ἡρώδης ἀποστείλας ἐκράτησεν τὸν Ἰωάννην καὶ ἔδησεν αὐτὸν ἐν φυλακῇ διὰ Ἡρῳδιάδα τὴν γυναῖκα Φιλίππου τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ, ὅτι αὐτὴν ἐγάμησεν· 18ἔλεγεν γὰρ ὁ Ἰωάννης τῷ Ἡρῴδῃ ὅτι οὐκ ἔξεστίν σοι ἔχειν τὴν γυναῖκα τοῦ ἀδελφοῦ σου. 19ἡ δὲ Ἡρῳδιὰς ἐνεῖχεν αὐτῷ καὶ ἤθελεν αὐτὸν ἀποκτεῖναι, καὶ οὐκ ἠδύνατο· 20ὁ γὰρ Ἡρώδης ἐφοβεῖτο τὸν Ἰωάννην, εἰδὼς αὐτὸν ἄνδρα δίκαιον καὶ ἅγιον, καὶ συνετήρει αὐτόν, καὶ ἀκούσας αὐτοῦ πολλὰ ἠπόρει, καὶ ἡδέως αὐτοῦ ἤκουεν.
11And whosoever shall not receive you, nor hear you, when ye depart thence, shake off the dust under your feet for a testimony against them. Verily I say unto you, It shall be more tolerable for Sodom and Gomorrha in the day of judgment, than for that city. 12And they went out, and preached that men should repent. 13And they cast out many devils, and anointed with oil many that were sick, and healed them. 14And king Herod heard of him; (for his name was spread abroad:) and he said, That John the Baptist was risen from the dead, and therefore mighty works do shew forth themselves in him. 15Others said, That it is Elias. And others said, That it is a prophet, or as one of the prophets. 16But when Herod heard thereof, he said, It is John, whom I beheaded: he is risen from the dead. 17For Herod himself had sent forth and laid hold upon John, and bound him in prison for Herodias’ sake, his brother Philip’s wife: for he had married her. 18For John had said unto Herod, It is not lawful for thee to have thy brother’s wife. 19Therefore Herodias had a quarrel against him, and would have killed him; but she could not: 20For Herod feared John, knowing that he was a just man and an holy, and observed him; and when he heard him, he did many things, and heard him gladly.
21και γενομενηϲ ημεραϲ ευκαιρου οτε ηρωδηϲ τοιϲ γενεϲιοιϲ αυτου διπνον εποιηϲε τοιϲ μεγιϲταϲιν αυτου και τοιϲ χιλιαρχοιϲ και τοιϲ πρωτοιϲ τηϲ γαλιλαιαϲ 22και ελθουϲηϲ τηϲ θυγατροϲ αυτου ηρωδιαδοϲ και ορχηϲαμενηϲ ηρεϲεν τω ηρωδη κ(αι) τοιϲ ϲυνανακειμενοιϲ ὁ δε βαϲιλευϲ ειπε τω κοραϲιω αιτηϲαι με ο εαν θεληϲ και δωϲω ϲοι 23και ωμοϲεν αυτη οτι ο εαν αιτηϲηϲ δωϲω ϲοι εωϲ ημιϲουϲ τηϲ βαϲιλειαϲ μου 24και εξελθουϲα ειπε τη μητρι αυτηϲ τι αιτηϲωμαι η δε ειπεν την κεφαλη ϊωαννου του βαπτιζοντοϲ 25και ελθουϲα ευθυϲ μετα ϲπουδηϲ προϲ τον βαϲιλεα ητηϲατο λεγουϲα θελω ϊνα εξαυτηϲ δωϲ μοι επι πινακι τη κεφαλην ϊωαννου του βαπτιϲτου 26και περιλυποϲ γενομενοϲ ο βαϲιλευϲ δια τουϲ ορκουϲ κ(αι) τουϲ ϲυνανακειμενουϲ ουκ ηθεληϲεν αθετηϲαι αυτην 27και ευθυϲ αποϲτι λαϲ ο βαϲιλευϲ ϲπεκουλατορα επεταξεν ενεγκε την κεφαλην αυτου28επι πινακι και εδωκεν αυτην τω κοραϲιω και το κοραϲιον εδωκεν αυτην τη μητρι αυτηϲ : 29και ϲ̣κουϲαντεϲ οι μαθηται αυτου ηλθον και ηραν το πτωμα αυτου και εθηκαν αυτο εν μνημιω : 30και ϲυναγονται οι αποϲτολοι προϲ τον ιν και απηγγιλαν αυτω παντα οϲα εποιηϲαν και εδιδαξαν
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
21καὶ γενομένης ἡμέρας εὐκαίρου, ὅτε Ἡρώδης τοῖς γενεσίοις αὐτοῦ δεῖπνον ἐποίησεν τοῖς μεγιστᾶσιν αὐτοῦ καὶ τοῖς χιλιάρχοις καὶ τοῖς πρώτοις τῆς Γαλιλαίας, 22καὶ εἰσελθούσης τῆς θυγατρὸς αὐτῆς τῆς Ἡρῳδιάδος καὶ ὀρχησαμένης, ἤρεσεν τῷ Ἡρῴδῃ καὶ τοῖς συνανακειμένοις. ὁ δὲ βασιλεὺς εἶπεν τῷ κορασίῳ· αἴτησόν με ὃ ἐὰν θέλῃς, καὶ δώσω σοι· 23καὶ ὤμοσεν αὐτῇ ὅτι ὃ ἐάν με αἰτήσῃς δώσω σοι ἕως ἡμίσους τῆς βασιλείας μου. 24καὶ ἐξελθοῦσα εἶπεν τῇ μητρὶ αὐτῆς· τί αἰτήσωμαι; ἡ δὲ εἶπεν· τὴν κεφαλὴν Ἰωάννου τοῦ βαπτίζοντος. 25καὶ εἰσελθοῦσα εὐθὺς μετὰ σπουδῆς πρὸς τὸν βασιλέα ᾐτήσατο λέγουσα· θέλω ἵνα ἐξαυτῆς δῷς μοι ἐπὶ πίνακι τὴν κεφαλὴν Ἰωάννου τοῦ βαπτιστοῦ. 26καὶ περίλυπος γενόμενος ὁ βασιλεὺς διὰ τοὺς ὅρκους καὶ τοὺς ἀνακειμένους οὐκ ἠθέλησεν ἀθετῆσαι αὐτήν. 27καὶ εὐθὺς ἀποστείλας ὁ βασιλεὺς σπεκουλάτορα ἐπέταξεν ἐνέγκαι τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ. 28καὶ ἀπελθὼν ἀπεκεφάλισεν αὐτὸν ἐν τῇ φυλακῇ, καὶ ἤνεγκεν τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ ἐπὶ πίνακι καὶ ἔδωκεν αὐτὴν τῷ κορασίῳ, καὶ τὸ κοράσιον ἔδωκεν αὐτὴν τῇ μητρὶ αὐτῆς. 29καὶ ἀκούσαντες οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἦλθαν καὶ ἦραν τὸ πτῶμα αὐτοῦ, καὶ ἔθηκαν αὐτὸν ἐν μνημείῳ. 30Καὶ συνάγονται οἱ ἀπόστολοι πρὸς τὸν Ἰησοῦν, καὶ ἀπήγγειλαν αὐτῷ πάντα ὅσα ἐποίησαν καὶ ἐδίδαξαν.
21And when a convenient day was come, that Herod on his birthday made a supper to his lords, high captains, and chief estates of Galilee; 22And when the daughter of the said Herodias came in, and danced, and pleased Herod and them that sat with him, the king said unto the damsel, Ask of me whatsoever thou wilt, and I will give it thee. 23And he sware unto her, Whatsoever thou shalt ask of me, I will give it thee, unto the half of my kingdom. 24And she went forth, and said unto her mother, What shall I ask? And she said, The head of John the Baptist. 25And she came in straightway with haste unto the king, and asked, saying, I will that thou give me by and by in a charger the head of John the Baptist. 26And the king was exceeding sorry; yet for his oath’s sake, and for their sakes which sat with him, he would not reject her. 27And immediately the king sent an executioner, and commanded his head to be brought: and he went and beheaded him in the prison, 28And brought his head in a charger, and gave it to the damsel: and the damsel gave it to her mother. 29And when his disciples heard of it, they came and took up his corpse, and laid it in a tomb. 30And the apostles gathered themselves together unto Jesus, and told him all things, both what they had done, and what they had taught.
31και λεγει αυτοιϲ δευτε ϋμιϲ αυτοι κατ ϊδιαν ειϲ ερημο τοπον και αναπαυεϲθαι ολιγον ηϲαν γαρ οι ερχομενοι και οι ϋπαγοντεϲ πολλοι και ουδε φαγειν ευκαιρουν 32και απηλθον εν πλοιω ειϲ ερημο τοπον κατ ϊδιαν 33και ϊδον αυτουϲ ϋπαγονταϲ και επεγνωϲαν αυτουϲ πολλοι και πεζη απο παϲων των πολεων ϲυνεδραμο εκει και προηλθο αυτουϲ 34και εξελθων ειδε οχλον πολυν κ(αι) εϲπλαγχνιϲθη επ αυτουϲ οτι ηϲα μη εχοντα ποιμενα και ηρξατο διδαϲκιν αυτουϲ πολλα 35και ηδη ωραϲ πολληϲ γινομενηϲ προϲελθοντεϲ οι μαθηται αυτου ελεγον οτι ερημοϲ εϲτιν ο τοποϲ και ηδη ωρα πολλη 36απολυϲον αυτουϲ ϊνα απελθοντεϲ ειϲ τουϲ κυκλω αγρουϲ και κωμαϲ αγοραϲωϲιν εαυτοιϲ βρωματα τι φαγωϲιν 37ο δε αποκριθειϲ ειπεν αυτοιϲ δοτε αυτοιϲ ϋμειϲ φαγιν · και λεγουϲιν αυτω απελθοντεϲ αγοραϲωμεν δηναριων διακοϲιων αρτουϲ και δωϲωμεν αυτοιϲ φαγει · 38ο δε λεγει αυτοιϲ ποϲουϲ αρτουϲ εχετε ϋπαγετε ϊδετε και ελθοντεϲ λεγουϲιν πεντε · και δυο ιχθυαϲ 39και επεταξεν αυτοιϲ ανακλιθηναι πανταϲ ϲυμποϲια ϲυμποϲια επι τω χλωρω χορτω 40και ανεπεϲα πραϲιαι κατα εκατο και κατα ν
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
31καὶ λέγει αὐτοῖς· δεῦτε ὑμεῖς αὐτοὶ κατ’ ἰδίαν εἰς ἔρημον τόπον καὶ ἀναπαύσασθε ὀλίγον. ἦσαν γὰρ οἱ ἐρχόμενοι καὶ οἱ ὑπάγοντες πολλοί, καὶ οὐδὲ φαγεῖν εὐκαίρουν. 32καὶ ἀπῆλθον εἰς ἔρημον τόπον τῷ πλοίῳ κατ’ ἰδίαν. 33καὶ εἶδον αὐτοὺς ὑπάγοντας καὶ ἐπέγνωσαν αὐτοὺς πολλοί, καὶ πεζῇ ἀπὸ πασῶν τῶν πόλεων συνέδραμον ἐκεῖ καὶ προῆλθον αὐτούς. 34Καὶ ἐξελθὼν εἶδεν πολὺν ὄχλον, καὶ ἐσπλαγχνίσθη ἐπ’ αὐτοὺς, ὅτι ἦσαν ὡς πρόβατα μὴ ἔχοντα ποιμένα, καὶ ἤρξατο διδάσκειν αὐτοὺς πολλά. 35καὶ ἤδη ὥρας πολλῆς γινομένης προσελθόντες οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἔλεγον ὅτι ἔρημός ἐστιν ὁ τόπος, καὶ ἤδη ὥρα πολλή· 36ἀπόλυσον αὐτούς, ἵνα ἀπελθόντες εἰς τοὺς κύκλῳ ἀγροὺς καὶ κώμας ἀγοράσωσιν ἑαυτοῖς τί φάγωσιν. 37ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν. καὶ λέγουσιν αὐτῷ· ἀπελθόντες ἀγοράσωμεν δηναρίων διακοσίων ἄρτους, καὶ δώσομεν αὐτοῖς φαγεῖν; 38ὁ δὲ λέγει αὐτοῖς· πόσους ἄρτους ἔχετε; ὑπάγετε ἴδετε. καὶ γνόντες λέγουσιν· πέντε, καὶ δύο ἰχθύας. 39καὶ ἐπέταξεν αὐτοῖς ἀνακλῖναι πάντας συμπόσια συμπόσια ἐπὶ τῷ χλωρῷ χόρτῳ. 40καὶ ἀνέπεσαν πρασιαὶ πρασιαὶ, κατὰ ἑκατὸν καὶ κατὰ πεντήκοντα.
31And he said unto them, Come ye yourselves apart into a desert place, and rest a while: for there were many coming and going, and they had no leisure so much as to eat. 32And they departed into a desert place by ship privately. 33And the people saw them departing, and many knew him, and ran afoot thither out of all cities, and outwent them, and came together unto him. 34And Jesus, when he came out, saw much people, and was moved with compassion toward them, because they were as sheep not having a shepherd: and he began to teach them many things. 35And when the day was now far spent, his disciples came unto him, and said, This is a desert place, and now the time is far passed: 36Send them away, that they may go into the country round about, and into the villages, and buy themselves bread: for they have nothing to eat. 37He answered and said unto them, Give ye them to eat. And they say unto him, Shall we go and buy two hundred pennyworth of bread, and give them to eat? 38He saith unto them, How many loaves have ye? go and see. And when they knew, they say, Five, and two fishes. 39And he commanded them to make all sit down by companies upon the green grass. 40And they sat down in ranks, by hundreds, and by fifties.
41και λαβων τουϲ πετε αρτουϲ και τουϲ δυο ϊχθυαϲ αναβλεψαϲ ειϲ τον ουρανον ευλογηϲε και κλαϲαϲ τουϲ αρτουϲ εδιδου τοιϲ μαθηταιϲ ϊνα παρατιθωϲιν αυτοιϲ και τουϲ · β · ϊχθυαϲ εμεριϲεν παϲιν 42κ(αι) εφαγον παντεϲ και εχορταϲθηϲα 43και ηραν κλαϲματων · ιβ · κοφινων πληρωματα και απο των δυο ϊχθυων 44και ηϲαν οι φαγοντεϲ ωϲ πεντακιϲχιλιοι ανδρεϲ : 45και ευθυϲ ηναγκαϲε τουϲ μαθηταϲ αυτου εμβηναι ειϲ πλοιον και προαγειν ειϲ το περα προϲ βηθϲαϊδαν . εωϲ αυτοϲ απολυει τον οχλον : 46και αποταξαμενοϲ αυτοιϲ απηλθεν ειϲ το οροϲ προϲευξαϲθαι 47και οψιαϲ γενομενηϲ ην το πλοιον εν μεϲω τηϲ θαλαϲϲηϲ και αυτοϲ μονοϲ επι τηϲ γηϲ · 48και ϊδων αυτουϲ βαϲανιζομενουϲ εν τω ελαυνιν η γαρ εναντιοϲ ο ανεμοϲ αυτοιϲ περι τεταρτην φυλακην τηϲ νυκτοϲ ερχεται προϲ αυτουϲ περιπατων επι τηϲ θαλαϲϲηϲ και ηθελεν παρελθει αυτουϲ 49οι δε ϊδοντεϲ αυτον επι τηϲ θαλαϲϲηϲ περιπατουντα εδοξαν οτι φαταϲμα εϲτιν · και ανεκραξαν 50παντεϲ γαρ αυτον ειδαν και εταραχθηϲαν . ο δε ευθυϲ ελαληϲε μετ αυτων και λεγει αυτοιϲ θαρϲειτε εγω ειμι μη φοβειϲθε
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
41καὶ λαβὼν τοὺς πέντε ἄρτους καὶ τοὺς δύο ἰχθύας ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν εὐλόγησεν, καὶ κατέκλασεν τοὺς ἄρτους καὶ ἐδίδου τοῖς μαθηταῖς ἵνα παρατιθῶσιν αὐτοῖς, καὶ τοὺς δύο ἰχθύας ἐμέρισεν πᾶσιν. 42καὶ ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν· 43καὶ ἦραν κλασμάτων δώδεκα κοφίνων πληρώματα καὶ ἀπὸ τῶν ἰχθύων. 44καὶ ἦσαν οἱ φαγόντες τοὺς ἄρτους πεντακισχίλιοι ἄνδρες. 45Καὶ εὐθὺς ἠνάγκασεν τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον καὶ προάγειν εἰς τὸ πέραν πρὸς Βηθσαϊδάν, ἕως αὐτὸς ἀπολύει τὸν ὄχλον. 46καὶ ἀποταξάμενος αὐτοῖς ἀπῆλθεν εἰς τὸ ὄρος προσεύξασθαι. 47καὶ ὀψίας γενομένης ἦν τὸ πλοῖον ἐν μέσῳ τῆς θαλάσσης, καὶ αὐτὸς μόνος ἐπὶ τῆς γῆς. 48καὶ ἰδὼν αὐτοὺς βασανιζομένους ἐν τῷ ἐλαύνειν, ἦν γὰρ ὁ ἄνεμος ἐναντίος αὐτοῖς, περὶ τετάρτην φυλακὴν τῆς νυκτὸς ἔρχεται πρὸς αὐτοὺς περιπατῶν ἐπὶ τῆς θαλάσσης. καὶ ἤθελεν παρελθεῖν αὐτούς· 49οἱ δὲ ἰδόντες αὐτὸν ἐπὶ τῆς θαλάσσης περιπατοῦντα ἔδοξαν ὅτι φάντασμά ἐστιν, καὶ ἀνέκραξαν· 50πάντες γὰρ αὐτὸν εἶδαν καὶ ἐταράχθησαν. ὁ δὲ εὐθὺς ἐλάλησεν μετ’ αὐτῶν, καὶ λέγει αὐτοῖς, θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι, μὴ φοβεῖσθε.
41And when he had taken the five loaves and the two fishes, he looked up to heaven, and blessed, and brake the loaves, and gave them to his disciples to set before them; and the two fishes divided he among them all. 42And they did all eat, and were filled. 43And they took up twelve baskets full of the fragments, and of the fishes. 44And they that did eat of the loaves were about five thousand men. 45And straightway he constrained his disciples to get into the ship, and to go to the other side before unto Bethsaida, while he sent away the people. 46And when he had sent them away, he departed into a mountain to pray. 47And when even was come, the ship was in the midst of the sea, and he alone on the land. 48And he saw them toiling in rowing; for the wind was contrary unto them: and about the fourth watch of the night he cometh unto them, walking upon the sea, and would have passed by them. 49But when they saw him walking upon the sea, they supposed it had been a spirit, and cried out: 50For they all saw him, and were troubled. And immediately he talked with them, and saith unto them, Be of good cheer: it is I; be not afraid.
51και ανεβη προϲ αυτουϲ ειϲ το πλοιον και εκοπαϲεν ο ανεμοϲ και λιαν εν εαυτοιϲ εξιϲτατο 52ου γαρ ϲυνηκαν επι τοιϲ αρτοιϲ αλλ ην αυτων η καρδια πεπωρωμενη 53και διαπεραϲαντεϲ επι την γην ηλθον ειϲ γεννηϲαρετʼ και προϲωρμηθηϲαν : 54και εξελθοτων αυτων εκ του πλοιου ευθυϲ επιγνοντεϲ αυτον 55περιεδραμον ολη την χωραν εκεινη και ηρξαντο εν τοιϲ τοιϲ κραβακτοιϲ τουϲ κακωϲ εχονταϲ περιφερειν οπου ηκουϲθη οτι εϲτιν 56και οπου εαν ειϲεπορευετο ειϲ κωμαϲ η ειϲ πολιϲ η ειϲ αγρουϲ η εν ταιϲ αγοραιϲ ετιθεϲαν τουϲ αϲθενουνταϲ και παρεκαλουν αυτον ϊνα καν του κραϲπεδου του ϊματιου αυτου αψωται και οϲοι ηψαντο αυτου εϲωζοντο
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
51καὶ ἀνέβη πρὸς αὐτοὺς εἰς τὸ πλοῖον, καὶ ἐκόπασεν ὁ ἄνεμος· καὶ λίαν ἐκ περισσοῦ ἐν ἑαυτοῖς ἐξίσταντο. 52οὐ γὰρ συνῆκαν ἐπὶ τοῖς ἄρτοις, ἀλλ’ ἦν αὐτῶν ἡ καρδία πεπωρωμένη. 53Καὶ διαπεράσαντες ἐπὶ τὴν γῆν ἦλθον εἰς Γεννησαρὲτ καὶ προσωρμίσθησαν. 54καὶ ἐξελθόντων αὐτῶν ἐκ τοῦ πλοίου εὐθὺς ἐπιγνόντες αὐτὸν 55περιέδραμον ὅλην τὴν χώραν ἐκείνην καὶ ἤρξαντο ἐπὶ τοῖς κραβάττοις τοὺς κακῶς ἔχοντας περιφέρειν, ὅπου ἤκουον ὅτι ἐστίν. 56καὶ ὅπου ἐὰν εἰσεπορεύετο εἰς κώμας ἢ εἰς πόλεις ἢ εἰς ἀγροὺς, ἐν ταῖς ἀγοραῖς ἐτίθεσαν τοὺς ἀσθενοῦντας, καὶ παρεκάλουν αὐτὸν ἵνα κἂν τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ ἅψωνται· καὶ ὅσοι ἂν ἥψαντο αὐτοῦ ἐσώζοντο.
51And he went up unto them into the ship; and the wind ceased: and they were sore amazed in themselves beyond measure, and wondered. 52For they considered not the miracle of the loaves: for their heart was hardened. 53And when they had passed over, they came into the land of Gennesaret, and drew to the shore. 54And when they were come out of the ship, straightway they knew him, 55And ran through that whole region round about, and began to carry about in beds those that were sick, where they heard he was. 56And whithersoever he entered, into villages, or cities, or country, they laid the sick in the streets, and besought him that they might touch if it were but the border of his garment: and as many as touched him were made whole.
Cite
Source & Cross-References
- Source text: Codex Sinaiticus folio + transcription (codexsinaiticus.org) + Tischendorf 8th edition (bolls.life) + KJV (bible-api.com) — view original
- Critical edition: Tischendorf 8th edition (1869) / Codex Sinaiticus transcription
← previous · → next · v cycle view · l back to library