Luke, Chapter 7 (Codex Alexandrinus)
Introduction
Luke 7 from Codex Alexandrinus (GA 02), a fifth-century Greek Bible held by the British Library (Royal MS 1 D. VIII). In the New Testament it is the chief witness to the Byzantine text in the Gospels and to the Alexandrian text in the rest of the New Testament. Its New Testament volume lacks Matthew 1:1-25:5, John 6:50-8:52 and 2 Corinthians 4:13-12:6.
This entry meets the strict three-criteria standard of the Theosis Library:
- Manuscript scan: the actual page(s) of Codex Alexandrinus containing this passage (folios 49v, 50r, 50v), reproduced from the British Museum's 1909 photographic facsimile edited by F. G. Kenyon, as digitised by the Getty Research Institute for the Internet Archive. The facsimile prints the verse range beneath each plate; that printed range was read for every page used and agrees with the INTF's NTVMR verse-level page index (CC BY 4.0). The page for each section now comes from the NTVMR transcription itself, which records the page and column on which every verse is written.
- Original text: the manuscript's own text, from a diplomatic transcription (see Greek text below), with Tischendorf's 8th critical edition (1869) for comparison.
- English translation: the King James Version (1611), retrieved verbatim from the public-domain bible-api.com endpoint.
Greek text: a diplomatic transcription of Codex Alexandrinus made by the Institut für Neutestamentliche Textforschung (INTF), Münster, for the New Testament Virtual Manuscript Room (NTVMR), published under a Creative Commons Attribution 4.0 licence. It gives the letters as the first scribe wrote them: no accents or breathings, the scribe's own spelling, and the sacred names in their contracted form (θς for θεος, ις for ιησους, κς for κυριος; the overline is not reproduced). Corrections by later hands are not shown. Letters in square brackets are not legible on the page and were restored by the transcribers, a dot under a letter marks an uncertain reading, and [...] marks text lost to damage. Beneath each section, for comparison, is Tischendorf's 8th critical edition (1869). Where the two differ, the transcription is what the manuscript says. Each section is shown with the page on which the transcription places its verses.
How was this verified? (Provenance)
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verses 1-3 on fol. 49v (facsimile leaf 64), col. 1.
1επειδη επληρωσεν παντα τα ρηματα αυτου εις τας ακοας του λαου εισηλθεν εις καπερναουμ · 2εκατονταρχου δε τινος δουλος κακως εχων · ημελλεν τελευταν ος ην αυτω εντιμος · 3ακουσας δε περι του ιυ απεστειλεν προς αυτον πρεσβυτερους των ιουδαιων · ερωτων αυτον οπως ελθων διασωση τον δουλον αυτου
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
1Ἐπειδὴ ἐπλήρωσεν πάντα τὰ ῥήματα αὐτοῦ εἰς τὰς ἀκοὰς τοῦ λαοῦ, εἰσῆλθεν εἰς Καφαρναούμ. 2Ἑκατοντάρχου δέ τινος δοῦλος κακῶς ἔχων ἤμελλεν τελευτᾶν, ὃς ἦν αὐτῷ ἔντιμος. 3ἀκούσας δὲ περὶ τοῦ Ἰησοῦ ἀπέστειλεν πρὸς αὐτὸν πρεσβυτέρους τῶν Ἰουδαίων, ἐρωτῶν αὐτὸν ὅπως ἐλθὼν διασώσῃ τὸν δοῦλον αὐτοῦ.
1Now when he had ended all his sayings in the audience of the people, he entered into Capernaum. 2And a certain centurion’s servant, who was dear unto him, was sick, and ready to die. 3And when he heard of Jesus, he sent unto him the elders of the Jews, beseeching him that he would come and heal his servant.
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verses 4-10 on fol. 49v (facsimile leaf 64), col. 2.
4οι δε παραγενομενοι προς τον ιν παρεκαλεσαν αυτον σπουδαιως λεγοντες αυτω · οτι αξιος εστιν ω παρεξη τουτο · 5αγαπα γαρ το εθνος ημων · και την συναγωγην αυτος ωκοδομησεν ημιν · 6ο δε ις επορευετο συν αυτοις · ηδη δε αυτου ου μακραν απεχοντος απο της οικιας επεμψεν επ αυτον ο εκατονταρχος φιλους λεγων αυτω κε μη σκυλλου ου γαρ ειμι ικανος ινα υπο την στεγην μου εισελθης · 7διο ουδε εμαυτον ηξιωσα προς σε ελθειν · αλλα ειπε λογω και ιαθησεται ο παις μου · 8και γαρ εγω ανος ειμι υπο εξουσιαν τασσομενος εχων υπ εμαυτον στρατιωτας · και λεγω τουτω πορευθητι και πορευεται · και αλλω ερχου · και ερχεται και τω δουλω μου ποιησον τουτο και ποιει · 9ακουσας δε ταυτα ο ις εθαυμασεν αυτον και στραφεις τω ακολουθουντι αυτω οχλω ειπεν · λεγω υμιν οτι ουδε εν τω ιηλ τοσαυτην πιστιν ευρον · 10και υποστρεψαντες οι πεμφθεντες εις τον οικον · ευρον τον ασθενουντα δουλον υγιαινοντα ·
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
4οἱ δὲ παραγενόμενοι πρὸς τὸν Ἰησοῦν ἠρώτων αὐτὸν σπουδαίως, λέγοντες ὅτι ἄξιός ἐστιν ᾧ παρέξῃ τοῦτο· 5ἀγαπᾷ γὰρ τὸ ἔθνος ἡμῶν, καὶ τὴν συναγωγὴν αὐτὸς ᾠκοδόμησεν ἡμῖν. 6ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐπορεύετο σὺν αὐτοῖς. ἤδη δὲ αὐτοῦ οὐ μακρὰν ἀπέχοντος τῆς οἰκίας ἔπεμψεν φίλους ὁ ἑκατοντάρχης λέγων· κύριε, μὴ σκύλλου· οὐ γὰρ ἱκανός εἰμι ἵνα ὑπὸ τὴν στέγην μου εἰσέλθῃς· 7διὸ οὐδὲ ἐμαυτὸν ἠξίωσα πρὸς σὲ ἐλθεῖν· ἀλλὰ εἰπὲ λόγῳ, καὶ ἰαθήτω ὁ παῖς μου. 8καὶ γὰρ ἐγὼ ἄνθρωπός εἰμι ὑπὸ ἐξουσίαν τασσόμενος, ἔχων ὑπ’ ἐμαυτὸν στρατιώτας, καὶ λέγω τούτῳ, πορεύθητι, καὶ πορεύεται, καὶ ἄλλῳ· ἔρχου, καὶ ἔρχεται, καὶ τῷ δούλῳ μου· ποίησον τοῦτο, καὶ ποιεῖ. 9ἀκούσας δὲ ταῦτα ὁ Ἰησοῦς ἐθαύμασεν αὐτόν, καὶ στραφεὶς τῷ ἀκολουθοῦντι αὐτῷ ὄχλῳ εἶπεν· λέγω ὑμῖν, οὐδὲ ἐν τῷ Ἰσραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον. 10καὶ ὑποστρέψαντες εἰς τὸν οἶκον οἱ πεμφθέντες εὗρον τὸν δοῦλον ὑγιαίνοντα.
4And when they came to Jesus, they besought him instantly, saying, That he was worthy for whom he should do this: 5For he loveth our nation, and he hath built us a synagogue. 6Then Jesus went with them. And when he was now not far from the house, the centurion sent friends to him, saying unto him, Lord, trouble not thyself: for I am not worthy that thou shouldest enter under my roof: 7Wherefore neither thought I myself worthy to come unto thee: but say in a word, and my servant shall be healed. 8For I also am a man set under authority, having under me soldiers, and I say unto one, Go, and he goeth; and to another, Come, and he cometh; and to my servant, Do this, and he doeth it. 9When Jesus heard these things, he marvelled at him, and turned him about, and said unto the people that followed him, I say unto you, I have not found so great faith, no, not in Israel. 10And they that were sent, returning to the house, found the servant whole that had been sick.
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verses 11-16 on fol. 49v (facsimile leaf 64), col. 2; verse 16 continues on fol. 50r (facsimile leaf 65), col. 1 (which begins '[κ]αι εδοξαζον τον').
11και εγενετο εν τω εξης επορευετο εις πολιν καλουμενην ναιν · και συνεπορευοντο οι μαθηται αυτου ικανοι και οχλος πολυς · 12ως δε ηγγεισεν τη πυλη της πολεως · και ιδου εξεκομιζετο υιος μονογενης τη μρι αυτου · και αυτη χηρα · και οχλος της πολεως ικανος συν αυτη · 13και ιδων αυτην ο κς εσπλαγχνισθη επ αυτη · και ειπεν αυτη μη κλαιε · 14και προσελθων ηψατο της σορου · οι δε βασταζοντες εστησαν · και ειπεν · νεανισκε σοι λεγω εγερθητι · 15και ανεκαθεισεν ο νεκρος · και ηρξατο λαλειν και απεδωκεν αυτον τη μρι αυτου · 16ελαβεν δε φοβος απαντας [κ]αι εδοξαζον τον θν λεγοντες ο̣τι προφητης μεγας ηγερθη εν ημειν και οτι επεσκεψατο ο θς τον λαον αυτου
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
11Καὶ ἐγένετο ἐν τῇ ἑξῆς ἐπορεύθη εἰς πόλιν καλουμένην Ναΐν, καὶ συνεπορεύοντο αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἱκανοὶ καὶ ὄχλος πολύς. 12ὡς δὲ ἤγγισεν τῇ πύλῃ τῆς πόλεως, καὶ ἰδοὺ ἐξεκομίζετο τεθνηκὼς μονογενὴς υἱὸς τῇ μητρὶ αὐτοῦ, καὶ αὐτὴ ἦν χήρα, καὶ ὄχλος τῆς πόλεως ἱκανὸς ἦν σὺν αὐτῇ. 13καὶ ἰδὼν αὐτὴν ὁ κύριος ἐσπλαγχνίσθη ἐπ’ αὐτὴν καὶ εἶπεν αὐτῇ· μὴ κλαῖε. 14καὶ προσελθὼν ἥψατο τῆς σοροῦ, οἱ δὲ βαστάζοντες ἔστησαν, καὶ εἶπεν· νεανίσκε, σοὶ λέγω, ἐγέρθητι. 15καὶ ἀνεκάθισεν ὁ νεκρὸς καὶ ἤρξατο λαλεῖν, καὶ ἔδωκεν αὐτὸν τῇ μητρὶ αὐτοῦ. 16ἔλαβεν δὲ φόβος ἅπαντας, καὶ ἐδόξαζον τὸν θεὸν λέγοντες ὅτι προφήτης μέγας ἠγέρθη ἐν ἡμῖν, καὶ ὅτι ἐπεσκέψατο ὁ θεὸς τὸν λαὸν αὐτοῦ.
11And it came to pass the day after, that he went into a city called Nain; and many of his disciples went with him, and much people. 12Now when he came nigh to the gate of the city, behold, there was a dead man carried out, the only son of his mother, and she was a widow: and much people of the city was with her. 13And when the Lord saw her, he had compassion on her, and said unto her, Weep not. 14And he came and touched the bier: and they that bare him stood still. And he said, Young man, I say unto thee, Arise. 15And he that was dead sat up, and began to speak. And he delivered him to his mother. 16And there came a fear on all: and they glorified God, saying, That a great prophet is risen up among us; and, That God hath visited his people.
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verses 17-27 on fol. 50r (facsimile leaf 65), col. 1.
17και εξηλθεν ο λογος ουτος εν ολη τη ιουδαια περι αυτου · και εν παση τη περιχωρω 18και απηγγειλαν ιωαννει οι μαθηται αυτου περι παντων τουτων · και προσκαλεσαμενος δυο τινας των μαθητων αυτου ο ιωαννης 19επεμψεν προς τον ιν λεγων · συ ει ο ερχομενος η αλλον προσδοκωμεν 20παραγενομενοι δε προς αυτον οι ανδρες ειπον · ιωαννης ο βαπτιστης απεσταλκεν ημας προς σε λεγων · συ ει ο ερχομενος η αλλον προσδοκωμεν 21εν αυτη δε τη ωρα εθεραπευσεν πολλους απο νοσων και μαστιγων και πνευματων πονηρων · και τυφλοις πολλοις εχαρισατο βλεπειν · 22και αποκριθεις ο ις ειπεν αυτοις πορευθεντες απαγγειλατε ιωαννει α ιδατε · και ηκουσατε · οτι τυφλοι αναβλεπουσιν · χωλοι περιπατουσιν · λεπροι καθαριζονται · κωφοι ακουουσιν νεκροι εγειρονται · πτωχοι ευαγγελιζονται · 23και μακαριος εστιν ος εαν μη σκανδαλισθη εν εμοι · 24απελθοντων δε των αγγελων ιωαννου · ηρξατο λεγειν προς τους οχλους περι ιωαννου · τι εξηλθατε εις την ερημον θεασασθαι καλαμον υπο ανεμου σαλευομενον · 25αλλα τι εξηλθατε ιδειν · ανον εν μαλακοις ηματιοις ημφιεσμενον · ιδου οι εν ιματισμω ενδοξω και τρυφη υπαρχοντες εν τοις βασιλειοις εισιν · 26αλλα τι εξεληλυθατε ειδειν προφητην ναι λεγω υμιν και περισσοτερον προφητου 27ουτος εστιν περι ου γεγραπται · ιδου εγω αποστελλω τον αγγελον μου προ προσωπου σου ος κατασκευασει την οδον σου εμπροσθεν σου
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
17καὶ ἐξῆλθεν ὁ λόγος οὗτος ἐν ὅλῃ τῇ Ἰουδαίᾳ περὶ αὐτοῦ καὶ πάσῃ τῇ περιχώρῳ. 18Καὶ ἀπήγγειλαν Ἰωάννει οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ περὶ πάντων τούτων. 19καὶ προσκαλεσάμενος δύο τινὰς τῶν μαθητῶν αὐτοῦ ὁ Ἰωάννης ἔπεμψεν πρὸς τὸν κύριον λέγων· σὺ εἶ ὁ ἐρχόμενος ἢ ἄλλον προσδοκῶμεν; 20παραγενόμενοι δὲ πρὸς αὐτὸν οἱ ἄνδρες εἶπαν· Ἰωάννης ὁ βαπτιστὴς ἀπέσταλκεν ἡμᾶς πρὸς σὲ λέγων· σὺ εἶ ὁ ἐρχόμενος, ἢ ἄλλον προσδοκῶμεν; 21ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ ἐθεράπευσεν πολλοὺς ἀπὸ νόσων καὶ μαστίγων καὶ πνευμάτων πονηρῶν, καὶ τυφλοῖς πολλοῖς ἐχαρίσατο βλέπειν. 22καὶ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· πορευθέντες ἀπαγγείλατε Ἰωάννει ἃ εἴδετε καὶ ἠκούσατε, ὅτι τυφλοὶ ἀναβλέπουσιν, χωλοὶ περιπατοῦσιν, λεπροὶ καθαρίζονται κωφοὶ ἀκούουσιν, νεκροὶ ἐγείρονται, πτωχοὶ εὐαγγελίζονται· 23καὶ μακάριός ἐστιν ὃς ἐὰν μὴ σκανδαλισθῇ ἐν ἐμοί. 24Ἀπελθόντων δὲ τῶν ἀγγέλων Ἰωάννου ἤρξατο λέγειν πρὸς τοὺς ὄχλους περὶ Ἰωάννου· τί ἐξεληλύθατε εἰς τὴν ἔρημον θεάσασθαι; κάλαμον ὑπὸ ἀνέμου σαλευόμενον; 25ἀλλὰ τί ἐξεληλύθατε ἰδεῖν; ἄνθρωπον ἐν μαλακοῖς ἱματίοις ἠμφιεσμένον; ἰδοὺ οἱ ἐν ἱματισμῷ ἐνδόξῳ καὶ τρυφῇ ὑπάρχοντες ἐν τοῖς βασιλείοις εἰσίν. 26ἀλλὰ τί ἐξεληλύθατε ἰδεῖν; προφήτην; ναί, λέγω ὑμῖν, καὶ περισσότερον προφήτου. 27οὗτός ἐστιν περὶ οὗ γέγραπται· ἰδοὺ ἀποστέλλω τὸν ἄγγελόν μου πρὸ προσώπου σου, ὃς κατασκευάσει τὴν ὁδόν σου ἔμπροσθέν σου.
17And this rumour of him went forth throughout all Judaea, and throughout all the region round about. 18And the disciples of John shewed him of all these things. 19And John calling unto him two of his disciples sent them to Jesus, saying, Art thou he that should come? or look we for another? 20When the men were come unto him, they said, John Baptist hath sent us unto thee, saying, Art thou he that should come? or look we for another? 21And in that same hour he cured many of their infirmities and plagues, and of evil spirits; and unto many that were blind he gave sight. 22Then Jesus answering said unto them, Go your way, and tell John what things ye have seen and heard; how that the blind see, the lame walk, the lepers are cleansed, the deaf hear, the dead are raised, to the poor the gospel is preached. 23And blessed is he, whosoever shall not be offended in me. 24And when the messengers of John were departed, he began to speak unto the people concerning John, What went ye out into the wilderness for to see? A reed shaken with the wind? 25But what went ye out for to see? A man clothed in soft raiment? Behold, they which are gorgeously apparelled, and live delicately, are in kings courts. 26But what went ye out for to see? A prophet? Yea, I say unto you, and much more than a prophet. 27This is he, of whom it is written, Behold, I send my messenger before thy face, which shall prepare thy way before thee.
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verses 28-39 on fol. 50r (facsimile leaf 65), col. 2; verse 39 continues on fol. 50v (facsimile leaf 66), col. 1 (which begins 'ητις απτεται αυτου').
28λεγω γαρ υμιν μειζων εν γεννητοις γυναικων προφητης ιωαννου του βαπτιστου ουδεις εστιν ο δε μικροτερος εν τη βασιλεια του θυ μειζων αυτου εστιν 29και πας ο λαος ακουσας και οι τελωναι εδικαιωσαν τον θν βαπτισθεντες το βαπτισμα ιωαννου · 30οι δε φαρισαιοι και οι νομικοι την βουλην του θυ ηθετησαν εις εαυτους μη βαπτισθεντες υπ αυτου · 31τινι ουν ομοιωσω τους ανους της γενεας ταυτης και τινι εισιν ομοιοι 32ομοιοι εισιν παιδιοις τοις εν αγορα καθημενοις και προσφωνουσιν αλληλοις και λεγουσιν ηυλησαμεν υμιν και ουκ ωρχησασθαι εθρηνησαμεν υμιν και ουκ εκλαυσατε · 33εληλυθεν γαρ ιωαννης ο βαπτιστης μητε αρτον εσθιων · μητε οινον πεινων · και λεγετε δαιμονιον εχει · 34εληλυθεν ο υιος του ανου · εσθιων και πινων · και λεγετε ιδου ανος φαγος και οινοποτης · φιλος τελωνων · και αμαρτωλων 35και εδικαιωθη η σοφια απο των τεκνων αυτης παντων · 36ηρωτα δε τις αυτον των φαρισαιων · ινα φαγη μετ αυτου · και εισελθων εις την οικιαν του φαρισαιου ανεκλιθη · 37και ιδου γυνη εν τη πολει ητις ην αμαρτωλος · και επιγνουσα οτι κατακειται εν τη οικια του φαρισαιου · κομισασα αλαβαστρον μυρου · 38και στασα παρα τους ποδας του ιυ οπισω κλαιουσα ηρξατο βρεχειν τους ποδας αυτου τοις δακρυσιν και ταις θρηξιν της κεφαλης αυτης εξεμαξεν · και κατεφιλει τους ποδας αυτου και ηλειφεν τω μυρω · 39ιδων δε ο φαρισαιος ο καλεσας αυτον ειπεν εν εαυτω λεγων · ουτος ει ην προφητης · εγεινωσκεν αν τις · και ποταπη η γυνη · ητις απτεται αυτου οτι αμαρτωλος εστιν ·
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
28λέγω ὑμῖν, μείζων ἐν γεννητοῖς γυναικῶν προφήτης Ἰωάννου οὐδείς ἐστιν· ὁ δὲ μικρότερος ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ θεοῦ μείζων αὐτοῦ ἐστιν. 29καὶ πᾶς ὁ λαὸς ἀκούσας καὶ οἱ τελῶναι ἐδικαίωσαν τὸν θεόν, βαπτισθέντες τὸ βάπτισμα Ἰωάννου· 30οἱ δὲ Φαρισαῖοι καὶ οἱ νομικοὶ τὴν βουλὴν τοῦ θεοῦ ἠθέτησαν εἰς ἑαυτούς, μὴ βαπτισθέντες ὑπ’ αὐτοῦ. 31Τίνι οὖν ὁμοιώσω τοὺς ἀνθρώπους τῆς γενεᾶς ταύτης, καὶ τίνι εἰσὶν ὅμοιοι; 32ὅμοιοί εἰσίν παιδίοις τοῖς ἐν ἀγορᾷ καθημένοις καὶ προσφωνοῦσιν ἀλλήλοις, λέγοντες· ηὐλήσαμεν ὑμῖν καὶ οὐκ ὠρχήσασθε, ἐθρηνήσαμεν καὶ οὐκ ἐκλαύσατε. 33ἐλήλυθεν γὰρ Ἰωάννης ὁ βαπτιστὴς μὴ ἐσθίων ἄρτον μηδὲ πίνων οἶνον, καὶ λέγετε· δαιμόνιον ἔχει. 34ἐλήλυθεν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐσθίων καὶ πίνων, καὶ λέγετε· ἰδοὺ ἄνθρωπος φάγος καὶ οἰνοπότης, φίλος τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν. 35καὶ ἐδικαιώθη ἡ σοφία ἀπὸ τῶν τέκνων αὐτῆς πάντων. 36Ἠρώτα δέ τις αὐτὸν τῶν Φαρισαίων ἵνα φάγῃ μετ’ αὐτοῦ· καὶ εἰσελθὼν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Φαρισαίου κατεκλίθη. 37καὶ ἰδοὺ γυνὴ ἥτις ἦν ἐν τῇ πόλει ἁμαρτωλός, καὶ ἐπιγνοῦσα ὅτι κατάκειται ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ Φαρισαίου, κομίσασα ἀλάβαστρον μύρου 38καὶ στᾶσα ὀπίσω παρὰ τοὺς πόδας αὐτοῦ κλαίουσα, τοῖς δάκρυσιν ἤρξατο βρέχειν τοὺς πόδας αὐτοῦ καὶ ταῖς θριξὶν τῆς κεφαλῆς αὐτῆς ἐξέμαξεν, καὶ κατεφίλει τοὺς πόδας αὐτοῦ καὶ ἤλειφεν τῷ μύρῳ. 39ἰδὼν δὲ ὁ Φαρισαῖος ὁ καλέσας αὐτὸν εἶπεν ἐν ἑαυτῷ λέγων· οὗτος εἰ ἦν προφήτης, ἐγίνωσκεν ἂν τίς καὶ ποταπὴ ἡ γυνὴ ἥτις ἅπτεται αὐτοῦ, ὅτι ἁμαρτωλός ἐστιν.
28For I say unto you, Among those that are born of women there is not a greater prophet than John the Baptist: but he that is least in the kingdom of God is greater than he. 29And all the people that heard him, and the publicans, justified God, being baptized with the baptism of John. 30But the Pharisees and lawyers rejected the counsel of God against themselves, being not baptized of him. 31And the Lord said, Whereunto then shall I liken the men of this generation? and to what are they like? 32They are like unto children sitting in the marketplace, and calling one to another, and saying, We have piped unto you, and ye have not danced; we have mourned to you, and ye have not wept. 33For John the Baptist came neither eating bread nor drinking wine; and ye say, He hath a devil. 34The Son of man is come eating and drinking; and ye say, Behold a gluttonous man, and a winebibber, a friend of publicans and sinners! 35But wisdom is justified of all her children. 36And one of the Pharisees desired him that he would eat with him. And he went into the Pharisee’s house, and sat down to meat. 37And, behold, a woman in the city, which was a sinner, when she knew that Jesus sat at meat in the Pharisee’s house, brought an alabaster box of ointment, 38And stood at his feet behind him weeping, and began to wash his feet with tears, and did wipe them with the hairs of her head, and kissed his feet, and anointed them with the ointment. 39Now when the Pharisee which had bidden him saw it, he spake within himself, saying, This man, if he were a prophet, would have known who and what manner of woman this is that toucheth him: for she is a sinner.
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verses 40-50 on fol. 50v (facsimile leaf 66), col. 1.
40και αποκριθεις ο ις ειπεν προς αυτον σιμων εχω σοι τι ειπειν ο δε εφη διδασκαλε ειπε 41δυο χρεοφιλεται ησαν δανιστη τινι · ο εις ωφειλεν δηναρια πεντακοσια · ο δε ετερος πεντηκοντα · 42μη εχοντων δε αυτων αποδουναι αμφοτεροις εχαρισατο · τις ουν αυτων επι πλιον αυτον αγαπησει · 43αποκριθεις δε ο σιμων ειπεν · υπολαμβανω οτι ω το πλιον εχαρισατο · ο δε ειπεν αυτω ορθως εκρινας · 44και στραφεις προς την γυναικα τω σιμωνι εφη · βλεπεις ταυτην την γυναικα εισηλθον σου εις την οικιαν · υδωρ επι τους ποδας μου ουκ εδωκας · αυτη δε τοις δακρυσιν εβρεξεν μου τους ποδας · και ταις θρηξιν αυτης εξεμαξεν · 45φιλημα μοι ουκ εδωκας · αυτη δε αφ ης εισηλθον ου διελειπεν καταφιλουσα μου τους ποδας · 46ελαιω την κεφαλην μου ουκ ηλιψας · αυτη δε μυρω ηλειψεν τους ποδας μου · 47ου χαριν λεγω σοι · αφεωνται αυτης αι αμαρτιαι αι πολλαι · οτι ηγαπησεν πολυ ω δε ολιγον αφιεται ολιγον αγαπα · 48ειπεν δε αυτη αφεωνται σου αι αμαρτιαι · 49και ηρξαντο οι συνανακειμενοι λεγειν εν εαυτοις τις ουτος εστιν ος και αμαρτιας αφιησιν · 50ειπεν δε προς την γυναικα η πιστις σου σεσωκεν σε πορευου εις ειρηνην ·
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
40καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν πρὸς αὐτόν· Σίμων, ἔχω σοί τι εἰπεῖν. ὁ δέ· διδάσκαλε, εἰπέ, φησίν. 41Δύο χρεοφειλέται ἦσαν δανιστῇ τινι· ὁ εἷς ὤφειλεν δηνάρια πεντακόσια, ὁ δὲ ἕτερος πεντήκοντα. 42μὴ ἐχόντων αὐτῶν ἀποδοῦναι ἀμφοτέροις ἐχαρίσατο. τίς οὖν αὐτῶν πλεῖον ἀγαπήσει αὐτόν; 43ἀποκριθεὶς Σίμων εἶπεν· ὑπολαμβάνω ὅτι ᾧ τὸ πλεῖον ἐχαρίσατο. ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· ὀρθῶς ἔκρινας. 44καὶ στραφεὶς πρὸς τὴν γυναῖκα τῷ Σίμωνι ἔφη· βλέπεις ταύτην τὴν γυναῖκα; εἰσῆλθόν σου εἰς τὴν οἰκίαν, ὕδωρ μου ἐπὶ τοὺς πόδας οὐκ ἔδωκας· αὕτη δὲ τοῖς δάκρυσιν ἔβρεξέν μου τοὺς πόδας καὶ ταῖς θριξὶν αὐτῆς ἐξέμαξεν. 45φίλημά μοι οὐκ ἔδωκας· αὕτη δὲ ἀφ’ ἧς εἰσῆλθον οὐ διέλειπεν καταφιλοῦσά μου τοὺς πόδας. 46ἐλαίῳ τὴν κεφαλήν μου οὐκ ἤλειψας· αὕτη δὲ μύρῳ ἤλειψεν μου τοὺς πόδας. 47οὗ χάριν, λέγω σοι, ἀφέωνται αὐτῆς αἱ ἁμαρτίαι αἱ πολλαί, ὅτι ἠγάπησεν πολύ· ᾧ δὲ ὀλίγον ἀφίεται, ὀλίγον ἀγαπᾷ. 48εἶπεν δὲ αὐτῇ· ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι. 49καὶ ἤρξαντο οἱ συνανακείμενοι λέγειν ἐν ἑαυτοῖς· τίς οὗτός ἐστιν, ὃς καὶ ἁμαρτίας ἀφίησιν; 50εἶπεν δὲ πρὸς τὴν γυναῖκα· ἡ πίστις σου σέσωκέν σε, πορεύου εἰς εἰρήνην.
40And Jesus answering said unto him, Simon, I have somewhat to say unto thee. And he saith, Master, say on. 41There was a certain creditor which had two debtors: the one owed five hundred pence, and the other fifty. 42And when they had nothing to pay, he frankly forgave them both. Tell me therefore, which of them will love him most? 43Simon answered and said, I suppose that he, to whom he forgave most. And he said unto him, Thou hast rightly judged. 44And he turned to the woman, and said unto Simon, Seest thou this woman? I entered into thine house, thou gavest me no water for my feet: but she hath washed my feet with tears, and wiped them with the hairs of her head. 45Thou gavest me no kiss: but this woman since the time I came in hath not ceased to kiss my feet. 46My head with oil thou didst not anoint: but this woman hath anointed my feet with ointment. 47Wherefore I say unto thee, Her sins, which are many, are forgiven; for she loved much: but to whom little is forgiven, the same loveth little. 48And he said unto her, Thy sins are forgiven. 49And they that sat at meat with him began to say within themselves, Who is this that forgiveth sins also? 50And he said to the woman, Thy faith hath saved thee; go in peace.
Cite
Sources
- Source: Codex Alexandrinus page images + NTVMR transcription (CC BY 4.0) + Tischendorf 8th edition + KJV (holding institution)
- Critical edition: Codex Alexandrinus transcription, NTVMR (INTF Münster, CC BY 4.0); Tischendorf 8th edition for comparison
← previous · → next · v cycle view · l back to library