Luke, Chapter 9 (Codex Alexandrinus)
Introduction
Luke 9 from Codex Alexandrinus (GA 02), a fifth-century Greek Bible held by the British Library (Royal MS 1 D. VIII). In the New Testament it is the chief witness to the Byzantine text in the Gospels and to the Alexandrian text in the rest of the New Testament. Its New Testament volume lacks Matthew 1:1-25:5, John 6:50-8:52 and 2 Corinthians 4:13-12:6.
This entry meets the strict three-criteria standard of the Theosis Library:
- Manuscript scan: the actual page(s) of Codex Alexandrinus containing this passage (folios 51v, 52r, 52v, 53r), reproduced from the British Museum's 1909 photographic facsimile edited by F. G. Kenyon, as digitised by the Getty Research Institute for the Internet Archive. The facsimile prints the verse range beneath each plate; that printed range was read for every page used and agrees with the INTF's NTVMR verse-level page index (CC BY 4.0). The page for each section now comes from the NTVMR transcription itself, which records the page and column on which every verse is written.
- Original text: the manuscript's own text, from a diplomatic transcription (see Greek text below), with Tischendorf's 8th critical edition (1869) for comparison.
- English translation: the King James Version (1611), retrieved verbatim from the public-domain bible-api.com endpoint.
Greek text: a diplomatic transcription of Codex Alexandrinus made by the Institut für Neutestamentliche Textforschung (INTF), Münster, for the New Testament Virtual Manuscript Room (NTVMR), published under a Creative Commons Attribution 4.0 licence. It gives the letters as the first scribe wrote them: no accents or breathings, the scribe's own spelling, and the sacred names in their contracted form (θς for θεος, ις for ιησους, κς for κυριος; the overline is not reproduced). Corrections by later hands are not shown. Letters in square brackets are not legible on the page and were restored by the transcribers, a dot under a letter marks an uncertain reading, and [...] marks text lost to damage. Beneath each section, for comparison, is Tischendorf's 8th critical edition (1869). Where the two differ, the transcription is what the manuscript says. Each section is shown with the page on which the transcription places its verses.
How was this verified? (Provenance)
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verses 1-5 on fol. 51v (facsimile leaf 68), col. 2.
1συγκαλεσαμενος δε τους δωδεκα · εδωκεν αυτοις δυναμιν και εξουσιαν · επι παντα τα δαιμονια · και νοσους θεραπευειν · 2και απεστειλεν αυτους κηρυσσειν την βασιλειαν του θυ · και ιασθαι τους ασθενεις · 3και ειπεν προς αυτους μηδεν αιρετε εις την οδον · μητε ραβδους · μητε πηραν · μητε αρτον · μητε αργυριον · μητε ανα δυο χιτωνας εχειν · 4και εις ην αν οικιαν εισελθητε · εκει μενετε · και εκειθεν εξερχεσθε · 5και οσοι αν μη δεχωνται υμας εξερχομενοι απο της πολεως εκεινης · και τον κονιορτον απο των ποδων υμων αποτιναξατε εις μαρτυριον επ αυτους ·
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
1Συνκαλεσάμενος δὲ τοὺς δώδεκα ἔδωκεν αὐτοῖς δύναμιν καὶ ἐξουσίαν ἐπὶ πάντα τὰ δαιμόνια καὶ νόσους θεραπεύειν, 2καὶ ἀπέστειλεν αὐτοὺς κηρύσσειν τὴν βασιλείαν τοῦ θεοῦ καὶ ἰᾶσθαι, 3καὶ εἶπεν πρὸς αὐτούς· μηδὲν αἴρετε εἰς τὴν ὁδόν, μήτε ῥάβδον μήτε πήραν μήτε ἄρτον μήτε ἀργύριον, μήτε ἀνὰ δύο χιτῶνας ἔχειν. 4καὶ εἰς ἣν ἂν οἰκίαν εἰσέλθητε, ἐκεῖ μένετε καὶ ἐκεῖθεν ἐξέρχεσθε. 5καὶ ὅσοι ἂν μὴ δέχωνται ὑμᾶς, ἐξερχόμενοι ἀπὸ τῆς πόλεως ἐκείνης καὶ τὸν κονιορτὸν ἀπὸ τῶν ποδῶν ὑμῶν ἀποτινάσσετε εἰς μαρτύριον ἐπ’ αὐτούς.
1Then he called his twelve disciples together, and gave them power and authority over all devils, and to cure diseases. 2And he sent them to preach the kingdom of God, and to heal the sick. 3And he said unto them, Take nothing for your journey, neither staves, nor scrip, neither bread, neither money; neither have two coats apiece. 4And whatsoever house ye enter into, there abide, and thence depart. 5And whosoever will not receive you, when ye go out of that city, shake off the very dust from your feet for a testimony against them.
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verses 6-16 on fol. 52r (facsimile leaf 69), col. 1.
6ε̣ξερχομενοι δε διηρχοντο κατα τας κωμας ευαγγελιζομενοι · και θεραπευοντες πανταχου · 7ηκουσεν δε ηρωδης ο τετραρχης τα γενομενα υπ αυτου παντα και διηπορει δια το λεγεσθαι υπο τινων οτι ιωαννης εγηγερται εκ νεκρων · 8υπο τινων δε οτι ηλιας εφανη · αλλων δε οτι προφητης εις των αρχαιων ανεστη · 9και ειπεν ηρωδης · ιωαννην εγω απεκεφαλεισα · τις δε εστιν ουτος περι ου [...] ακουω τοιαυτα και εζητει ιδειν αυτον 10και υποστρεψαντες οι αποστολοι διηγησαντο αυτω οσα εποιησαν και οσα εδιδαξαν · και παραλαβων αυτους υπεχωρησεν κατ ιδιαν εις ερημον τοπον πολεως καλουμενης βηθσαιδαν · 11οι δε οχλοι γνοντες ηκολουθησαν αυτω · και δεξαμενος αυτους · ελαλει αυτοις περι της βασιλειας του θυ και τους χριαν εχοντας θεραπειας ιατο · 12η δε ημερα ηρξατο κλινειν προσελθοντες δε οι δωδεκα ειπον αυτω απολυσον τον οχλον ινα πορευθεντες εις τας κυκλω κωμας · και τους αγρους καταλυσωσιν και ευρωσιν επεισιτισμον · οτι ωδε εν ερημω τοπω εσμεν · 13ειπεν δε προς αυτους · δοτε αυτοις υμεις φαγειν οι δε ειπον · ουκ εισιν ημειν πλιον η πεντε αρτοι και ιχθυες δυο ει μητι πορευθεντες ημεις αγορασωμεν εις παντα τον λαον τουτον βρωματα · 14ησαν γαρ ωσει ανδρες πεντακισχειλιοι ειπεν δε προς τους μαθητας αυτου κατακλινατε αυτους κλησιας ανα πεντηκοντα · 15και εποιησαν ουτως · και ανεκλειναν απαντας · 16λαβων δε τους πεντε αρτους και τους δυο ιχθυας αναβλεψας εις τον ουνον ηυλογησεν αυτους · και κατεκλασεν · και εδειδου τοις μαθηταις παρατιθεναι τω οχλω ·
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
6ἐξερχόμενοι δὲ διήρχοντο κατὰ τὰς κώμας εὐαγγελιζόμενοι καὶ θεραπεύοντες πανταχοῦ. 7Ἤκουσεν δὲ Ἡρώδης ὁ τετραάρχης τὰ γινόμενα πάντα, καὶ διηπόρει διὰ τὸ λέγεσθαι ὑπό τινων ὅτι Ἰωάννης ἠγέρθη ἐκ νεκρῶν, 8ὑπό τινων δὲ ὅτι Ἡλείας ἐφάνη, ἄλλων δὲ ὅτι προφήτης τις τῶν ἀρχαίων ἀνέστη. 9εἶπεν δὲ Ἡρώδης· Ἰωάννην ἐγὼ ἀπεκεφάλισα· τίς δέ ἐστιν οὗτος περὶ οὗ ἀκούω τοιαῦτα; καὶ ἐζήτει ἰδεῖν αὐτόν. 10Καὶ ὑποστρέψαντες οἱ ἀπόστολοι διηγήσαντο αὐτῷ ὅσα ἐποίησαν. καὶ παραλαβὼν αὐτοὺς ὑπεχώρησεν κατ’ ἰδίαν εἰς πόλιν καλουμένην Βηθσαϊδά. 11οἱ δὲ ὄχλοι γνόντες ἠκολούθησαν αὐτῷ, καὶ ἀποδεξάμενος αὐτοὺς ἐλάλει αὐτοῖς περὶ τῆς βασιλείας τοῦ θεοῦ, καὶ τοὺς χρείαν ἔχοντας θεραπείας ἰᾶτο. 12ἡ δὲ ἡμέρα ἤρξατο κλίνειν· προσελθόντες δὲ οἱ δώδεκα εἶπον αὐτῷ· ἀπόλυσον τὸν ὄχλον, ἵνα πορευθέντες εἰς τὰς κύκλῳ κώμας καὶ ἀγροὺς καταλύσωσιν καὶ εὕρωσιν ἐπισιτισμόν, ὅτι ὧδε ἐν ἐρήμῳ τόπῳ ἐσμέν. 13εἶπεν δὲ πρὸς αὐτούς· δότε αὐτοῖς φαγεῖν ὑμεῖς. οἱ δὲ εἶπαν. οὐκ εἰσὶν ἡμῖν πλεῖον ἢ ἄρτοι πέντε καὶ ἰχθύες δύο, εἰ μήτι πορευθέντες ἡμεῖς ἀγοράσωμεν εἰς πάντα τὸν λαὸν τοῦτον βρώματα. 14ἦσαν δὲ ὡσεὶ ἄνδρες πεντακισχίλιοι. εἶπεν δὲ πρὸς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ· κατακλίνατε αὐτοὺς κλισίας ἀνὰ πεντήκοντα. 15καὶ ἐποίησαν οὕτως καὶ κατέκλιναν ἅπαντας. 16λαβὼν δὲ τοὺς πέντε ἄρτους καὶ τοὺς δύο ἰχθύας, ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν εὐλόγησεν αὐτοὺς καὶ κατέκλασεν, καὶ ἐδίδου τοῖς μαθηταῖς παραθεῖναι τῷ ὄχλῳ.
6And they departed, and went through the towns, preaching the gospel, and healing every where. 7Now Herod the tetrarch heard of all that was done by him: and he was perplexed, because that it was said of some, that John was risen from the dead; 8And of some, that Elias had appeared; and of others, that one of the old prophets was risen again. 9And Herod said, John have I beheaded: but who is this, of whom I hear such things? And he desired to see him. 10And the apostles, when they were returned, told him all that they had done. And he took them, and went aside privately into a desert place belonging to the city called Bethsaida. 11And the people, when they knew it, followed him: and he received them, and spake unto them of the kingdom of God, and healed them that had need of healing. 12And when the day began to wear away, then came the twelve, and said unto him, Send the multitude away, that they may go into the towns and country round about, and lodge, and get victuals: for we are here in a desert place. 13But he said unto them, Give ye them to eat. And they said, We have no more but five loaves and two fishes; except we should go and buy meat for all this people. 14For they were about five thousand men. And he said to his disciples, Make them sit down by fifties in a company. 15And they did so, and made them all sit down. 16Then he took the five loaves and the two fishes, and looking up to heaven, he blessed them, and brake, and gave to the disciples to set before the multitude.
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verses 17-27 on fol. 52r (facsimile leaf 69), col. 2.
17και εφαγον και εχορτασθησαν παντες και ηρθη το περισσευσαν αυτοις · κλασματων κοφινοι δωδεκα · 18και εγενετο εν τω ειναι αυτον προσευχομενον κατα μονας συνησαν αυτω οι μαθηται · και επηρωτησεν αυτους λεγων · τινα με λεγουσιν οι ανοι ειναι 19οι δε αποκριθεντες ειπον · ιωαννην τον βαπτιστην · αλλοι δε ηλιαν · αλλοι δε οτι προφητης τις των αρχαιων ανεστη · 20ειπεν δε αυτοις υμεις δε τινα με λεγετε ειναι · αποκριθεις δε ο πετρος ειπεν τον χν του θυ · 21ο δε επιτειμησας αυτοις παρηγγειλεν μηδενι λεγειν τουτο · 22ειπων οτι δει τον υιον του ανου πολλα παθειν · και αποδοκιμασθηναι απο των πρεσβυτερων · και αρχιερεων · και γραμματαιων · και αποκτανθηναι · και τη τριτη ημερα αναστηναι · 23ελεγεν δε προς παντας ει τις θελει οπισω μου ερχεσθαι · αρνησασθω εαυτον και αρατω τον σταυρον αυτου καθ ημεραν και ακολουθειτω μοι · 24ος γαρ αν θελη την ψυχην αυτου σωσαι απολεσει αυτην ος δ αν απολεση την ψυχην αυτου ενεκεν εμου ουτος σωσει αυτην · 25τι γαρ ωφελειτε ανος κερδησας τον κοσμον ολον · εαυτον δε απολεσας η ζημιωθεις · 26ος γαρ αν επαισχυνθη με · και τους εμους λογους · τουτον ο υιος του ανου επαισχυνθησεται · οταν ελθη εν τη δοξη αυτου και του πρς · και των αγιων αγγελων · 27λεγω δε υμιν · αληθως εισιν τινες των ωδε εστωτων οιτεινες ου μη γευσωνται θανατου εως αν ιδωσιν την βασιλειαν του θυ ·
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
17καὶ ἔφαγον καὶ ἐχορτάσθησαν πάντες, καὶ ἤρθη τὸ περισσεῦσαν αὐτοῖς κλασμάτων, κόφινοι δώδεκα. 18Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ εἶναι αὐτὸν προσευχόμενον κατὰ μόνας συνῆσαν αὐτῷ οἱ μαθηταί, καὶ ἐπηρώτησεν αὐτοὺς λέγων· τίνα με οἱ ὄχλοι λέγουσιν εἶναι; 19οἱ δὲ ἀποκριθέντες εἶπαν· Ἰωάννην τὸν βαπτιστήν, ἄλλοι δὲ Ἡλείαν, ἄλλοι δὲ ὅτι προφήτης τις τῶν ἀρχαίων ἀνέστη. 20εἶπεν δὲ αὐτοῖς· ὑμεῖς δὲ τίνα με λέγετε εἶναι; Πέτρος δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· τὸν Χριστὸν τοῦ θεοῦ. 21ὁ δὲ ἐπιτιμήσας αὐτοῖς παρήγγειλεν μηδενὶ λέγειν τοῦτο, 22εἰπὼν ὅτι δεῖ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου πολλὰ παθεῖν καὶ ἀποδοκιμασθῆναι ἀπὸ τῶν πρεσβυτέρων καὶ ἀρχιερέων καὶ γραμματέων καὶ ἀποκτανθῆναι καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἐγερθῆναι. 23Ἔλεγεν δὲ πρὸς πάντας· εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἔρχεσθαι, ἀρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καθ’ ἡμέραν, καὶ ἀκολουθείτω μοι. 24ὃς γὰρ ἐὰν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ’ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἕνεκεν ἐμοῦ, οὗτος σώσει αὐτήν. 25τί γὰρ ὠφελεῖται ἄνθρωπος κερδήσας τὸν κόσμον ὅλον, ἑαυτὸν δὲ ἀπολέσας ἢ ζημιωθείς; 26ὃς γὰρ ἂν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους, τοῦτον ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται, ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ καὶ τοῦ πατρὸς καὶ τῶν ἁγίων ἀγγέλων. 27λέγω δὲ ὑμῖν ἀληθῶς, εἰσίν τινες τῶν αὐτοῦ ἑστηκότων οἳ οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσιν τὴν βασιλείαν τοῦ θεοῦ.
17And they did eat, and were all filled: and there was taken up of fragments that remained to them twelve baskets. 18And it came to pass, as he was alone praying, his disciples were with him: and he asked them, saying, Whom say the people that I am? 19They answering said, John the Baptist; but some say, Elias; and others say, that one of the old prophets is risen again. 20He said unto them, But whom say ye that I am? Peter answering said, The Christ of God. 21And he straitly charged them, and commanded them to tell no man that thing; 22Saying, The Son of man must suffer many things, and be rejected of the elders and chief priests and scribes, and be slain, and be raised the third day. 23And he said to them all, If any man will come after me, let him deny himself, and take up his cross daily, and follow me. 24For whosoever will save his life shall lose it: but whosoever will lose his life for my sake, the same shall save it. 25For what is a man advantaged, if he gain the whole world, and lose himself, or be cast away? 26For whosoever shall be ashamed of me and of my words, of him shall the Son of man be ashamed, when he shall come in his own glory, and in his Father’s, and of the holy angels. 27But I tell you of a truth, there be some standing here, which shall not taste of death, till they see the kingdom of God.
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verses 28-39 on fol. 52v (facsimile leaf 70), col. 1.
28εγενετο δε μετα τους λογους τουτους ωσει ημεραι οκτω · και παραλαβων πετρον · και ιωαννην και ιακωβον ανεβη εις το ορος προσευξασθαι · 29και εγενετο εν τω προσευχεσθαι αυτον το ειδος του προσωπου αυτου ετερον και ο ειματισμος αυτου λευκος εξαστραπτων · 30και ιδου ανδρες δυο συνελαλουν αυτω · οιτεινες ησαν μωσης · και ηλιας · 31οι οφθεντες εν τη δοξη · ελεγον την εξοδον αυτου · ην ημελλεν πληρουν εν ιλημ · 32ο δε πετρος και οι συν αυτω ησαν βεβαρημενοι υπνω · διαγρηγορησαντες δε ιδον την δοξαν αυτου · και τους δυο ανδρας τους συνεστωτας αυτω · 33και εγενετο εν τω διαχωριζεσθαι αυτους απ αυτου · ειπεν πετρος προς τον ιν · επιστατα · καλον εστιν ημας ωδε ειναι · και ποιησωμεν σκηνας τρεις · μιαν σοι · και μιαν μωσει · και μιαν · ηλεια μη ειδως ο λεγει · 34ταυτα δε αυτου λεγοντος εγενετο νεφελη και επεσκειασεν αυτους · εφοβηθησαν δε εν τω εκεινους εισελθειν εις την νεφελην · 35και φωνη εγενετο εκ της νεφελης λεγουσα ουτος εστιν ο υιος μου ο αγαπητος αυτου ακουετε · 36και εν τω γενεσθαι την φωνην ευρεθη ις μονος · και αυτοι εσειγησαν και ουδενι απηγγειλαν εν εκειναις ταις ημεραις ουδεν ων εωρακασιν 37εγενετο δε εν τη εξης ημερα κατελθοντων αυτων απο του ορους · συνηντησεν αυτω οχλος πολυς · 38και ιδου ανηρ απο του οχλου · ανεβοησεν λεγων διδασκαλε · δεομαι σου · επιβλεψαι επι τον υιον μου οτι μονογενης μοι εστιν · 39και ιδου πνευμα λαμβανει αυτον και εξεφνης κραζει · και σπαρασσει αυτον μετα αφρου · και μογις αποχωρει απ αυτου συντριβον αυτον ·
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
28Ἐγένετο δὲ μετὰ τοὺς λόγους τούτους, ὡσεὶ ἡμέραι ὀκτώ, καὶ παραλαβὼν Πέτρον καὶ Ἰωάννην καὶ Ἰάκωβον ἀνέβη εἰς τὸ ὄρος προσεύξασθαι. 29καὶ ἐγένετο ἐν τῷ προσεύχεσθαι αὐτὸν τὸ εἶδος τοῦ προσώπου αὐτοῦ ἕτερον καὶ ὁ ἱματισμὸς αὐτοῦ λευκὸς ἐξαστράπτων. 30καὶ ἰδοὺ ἄνδρες δύο συνελάλουν αὐτῷ, οἵτινες ἦσαν Μωϋσῆς καὶ Ἡλείας, 31οἳ ὀφθέντες ἐν δόξῃ ἔλεγον τὴν ἔξοδον αὐτοῦ, ἣν ἤμελλεν πληροῦν ἐν Ἱερουσαλήμ. 32ὁ δὲ Πέτρος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ ἦσαν βεβαρημένοι ὕπνῳ· διαγρηγορήσαντες δὲ εἶδαν τὴν δόξαν αὐτοῦ καὶ τοὺς δύο ἄνδρας τοὺς συνεστῶτας αὐτῷ. 33καὶ ἐγένετο ἐν τῷ διαχωρίζεσθαι αὐτοὺς ἀπ’ αὐτοῦ εἶπεν ὁ Πέτρος πρὸς τὸν Ἰησοῦν· ἐπιστάτα, καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι, καὶ ποιήσωμεν σκηνὰς τρεῖς, μίαν σοὶ καὶ μίαν Μωϋσεῖ καὶ μίαν Ἡλείᾳ, μὴ εἰδὼς ὃ λέγει. 34ταῦτα δὲ αὐτοῦ λέγοντος ἐγένετο νεφέλη καὶ ἐπεσκίαζεν αὐτούς· ἐφοβήθησαν δὲ ἐν τῷ εἰσελθεῖν αὐτοὺς εἰς τὴν νεφέλην. 35καὶ φωνὴ ἐγένετο ἐκ τῆς νεφέλης λέγουσα· οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἐκλελεγμένος, αὐτοῦ ἀκούετε. 36καὶ ἐν τῷ γενέσθαι τὴν φωνὴν εὑρέθη Ἰησοῦς μόνος. καὶ αὐτοὶ ἐσίγησαν καὶ οὐδενὶ ἀπήγγειλαν ἐν ἐκείναις ταῖς ἡμέραις οὐδὲν ὧν ἑώρακαν. 37Ἐγένετο δὲ τῇ ἑξῆς ἡμέρᾳ κατελθόντων αὐτῶν ἀπὸ τοῦ ὄρους συνήντησεν αὐτῷ ὄχλος πολύς. 38καὶ ἰδοὺ ἀνὴρ ἀπὸ τοῦ ὄχλου ἐβόησεν λέγων· διδάσκαλε, δέομαί σου ἐπιβλέψαι ἐπὶ τὸν υἱόν μου, ὅτι μονογενής μοί ἐστιν, 39καὶ ἰδοὺ πνεῦμα λαμβάνει αὐτόν καὶ ἐξαίφνης κράζει καὶ σπαράσσει αὐτὸν μετὰ ἀφροῦ, καὶ μόγις ἀποχωρεῖ ἀπ’ αὐτοῦ συντρῖβον αὐτόν.
28And it came to pass about an eight days after these sayings, he took Peter and John and James, and went up into a mountain to pray. 29And as he prayed, the fashion of his countenance was altered, and his raiment was white and glistering. 30And, behold, there talked with him two men, which were Moses and Elias: 31Who appeared in glory, and spake of his decease which he should accomplish at Jerusalem. 32But Peter and they that were with him were heavy with sleep: and when they were awake, they saw his glory, and the two men that stood with him. 33And it came to pass, as they departed from him, Peter said unto Jesus, Master, it is good for us to be here: and let us make three tabernacles; one for thee, and one for Moses, and one for Elias: not knowing what he said. 34While he thus spake, there came a cloud, and overshadowed them: and they feared as they entered into the cloud. 35And there came a voice out of the cloud, saying, This is my beloved Son: hear him. 36And when the voice was past, Jesus was found alone. And they kept it close, and told no man in those days any of those things which they had seen. 37And it came to pass, that on the next day, when they were come down from the hill, much people met him. 38And, behold, a man of the company cried out, saying, Master, I beseech thee, look upon my son: for he is mine only child. 39And, lo, a spirit taketh him, and he suddenly crieth out; and it teareth him that he foameth again, and bruising him hardly departeth from him.
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verses 40-49 on fol. 52v (facsimile leaf 70), col. 2; verse 49 continues on fol. 53r (facsimile leaf 71), col. 1 (which begins 'και εκωλυσαμεν αυτον').
40και εδεηθην των μαθητων σου · ινα εκβαλωσιν αυτο και ουκ ηδυνηθησαν · 41αποκριθεις δε ο ις ειπεν ω γενεα απιστος και διεστραμμενη · εως ποτε εσομαι προς υμας · και ανεξομαι υμων · προσαγαγε τον υιον σου ωδε · 42ετι δε προσερχομενου αυτου · ερρηξεν αυτον το δαιμονιον και συνεσπαραξεν · επετειμησεν δε ο ις τω πνι τω ακαθαρτω και ιασατο τον παιδα · και απεδωκεν αυτον τω πρι αυτου · 43εξεπλησσοντο δε παντες επι τη μεγαλειοτητι του θυ · παντων δε θαυμαζοντων επι πασιν οις εποιει ο ις ειπεν προς τους μαθητας αυτου 44θεσθαι υμεις εις τα ωτα υμων τους λογους τουτους · ο γαρ υιος του ανου μελλει παραδιδοσθαι εις χειρας ανων · 45οι δε ηγνοουν το ρημα τουτο · και ην παρακεκαλυμμενον απ αυτων ινα μη αισθωνται αυτο · και εφοβουντο ερωτησαι αυτον περι του ρηματος τουτου · 46εισηλθεν δε διαλογισμος εν αυτοις · το τις αν ειη μειζων αυτων · 47ο δε ις ιδων τον διαλογισμον της καρδιας αυτων · επιλαβομενος παιδιου εστησεν αυτο παρ εαυτω · 48και ειπεν αυτοις · ος εαν δεξητε τουτο το παιδιον επι τω ονοματι μου εμε δεχεται · και ος εαν εμε δεξηται δεχετε τον αποστειλαντα με · ο γαρ μικροτερος εν πασιν υμιν υπαρχων ουτος εσται μεγας 49αποκριθεις δε ο ιωαννης ειπεν επιστατα · ιδομεν τινα επι τω ονοματι σου εκβαλλοντα δαιμονια · και εκωλυσαμεν αυτον οτι ουκ ακολουθει μεθ ημων ·
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
40καὶ ἐδεήθην τῶν μαθητῶν σου ἵνα ἐκβάλωσιν αὐτό, καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν. 41ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη, ἕως πότε ἔσομαι πρὸς ὑμᾶς καὶ ἀνέξομαι ὑμῶν; προσάγαγε ὧδε τὸν υἱόν σου. 42ἔτι δὲ προσερχομένου αὐτοῦ ἔρρηξεν αὐτὸν τὸ δαιμόνιον καὶ συνεσπάραξεν· ἐπετίμησεν δὲ ὁ Ἰησοῦς τῷ πνεύματι τῷ ἀκαθάρτῳ, καὶ ἰάσατο τὸν παῖδα καὶ ἀπέδωκεν αὐτὸν τῷ πατρὶ αὐτοῦ. 43ἐξεπλήσσοντο δὲ πάντες ἐπὶ τῇ μεγαλειότητι τοῦ θεοῦ. Πάντων δὲ θαυμαζόντων ἐπὶ πᾶσιν οἷς ἐποίει, εἶπεν πρὸς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ· 44θέσθε ὑμεῖς εἰς τὰ ὦτα ὑμῶν τοὺς λόγους τούτους· ὁ γὰρ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου μέλλει παραδίδοσθαι εἰς χεῖρας ἀνθρώπων. 45οἱ δὲ ἠγνόουν τὸ ῥῆμα τοῦτο, καὶ ἦν παρακεκαλυμμένον ἀπ’ αὐτῶν ἵνα μὴ αἴσθωνται αὐτό, καὶ ἐφοβοῦντο ἐρωτῆσαι αὐτὸν περὶ τοῦ ῥήματος τούτου. 46Εἰσῆλθεν δὲ διαλογισμὸς ἐν αὐτοῖς, τὸ τίς ἂν εἴη μείζων αὐτῶν. 47ὁ δὲ Ἰησοῦς εἰδὼς τὸν διαλογισμὸν τῆς καρδίας αὐτῶν, ἐπιλαβόμενος παιδίου ἔστησεν αὐτὸ παρ’ ἑαυτῷ, 48καὶ εἶπεν αὐτοῖς· ὃς ἐὰν δέξηται τοῦτο τὸ παιδίον ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου, ἐμὲ δέχεται· καὶ ὃς ἂν ἐμὲ δέξηται, δέχεται τὸν ἀποστείλαντά με· ὁ γὰρ μικρότερος ἐν πᾶσιν ὑμῖν ὑπάρχων οὗτός ἐστιν μέγας. 49Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰωάννης εἶπεν· ἐπιστάτα, εἴδομέν τινα ἐπὶ τῷ ὀνόματί σου ἐκβάλλοντα δαιμόνια, καὶ ἐκωλύσαμεν αὐτόν, ὅτι οὐκ ἀκολουθεῖ μεθ’ ἡμῶν.
40And I besought thy disciples to cast him out; and they could not. 41And Jesus answering said, O faithless and perverse generation, how long shall I be with you, and suffer you? Bring thy son hither. 42And as he was yet a coming, the devil threw him down, and tare him. And Jesus rebuked the unclean spirit, and healed the child, and delivered him again to his father. 43And they were all amazed at the mighty power of God. But while they wondered every one at all things which Jesus did, he said unto his disciples, 44Let these sayings sink down into your ears: for the Son of man shall be delivered into the hands of men. 45But they understood not this saying, and it was hid from them, that they perceived it not: and they feared to ask him of that saying. 46Then there arose a reasoning among them, which of them should be greatest. 47And Jesus, perceiving the thought of their heart, took a child, and set him by him, 48And said unto them, Whosoever shall receive this child in my name receiveth me: and whosoever shall receive me receiveth him that sent me: for he that is least among you all, the same shall be great. 49And John answered and said, Master, we saw one casting out devils in thy name; and we forbad him, because he followeth not with us.
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verses 50-56 on fol. 53r (facsimile leaf 71), col. 1.
50και ειπεν προς αυτον ο ις μη κωλυετε · ος γαρ ουκ εστιν καθ υμων υπερ ημων εστιν · 51εγενετο δε εν τω συνπληρουσθαι τας ημερας της αναλημψεως αυτου και αυτος το προσωπον αυτου εστηριξεν του πορευεσθαι εν ιλημ · 52και απεστειλεν αγγελους προ προσωπου εαυτου και πορευθεντες εισηλθον εις κωμην σαμαριτων · ωστε ετοιμασαι αυτω · 53και ουκ εδεξαντο αυτον οτι το προσωπον αυτου ην πορευομενον εις ιλημ · 54ιδοντες δε οι μαθηται αυτου ιακωβος · και ιωαννης ειπον κε · θελεις ειπωμεν πυρ καταβηναι απο του ουνου · και αναλωσαι αυτους · ως και ηλιας εποιησεν · 55στραφεις δε επετειμησεν αυτοις 56και επορευθησαν εις ετεραν κωμην ·
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
50εἶπεν δὲ πρὸς αὐτὸν Ἰησοῦς· μὴ κωλύετε· ὃς γὰρ οὐκ ἔστιν καθ’ ὑμῶν, ὑπὲρ ὑμῶν ἐστιν. 51Ἐγένετο δὲ ἐν τῷ συμπληροῦσθαι τὰς ἡμέρας τῆς ἀναλήμψεως αὐτοῦ καὶ αὐτὸς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ἐστήρισεν τοῦ πορεύεσθαι εἰς Ἱερουσαλήμ, 52καὶ ἀπέστειλεν ἀγγέλους πρὸ προσώπου αὐτοῦ. καὶ πορευθέντες εἰσῆλθον εἰς πόλιν Σαμαριτῶν, ὥστε ἑτοιμάσαι αὐτῷ· 53καὶ οὐκ ἐδέξαντο αὐτόν, ὅτι τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ἦν πορευόμενον εἰς Ἱερουσαλήμ. 54ἰδόντες δὲ οἱ μαθηταὶ Ἰάκωβος καὶ Ἰωάννης εἶπαν· κύριε, θέλεις εἴπωμεν πῦρ καταβῆναι ἀπὸ τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἀναλῶσαι αὐτούς; 55στραφεὶς δὲ ἐπετίμησεν αὐτοῖς. 56καὶ ἐπορεύθησαν εἰς ἑτέραν κώμην.
50And Jesus said unto him, Forbid him not: for he that is not against us is for us. 51And it came to pass, when the time was come that he should be received up, he stedfastly set his face to go to Jerusalem, 52And sent messengers before his face: and they went, and entered into a village of the Samaritans, to make ready for him. 53And they did not receive him, because his face was as though he would go to Jerusalem. 54And when his disciples James and John saw this, they said, Lord, wilt thou that we command fire to come down from heaven, and consume them, even as Elias did? 55But he turned, and rebuked them, and said, Ye know not what manner of spirit ye are of. 56For the Son of man is not come to destroy men’s lives, but to save them. And they went to another village.
Where on the image
Page from the NTVMR transcription (docID 20002): verses 57-62 on fol. 53r (facsimile leaf 71), col. 1.
57εγενετο δε πορευομενων αυτων εν τη οδω ειπεν τις προς αυτον ακολουθησω σοι οπου εαν απερχη κε · 58και ειπεν αυτω ο ις αι αλωπεκες φωλαιους εχουσιν · και τα πετεινα του ουνου κατασκηνωσεις ο δε υιος του ανου ουκ εχει που την κεφαλην κλεινη 59ειπεν δε προς ετερον ακολουθει μοι · ο δε ειπεν κε επιτρεψον μοι απελθειν πρωτον θαψαι τον πρα μου · 60ειπεν δε αυτω ο ις αφες τους νεκρους θαψαι τους εαυτων νεκρους · συ δε απελθων διαγγελλε την βασιλειαν του θυ · 61ειπεν δε και ετερος ακολουθησω σοι κε πρωτον δε επιτρεψον μοι αποταξασθαι τοις εις τον οικον μου 62ειπεν δε ο ις προς αυτον ουδεις επιβαλλων την χειρα αυτου επ αροτρον · και βλεπων εις τα οπισω · ευθετος εστιν εις την βασιλειαν του θυ
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
57Καὶ πορευομένων αὐτῶν ἐν τῇ ὁδῷ εἶπέν τις πρὸς αὐτόν, ἀκολουθήσω σοι ὅπου ἂν ἀπέρχῃ. 58καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· αἱ ἀλώπεκες φωλεοὺς ἔχουσιν καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατασκηνώσεις, ὁ δὲ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἔχει ποῦ τὴν κεφαλὴν κλίνῃ. 59εἶπεν δὲ πρὸς ἕτερον· ἀκολούθει μοι. ὁ δὲ εἶπεν· ἐπίτρεψόν μοι πρῶτον ἀπελθόντι θάψαι τὸν πατέρα μου. 60εἶπεν δὲ αὐτῷ· ἄφες τοὺς νεκροὺς θάψαι τοὺς ἑαυτῶν νεκρούς, σὺ δὲ ἀπελθὼν διάγγελλε τὴν βασιλείαν τοῦ θεοῦ. 61εἶπεν δὲ καὶ ἕτερος· ἀκολουθήσω σοι, κύριε· πρῶτον δὲ ἐπίτρεψόν μοι ἀποτάξασθαι τοῖς εἰς τὸν οἶκόν μου. 62εἶπεν δὲ πρὸς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· οὐδεὶς ἐπιβαλὼν τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπ’ ἄροτρον καὶ βλέπων εἰς τὰ ὀπίσω εὔθετός ἐστιν τῇ βασιλείᾳ τοῦ θεοῦ.
57And it came to pass, that, as they went in the way, a certain man said unto him, Lord, I will follow thee whithersoever thou goest. 58And Jesus said unto him, Foxes have holes, and birds of the air have nests; but the Son of man hath not where to lay his head. 59And he said unto another, Follow me. But he said, Lord, suffer me first to go and bury my father. 60Jesus said unto him, Let the dead bury their dead: but go thou and preach the kingdom of God. 61And another also said, Lord, I will follow thee; but let me first go bid them farewell, which are at home at my house. 62And Jesus said unto him, No man, having put his hand to the plough, and looking back, is fit for the kingdom of God.
Cite
Sources
- Source: Codex Alexandrinus page images + NTVMR transcription (CC BY 4.0) + Tischendorf 8th edition + KJV (holding institution)
- Critical edition: Codex Alexandrinus transcription, NTVMR (INTF Münster, CC BY 4.0); Tischendorf 8th edition for comparison
← previous · → next · v cycle view · l back to library