Acts, Chapter 23
Introduction
This entry meets the strict three-criteria standard of the Theosis Library:
- Manuscript scan: The actual folio of Codex Sinaiticus containing this passage, from the Codex Sinaiticus Project (codexsinaiticus.org). Library folio reference: 313.
- Original text: The Codex Sinaiticus Project's verbatim transcription of the folio shown, letter for letter as the scribe wrote it (no accents, lunate sigma ϲ, nomina sacra such as θϲ for θεός and κϲ for κύριος). Beneath it, for comparison, the reading of Tischendorf's 8th critical edition (1869). Where the two differ, the transcription is what the manuscript actually says.
- English translation: The King James Version (1611), retrieved verbatim from the public-domain bible-api.com endpoint.
How was this verified? (Provenance)
1ατενιϲαϲ δε τω ϲυνεδριω ο παυλοϲ ειπεν ανδρεϲ αδελφοι εγω παϲη ϲυνιδηϲει αγαθη πεπολιτευμαι τω θω αχρι ταυτηϲ τηϲ ημεραϲ · 2ο δε αρχϊερευϲ ανανιαϲ επεταξε τοιϲ παρεϲτωϲιν τυπτιν αυτου το ϲτομα · 3τοτε προϲ αυτον ο παυλοϲ ειπεν · τυπτιν ϲε μελλει ο θϲ τοιχε κεκονιαμενε και ϲυ καθη κρινων με κατα τον νομον κ(αι) παρανομων κελευειϲ με τυπτεϲθαι · 4οι δε παρεϲτωτεϲ ειπαν τον αρχϊερεα του θυ λοιδορειϲ · 5εφη τε ο παυλοϲ ουκ ηδι αδελφοι οτι εϲτι αρχϊερευϲ γεγραπται γαρ οτι αρχοντα του λαου ϲου ουκ εριϲ κακωϲ 6γνουϲ δε ο παυλοϲ οτι το εν μεροϲ εϲτιν ϲαδδουκαιων το δε ετερον φαριϲαιων εκραζεν εν τω ϲυνεδριω ανδρεϲ αδελφοι εγω φαριϲαιοϲ ειμι υϊοϲ φαριϲαιω περι ελπιδοϲ και αναϲταϲεωϲ νεκρων εγω κρινομαι 7τουτο δε αυτου ειπαντοϲ εγενετο ϲταϲιϲ των ϲαδδουκαιων και φαριϲαιων και εϲχιϲθη το πληθοϲ 8ϲαδδουκαι μεν γαρ λεγουϲιν μη ειναι αναϲταϲιν μητε αγγελον μητε πνα φαριϲαιοι δε ομολογουϲιν τα αμφοτερα
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
1ἀτενίσας δὲ τῷ συνεδρίῳ ὁ Παῦλος εἶπεν, ἄνδρες ἀδελφοί, ἐγὼ πάσῃ συνειδήσει ἀγαθῇ πεπολίτευμαι τῷ θεῷ ἄχρι ταύτης τῆς ἡμέρας. 2ὁ δὲ ἀρχιερεὺς Ἀνανίας ἐπέταξεν τοῖς παρεστῶσιν αὐτῷ τύπτειν αὐτοῦ τὸ στόμα. 3τότε ὁ Παῦλος πρὸς αὐτὸν εἶπεν· τύπτειν σε μέλλει ὁ θεός, τοῖχε κεκονιαμένε· καὶ σὺ κάθῃ κρίνων με κατὰ τὸν νόμον, καὶ παρανομῶν κελεύεις με τύπτεσθαι; 4οἱ δὲ παρεστῶτες εἶπαν, τὸν ἀρχιερέα τοῦ θεοῦ λοιδορεῖς; 5ἔφη τε ὁ Παῦλος, οὐκ ᾔδειν, ἀδελφοί, ὅτι ἐστὶν ἀρχιερεύς· γέγραπται γὰρ ὅτι ἄρχοντα τοῦ λαοῦ σου οὐκ ἐρεῖς κακῶς. 6γνοὺς δὲ ὁ Παῦλος ὅτι τὸ ἓν μέρος ἐστὶν Σαδδουκαίων τὸ δὲ ἕτερον Φαρισαίων ἔκραζεν ἐν τῷ συνεδρίῳ, ἄνδρες ἀδελφοί, ἐγὼ Φαρισαῖός εἰμι, υἱὸς Φαρισαίων· περὶ ἐλπίδος καὶ ἀναστάσεως νεκρῶν ἐγὼ κρίνομαι. 7τοῦτο δὲ αὐτοῦ λαλήσαντος ἐγένετο στάσις τῶν Φαρισαίων καὶ Σαδδουκαίων, καὶ ἐσχίσθη τὸ πλῆθος. 8Σαδδουκαῖοι μὲν γὰρ λέγουσιν μὴ εἶναι ἀνάστασιν μήτε ἄγγελον μήτε πνεῦμα, Φαρισαῖοι δὲ ὁμολογοῦσιν τὰ ἀμφότερα.
1And Paul, earnestly beholding the council, said, Men and brethren, I have lived in all good conscience before God until this day. 2And the high priest Ananias commanded them that stood by him to smite him on the mouth. 3Then said Paul unto him, God shall smite thee, thou whited wall: for sittest thou to judge me after the law, and commandest me to be smitten contrary to the law? 4And they that stood by said, Revilest thou God’s high priest? 5Then said Paul, I wist not, brethren, that he was the high priest: for it is written, Thou shalt not speak evil of the ruler of thy people. 6But when Paul perceived that the one part were Sadducees, and the other Pharisees, he cried out in the council, Men and brethren, I am a Pharisee, the son of a Pharisee: of the hope and resurrection of the dead I am called in question. 7And when he had so said, there arose a dissension between the Pharisees and the Sadducees: and the multitude was divided. 8For the Sadducees say that there is no resurrection, neither angel, nor spirit: but the Pharisees confess both.
9εγενετο δε κραυγη μεγαλη και αναϲταντεϲ τινεϲ τω γραμματεων του μερουϲ των φαριϲαιων διεμαχοτο προϲ αλληλουϲ λεγοντεϲ ουδεν κακον ευριϲκομε τω ανθρωπω τουτω ει δε πνα ελαληϲεν αυτω η αγγελοϲ ˙ 10πολληϲ δε γινομενοϲ ϲταϲεωϲ φοβηθιϲ ο χιλιαρχοϲ μη διαϲπαϲθη ο παυλοϲ ϋπ αυτων εκελευϲεν το ϲτρατευμα καταβαν αρπαϲαι αυτον αγειν τε ειϲ την παρεμβολη 11τη δε επιουϲη νυκτι επιϲταϲ αυτω ο κϲ ειπεν θαρϲει ωϲ γαρ διεμαρτυρω τα περι εμου ειϲ ϊερουϲαλημ ουτω ϲε δει και ειϲ ρωμην μαρτυρηϲαι · 12γενομενηϲ δε ημεραϲ ποιηϲαντεϲ ϲυϲτροφην οι ϊουδαιοι ανεθεματιϲαν εαυτουϲ λεγοντεϲ μητε φαγιν μητε πιει εωϲ ου αποκτινωϲιν τον παυλο 13ηϲαν δε πλειουϲ τεϲϲερακοντα οι ταυτην την ϲυνωμοϲιαν ποιηϲαμενοι 14οιτινεϲ προϲελθοντεϲ τοιϲ αρχϊερευϲι και τοιϲ πρεϲβυτεροιϲ ειπαν αναθεματι ανεθεματιϲαμε εαυτουϲ μηδενοϲ γευϲαϲθε εωϲ ου αποκτινωμεν τον παυλον 15νυν ουν υμειϲ εμφανιϲατε τω χιλιαρχω ϲυν τω ϲυνεδριω οπωϲ καταγαγη αυτον ειϲ υ̇μαϲ ωϲ μελλονταϲ διαγινωϲκιν ακριβεϲτερον τα περι αυτου · ημειϲ δε προ του εγγιϲαι αυτον ετοιμοι εϲμεν ανελειν αυτον · 16ακουϲαϲ δε ο υϊοϲ τηϲ αδελφηϲ παυλου την ενεδραν παραγενομενοϲ και ειϲελθων ειϲ τη παρεμβολην απηγγιλεν τω παυλω
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
9ἐγένετο δὲ κραυγὴ μεγάλη, καὶ ἀναστάντες τινὲς τῶν γραμματέων τοῦ μέρους τῶν Φαρισαίων διεμάχοντο λέγοντες, οὐδὲν κακὸν εὑρίσκομεν ἐν τῷ ἀνθρώπῳ τούτῳ· εἰ δὲ πνεῦμα ἐλάλησεν αὐτῷ ἢ ἄγγελος 10πολλῆς δὲ γινομένης στάσεως φοβηθεὶς ὁ χιλίαρχος μὴ διασπασθῇ ὁ Παῦλος ὑπ’ αὐτῶν ἐκέλευσεν τὸ στράτευμα καταβὰν ἁρπάσαι αὐτὸν ἐκ μέσου αὐτῶν, ἄγειν τε εἰς τὴν παρεμβολήν. 11τῇ δὲ ἐπιούσῃ νυκτὶ ἐπιστὰς αὐτῷ ὁ κύριος εἶπεν· θάρσει· ὡς γὰρ διεμαρτύρω τὰ περὶ ἐμοῦ εἰς Ἱερουσαλήμ, οὕτω σε δεῖ καὶ εἰς Ῥώμην μαρτυρῆσαι. 12Γενομένης δὲ ἡμέρας ποιήσαντες συστροφὴν οἱ Ἰουδαῖοι ἀνεθεμάτισαν ἑαυτοὺς, λέγοντες μήτε φαγεῖν μήτε πιεῖν ἕως οὗ ἀποκτείνωσιν τὸν Παῦλον. 13ἦσαν δὲ πλείους τεσσεράκοντα οἱ ταύτην τὴν συνωμοσίαν ποιησάμενοι· 14οἵτινες προσελθόντες τοῖς ἀρχιερεῦσιν καὶ τοῖς πρεσβυτέροις εἶπαν, ἀναθέματι ἀνεθεματίσαμεν ἑαυτοὺς μηδενὸς γεύσασθαι ἕως οὗ ἀποκτείνωμεν τὸν Παῦλον. 15νῦν οὖν ὑμεῖς ἐμφανίσατε τῷ χιλιάρχῳ σὺν τῷ συνεδρίῳ ὅπως καταγάγῃ αὐτὸν εἰς ὑμᾶς ὡς μέλλοντας διαγινώσκειν ἀκριβέστερον τὰ περὶ αὐτοῦ· ἡμεῖς δὲ πρὸ τοῦ ἐγγίσαι αὐτὸν ἕτοιμοί ἐσμεν τοῦ ἀνελεῖν αὐτόν. 16Ἀκούσας δὲ ὁ υἱὸς τῆς ἀδελφῆς Παύλου τὴν ἐνέδραν παραγενόμενος καὶ εἰσελθὼν εἰς τὴν παρεμβολὴν ἀπήγγειλεν τῷ Παύλῳ.
9And there arose a great cry: and the scribes that were of the Pharisees’ part arose, and strove, saying, We find no evil in this man: but if a spirit or an angel hath spoken to him, let us not fight against God. 10And when there arose a great dissension, the chief captain, fearing lest Paul should have been pulled in pieces of them, commanded the soldiers to go down, and to take him by force from among them, and to bring him into the castle. 11And the night following the Lord stood by him, and said, Be of good cheer, Paul: for as thou hast testified of me in Jerusalem, so must thou bear witness also at Rome. 12And when it was day, certain of the Jews banded together, and bound themselves under a curse, saying that they would neither eat nor drink till they had killed Paul. 13And they were more than forty which had made this conspiracy. 14And they came to the chief priests and elders, and said, We have bound ourselves under a great curse, that we will eat nothing until we have slain Paul. 15Now therefore ye with the council signify to the chief captain that he bring him down unto you to morrow, as though ye would enquire something more perfectly concerning him: and we, or ever he come near, are ready to kill him. 16And when Paul’s sister’s son heard of their lying in wait, he went and entered into the castle, and told Paul.
17προϲκαλεϲαμενοϲ δε ο παυλοϲ ενα των εκατονταρχων εφη τον νεανιαν τουτον απαγε προϲ τον χιλιαρχον εχει γαρ τι απαγγιλαι αυτω 18ο μεν ουν παραλαβων αυτον ηγαγε προϲ τον χιλιαρχον και φηϲιν ο δεϲμιοϲ παυλοϲ προϲκαλεϲαμενοϲ με ηρωτηϲε τουτον τον νεανι ϲκον αγαγειν προϲ ϲε εχοντα τι λαληϲαι ϲοι ·19επιλαβομενου δε τηϲ χιροϲ αυτου ο χιλιαρχοϲ και αναχωρηϲαϲ κατ ϊδιαν επυνθανετο τι εϲτιν ο εχιϲ απαγγειλαι μοι · 20ειπεν δε οτι οι ϊουδαιοι ϲυνεθεντο του ερωτηϲαι ϲε οπωϲ αυριον τον παυλον καταγαγηϲ ειϲ το ϲυνεδριον ωϲ μελλον τι ακριβεϲτερον πυνθανεϲθαι περι αυτου 21ϲυ ουν μη πιϲθηϲ αυτοιϲ ενεδρευουϲι γαρ αυτον εξ αυτων ανδρεϲ πλειουϲ τεϲϲερακοντα οιτινεϲ ανεθεματιϲαν εαυτουϲ μητε φαγιν μητε πιειν εωϲ ου ανελωϲιν αυτον και νυν ειϲιν ετοιμοι προϲδεχομενοι την απο ϲου επαγγελιαν 22ο μεν ουν χιλιαρχοϲ απελυϲε τον νεανιϲκον παραγγιλαϲ μηδενι εκλαληϲαι οτι ταυτα ενεφανιϲαϲ προϲ εμε 23και προϲκαλεϲαμενοϲ τιναϲ δυο των εκατονταρχων ειπεν ετοιμαϲατε ϲτρατιωταϲ διακοϲιουϲ οπωϲ πορευθωϲιν εωϲ καιϲαριαϲ και ϊππειϲ εβδομηκοντα και δεξιολαβουϲ διακοϲιουϲ απο τριτηϲ ωραϲ τηϲ νυκτοϲ 24κτηνη τε παραϲτηϲαι ϊνα επιβιβαϲατεϲ τον παυλον διαϲωϲωϲι προϲ φιλικα τον ηγεμονα
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
17προσκαλεσάμενος δὲ ὁ Παῦλος ἕνα τῶν ἑκατονταρχῶν ἔφη, τὸν νεανίαν τοῦτον ἄπαγε πρὸς τὸν χιλίαρχον, ἔχει γὰρ τι ἀπαγγεῖλαι αὐτῷ. 18ὁ μὲν οὖν παραλαβὼν αὐτὸν ἤγαγεν πρὸς τὸν χιλίαρχον καὶ φησίν, ὁ δέσμιος Παῦλος προσκαλεσάμενός με ἠρώτησεν τοῦτον τὸν νεανίσκον ἀγαγεῖν πρὸς σέ, ἔχοντά τι λαλῆσαί σοι. 19ἐπιλαβόμενος δὲ τῆς χειρὸς αὐτοῦ ὁ χιλίαρχος καὶ ἀναχωρήσας κατ’ ἰδίαν ἐπυνθάνετο, τί ἐστιν ὃ ἔχεις ἀπαγγεῖλαί μοι; 20εἶπεν δὲ ὅτι οἱ Ἰουδαῖοι συνέθεντο τοῦ ἐρωτῆσαί σε ὅπως αὔριον τὸν Παῦλον καταγάγῃς εἰς τὸ συνέδριον ὡς μέλλων τι ἀκριβέστερον πυνθάνεσθαι περὶ αὐτοῦ. 21σὺ οὖν μὴ πεισθῇς αὐτοῖς· ἐνεδρεύουσιν γὰρ αὐτὸν ἐξ αὐτῶν ἄνδρες πλείους τεσσεράκοντα, οἵτινες ἀνεθεμάτισαν ἑαυτοὺς μήτε φαγεῖν μήτε πιεῖν ἕως οὗ ἀνέλωσιν αὐτόν, καὶ νῦν εἰσιν ἕτοιμοι προσδεχόμενοι τὴν ἀπὸ σοῦ ἐπαγγελίαν. 22ὁ μὲν οὖν χιλίαρχος ἀπέλυσε τὸν νεανίσκον παραγγείλας μηδενὶ ἐκλαλῆσαι ὅτι ταῦτα ἐνεφάνισας πρός ἐμέ. 23Καὶ προσκαλεσάμενος τινας δύο τῶν ἑκατονταρχῶν εἶπεν, ἑτοιμάσατε στρατιώτας διακοσίους ὅπως πορευθῶσιν ἕως Καισαρίας, καὶ ἱππεῖς ἑβδομήκοντα καὶ δεξιολάβους διακοσίους, ἀπὸ τρίτης ὥρας τῆς νυκτός, 24κτήνη τε παραστῆσαι ἵνα ἐπιβιβάσαντες τὸν Παῦλον διασώσωσι πρὸς Φήλικα τὸν ἡγεμόνα,
17Then Paul called one of the centurions unto him, and said, Bring this young man unto the chief captain: for he hath a certain thing to tell him. 18So he took him, and brought him to the chief captain, and said, Paul the prisoner called me unto him, and prayed me to bring this young man unto thee, who hath something to say unto thee. 19Then the chief captain took him by the hand, and went with him aside privately, and asked him, What is that thou hast to tell me? 20And he said, The Jews have agreed to desire thee that thou wouldest bring down Paul to morrow into the council, as though they would enquire somewhat of him more perfectly. 21But do not thou yield unto them: for there lie in wait for him of them more than forty men, which have bound themselves with an oath, that they will neither eat nor drink till they have killed him: and now are they ready, looking for a promise from thee. 22So the chief captain then let the young man depart, and charged him, See thou tell no man that thou hast shewed these things to me. 23And he called unto him two centurions, saying, Make ready two hundred soldiers to go to Caesarea, and horsemen threescore and ten, and spearmen two hundred, at the third hour of the night; 24And provide them beasts, that they may set Paul on, and bring him safe unto Felix the governor.
25γραψαϲ επιϲτολην εχουϲαν τον τυπον τουτον · 26κλαυδιοϲ λυϲιαϲ τω κρατιϲτω ηγεμονι φηλικι χαιρειν · 27τον ανδρα τουτον ϲυλλημφθεντα ϋπο των ϊουδαιων και μελλοντα αναιρειϲθε υπ αυτων επιϲταϲ ϲυν τω ϲτρατευματι εξειλαμην μαθων οτι ρωμαιοϲ εϲτιν · 28βουλομενοϲ τε επιγνωναι την αιτιαν δι ην ενεκαλουν αυτω κατηγαγον ειϲ το ϲυνεδριον αυτων 29ον ευρον εγκαλουμενον περι ζητηματω του νομου αυτω μηδεν δε αξιον θανατου η δεϲμω εχοντα εγκλημα 30μηνυθιϲηϲ δε μοι επιβουληϲ ειϲ το ανδρα εϲεϲθαι εξ αυτων επεμψα προϲ ϲε παραγγιλαϲ και τοιϲ κατηγοροιϲ λεγιν αυτουϲ επι ϲου ερρωϲο 31οι μεν ουν ϲτρατιωται κατα το διατεταγμενον αυτοιϲ αναλαβοντεϲ τον παυλον ηγαγον δια νυκτοϲ ειϲ την αντιπατριδα · 32τη δε επαυριο εαϲαντεϲ τουϲ ιππειϲ απερχεϲθε ϲυν αυτω επεϲτρεψαν ειϲ την παρεμβολην ˙
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
25γράψας ἐπιστολὴν ἔχουσαν τὸν τύπον τοῦτον· 26Κλαύδιος Λυσίας τῷ κρατίστῳ ἡγεμόνι Φήλικι χαίρειν. 27τὸν ἄνδρα τοῦτον συλλημφθέντα ὑπὸ τῶν Ἰουδαίων καὶ μέλλοντα ἀναιρεῖσθαι ὑπ’ αὐτῶν ἐπιστὰς σὺν τῷ στρατεύματι ἐξειλάμην, μαθὼν ὅτι Ῥωμαῖός ἐστιν· 28βουλόμενός τε ἐπιγνῶναι τὴν αἰτίαν δι’ ἣν ἐνεκάλουν αὐτῷ κατήγαγον εἰς τὸ συνέδριον αὐτῶν· 29ὃν εὗρον ἐγκαλούμενον περὶ ζητημάτων τοῦ νόμου αὐτῶν, μηδὲν δὲ ἄξιον θανάτου ἢ δεσμῶν ἔχοντα ἔγκλημα. 30μηνυθείσης δέ μοι ἐπιβουλῆς εἰς τὸν ἄνδρα ἔσεσθαι, ἐξ αὐτῶν, ἔπεμψα πρὸς σέ, παραγγείλας καὶ τοῖς κατηγόροις λέγειν αὐτοὺς ἐπὶ σοῦ. 31Οἱ μὲν οὖν στρατιῶται κατὰ τὸ διατεταγμένον αὐτοῖς ἀναλαβόντες τὸν Παῦλον ἤγαγον διὰ νυκτὸς εἰς τὴν Ἀντιπατρίδα· 32τῇ δὲ ἐπαύριον ἐάσαντες τοὺς ἱππεῖς ἀπέρχεσθαι σὺν αὐτῷ ὑπέστρεψαν εἰς τὴν παρεμβολήν·
25And he wrote a letter after this manner: 26Claudius Lysias unto the most excellent governor Felix sendeth greeting. 27This man was taken of the Jews, and should have been killed of them: then came I with an army, and rescued him, having understood that he was a Roman. 28And when I would have known the cause wherefore they accused him, I brought him forth into their council: 29Whom I perceived to be accused of questions of their law, but to have nothing laid to his charge worthy of death or of bonds. 30And when it was told me how that the Jews laid wait for the man, I sent straightway to thee, and gave commandment to his accusers also to say before thee what they had against him. Farewell. 31Then the soldiers, as it was commanded them, took Paul, and brought him by night to Antipatris. 32On the morrow they left the horsemen to go with him, and returned to the castle:
33οιτινεϲ ειϲελθοντεϲ ειϲ την καιϲαριαν και αναδοντεϲ την επιϲτολην τω ηγεμονι παρεϲτηϲαν και το παυλον αυτω · 34αναγνουϲ δε και επερωτηϲαϲ εκ ποιαϲ επαρχειαϲ εϲτιν και πυθομενοϲ οτι απο κιλικιαϲ εϲτιν 35διακουϲομε ϲου εφη οταν και οι κατηγοροι ϲου παραγενωνται κελευϲατοϲ εν τω πραιτωριω του ηρωδου φυλαϲϲεϲθαι αυτο
Compare: Tischendorf 8th edition (1869)
33οἵτινες εἰσελθόντες εἰς τὴν Καισάριαν καὶ ἀναδόντες τὴν ἐπιστολὴν τῷ ἡγεμόνι παρέστησαν καὶ τὸν Παῦλον αὐτῷ. 34ἀναγνοὺς δὲ καὶ ἐπερωτήσας ἐκ ποίας ἐπαρχείας ἐστὶν καὶ πυθόμενος ὅτι ἀπὸ Κιλικίας, 35διακούσομαί σου, ἔφη, ὅταν καὶ οἱ κατήγοροί σου παραγένωνται· κελεύσας ἐν τῷ πραιτωρίῳ τοῦ Ἡρῴδου φυλάσσεσθαι αὐτόν.
33Who, when they came to Caesarea, and delivered the epistle to the governor, presented Paul also before him. 34And when the governor had read the letter, he asked of what province he was. And when he understood that he was of Cilicia; 35I will hear thee, said he, when thine accusers are also come. And he commanded him to be kept in Herod’s judgment hall.
Cite
Source & Cross-References
- Source text: Codex Sinaiticus folio + transcription (codexsinaiticus.org) + Tischendorf 8th edition (bolls.life) + KJV (bible-api.com) — view original
- Critical edition: Tischendorf 8th edition (1869) / Codex Sinaiticus transcription
← previous · → next · v cycle view · l back to library