Luke 15

The same chapter in 3 manuscripts, oldest first, verse by verse. Each cell is that manuscript's own text of the verse; "page" opens the photographed page that carries it. A blank cell means that part of the manuscript does not survive, is not in the library, or is shown in the library only in a printed edition; "not in this manuscript" marks a verse the manuscript omits; "|" marks a page break inside a verse. English: King James Version.

v.P75
200 AD
Codex Vaticanus
325 AD
Codex Sinaiticus
350 AD
English (KJV)
1ησαν δε αυτω εγγι ζοντες παντες οι τελωναι και οι αμαρτωλοι ακουειν αυτου pageησαν δε αυτω εγγιζοντες παντες οι τελωναι και οι αμαρτωλοι ακουειν αυτου pageηϲαν δε αυτω εγγιζοντεϲ παντεϲ οι τελωναι και οι αμαρτωλοι ακουειν αυτου pageThen drew near unto him all the publicans and sinners for to hear him.
2και διεγογγυζον οι τε φαρισαιοι και οι γραμματεις λεγοντες οτι ουτος αμαρτωλους προσδεχεται και συν εσθιει αυτοις· pageκαι διεγογγυζον οι τε φαρεισαιοι και οι γραμματεις λεγοντες οτι ουτος αμαρτωλους προσδεχεται και συνεσθιει αυτοις pageκαι διεγογγυζον οι τε φαριϲαιοι κ(αι) οι γραμματειϲ λεγοντεϲ οτι αμαρτωλουϲ προϲδεχετε ˙ και ϲυνεϲθιει αυτοιϲ ˙ pageAnd the Pharisees and scribes murmured, saying, This man receiveth sinners, and eateth with them.
3ειπεν δε προς αυ τους την παραβολην ταυτην λε | γων· pageειπεν δε προς αυτους την παραβολην ταυτην λεγων pageειπεν δε προϲ αυτουϲ την παραβολην ταυτη λεγων · page¶ And he spake this parable unto them, saying,
4τις α̅ν̅ο̅ς̅ εξ υμων εχων ρ̣̣̅ προβατα και απολεσας εξ αυτω̣ν εν· ου καταλειπει τα ϙ̅θ̅ εν τ̣η̣ ερημω. και πορευεται επι τ[ο] α̣ πολωλος· εως ευρη αυτο· pageτις ανθρωπος εξ υμων εχων εκατον προβατα και απολεση εξ αυτων εν ου καταλειπει τα ενενηκοντα εννεα εν τη ερημω και πορευεται επι το απολωλος εως ευρη αυτο pageτιϲ ανθρωποϲ εξ υμων εχω εκατον προβατα και απολεϲαϲ εξ αυτων εν ου καταλιπει τα ενενηκοντα εννεα εν τη ερημω και πορευεται επι το απολωλοϲ εωϲ ου ευρη αυτο pageWhat man of you, having an hundred sheep, if he lose one of them, doth not leave the ninety and nine in the wilderness, and go after that which is lost, until he find it?
5και ε̣υ̣ ρων επιτιθησιν επι τους ωμου[ς] αυτου χαιρων· pageκαι ευρων επιτιθησιν επι τους ωμους αυτου χαιρων pageκαι ευρων επιτιθηϲιν επι τουϲ ωμουϲ αυτου χαιρω pageAnd when he hath found it, he layeth it on his shoulders, rejoicing.
6και ελθων εις τον ο̣ι̣ κον συγκαλει τους φιλους κα̣ι γει τονας λεγων αυτοις· συγχαρητε μοι οτι ευρον το προβατον μου το απολωλος· pageκαι ελθων εις τον οικον συγκαλει τους φιλους και τους γειτονας λεγων αυτοις συγχαρητε μοι οτι ευρον το προβατον μου το απολωλος pageκαι ελθων ειϲ τον οικον ϲυνκαλει τουϲ φιλουϲ και τουϲ γειτοναϲ λεγων αυτοιϲ ϲυνχαρητε μοι οτι ευρον το προβατον μου το απολωλοϲ pageAnd when he cometh home, he calleth together his friends and neighbours, saying unto them, Rejoice with me; for I have found my sheep which was lost.
7λεγω υμιν οτι ουτως χαρα εν τω ουρανω εσται· επι ενι αμαρτωλω μετανοουντι η επι ϙ̅θ̅ δικαιοις οιτινες ου χρειαν εχο̣υ σιν μετανοιας· pageλεγω υμιν οτι ουτως χαρα εν τω ουρανω εσται επι ενι αμαρτωλω μετανοουντι η επι ενενηκοντα εννεα δικαιοις οιτινες ου χρειαν εχουσιν μετανοιας pageλεγω υμιν οτι ουτωϲ χαρα εν τω ουρανω εϲτε επι ενι αμαρτωλω μετανοουντι η επι ενενηκοκοντα εννεα δικαιοιϲ οιτινεϲ ου χρια εχουϲι μετανοιαϲ pageI say unto you, that likewise joy shall be in heaven over one sinner that repenteth, more than over ninety and nine just persons, which need no repentance.
8η τις γυνη δραχμας εχουσα δεκα· εαν απολεση δραχμην μιαν ουχι απτει λυχνον και σαρ̣[ο]ι την οικιαν και ζητει επιμελως εως ου ευρη. pageη τις γυνη δραχμας εχουσα δεκα εαν απολεση δραχμην μιαν ουχι απτει λυχνον και σαροι την οικιαν και ζητει επιμελως εως ου ευρη pageη τιϲ γυνη δραχμαϲ εχουϲα δεκα εαν απολεϲη δραχμη μιαν ουχι απτι λυχνον και ϲαροι τη οικιαν και ζητι επιμελωϲ εωϲ ου ευρη page¶ Either what woman having ten pieces of silver, if she lose one piece, doth not light a candle, and sweep the house, and seek diligently till she find it?
9και ευρουσα συγκαλει τας φιλας και γειτονας λεγουσα συγ χαρητε μοι οτι ευρον την δραχμην ην απωλεσα· pageκαι ευρουσα συγκαλει τας φιλας και γειτονας λεγουσα συγχαρητε μοι οτι ευρον την δραχμην ην απωλεσα pageκαι ευρουϲα ϲυνκαλει ταϲ φιλαϲ και γειτοναϲ λεγουϲα ϲυνχαρητε μοι οτι ευρον την δραχμην ην απωλεϲα · pageAnd when she hath found it, she calleth her friends and her neighbours together, saying, Rejoice with me; for I have found the piece which I had lost.
10ουτως λεγω υμιν̣ γεινεται χαρα ενωπιον των αγγε λων του θ̅υ̅ επι ενι αμαρτωλω μετανοουντι· pageουτως λεγω υμιν γεινεται χαρα ενωπιον αγγελων του θυ επι ανι αμαρτωλω μετανοουντι pageουτωϲ λεγω υμιν γεινεται χαρα ενωπιον των αγγελω του θυ επι ενι αμαρτωλω μετανοουντι ˙ pageLikewise, I say unto you, there is joy in the presence of the angels of God over one sinner that repenteth.
11ειπεν δε α̅ν̅ο̅ς̅ τις ειχεν β̅ υιους· pageειπεν δε ανθρωπος τις ειχεν δυο υιους pageειπεν δε ανθρωποϲ τιϲ ειχεν δυο ϋϊουϲ page¶ And he said, A certain man had two sons:
12και ειπεν ο νε ωτερος αυτων τω πατρι· πατερ δος μοι το επιβαλον μερος της ου σιας· διειλεν αυτοις τον βιον· pageκαι ειπεν ο νεωτερος αυτων τω πατρι πατερ δος μοι το επιβαλλον μερος της ουσιας ο δε διειλεν αυτοις τον βιον pageκαι ειπεν ο νεωτεροϲ αυτων τω πατρι δοϲ μοι το επιβαλλον μεροϲ τηϲ ουϲιαϲ · και διειλεν αυτοιϲ τον βιον pageAnd the younger of them said to his father, Father, give me the portion of goods that falleth to me. And he divided unto them his living.
13και μετ ου πολλας ημερας συναγων παντα ο νεωτερος υιος· απεδημη σεν εις χωραν μακραν και εκει διε σκορπισεν την ουσιαν αυτου ζων ασωτως· pageκαι μετ ου πολλας ημερας συναγαγων παντα ο νεωτερος υιος απεδημησεν εις χωραν μακραν και εκει διεσκορπισεν την ουσιαν αυτου ζων ασωτως pageκ(αι) μετ ου πολλαϲ ημεραϲ ϲυναγαγων απαντα ο νεωτεροϲ ϋϊοϲ απεδημηϲεν ειϲ χωραν μακραν και εκει διεϲκορπιϲε την ουϲιαν εαυτου ειϲ χωραν μακραν pageAnd not many days after the younger son gathered all together, and took his journey into a far country, and there wasted his substance with riotous living.
14δαπανησαντος δε αυτου παντα· εγενετο λειμος ισχυρα κα τα την χωραν εκεινην· και αυτος ηρξατο υστερεισθαι· pageδαπανησαντος δε αυτου παντα εγενετο λειμος ισχυρα κατα την χωραν εκεινην και αυτος ηρξατο υστερεισθαι pageδαπανηϲαντοϲ δε αυτου παντα εγενετο λειμοϲ ϊϲχυρα κατα την χωραν εκεινην και αυτοϲ ηρξατο ϋϲτεριϲθαι pageAnd when he had spent all, there arose a mighty famine in that land; and he began to be in want.
15και πορευθεις εκολληθη ενι των πολειτων της χωρας εκεινης· και επεμ ψεν αυτον εις τους αγρους αυτου βοσκειν χοιρους· pageκαι πορευθεις εκολληθη ενι των πολειτων της χωρας εκεινης και επεμψεν αυτον εις τους αγρους αυτου βοσκειν χοιρους pageκαι πορευθιϲ εκολληθη ενι τω πολειτων τηϲ χωραϲ εκεινηϲ και επεμψεν αυτον ειϲ τουϲ αγρουϲ αυτου βοϲκειν χοιρουϲ pageAnd he went and joined himself to a citizen of that country; and he sent him into his fields to feed swine.
16και επεθυμει | [χο]ρτασθηναι εκ των κερατιων ων η̣σθιον οι χοιροι και ουδεις εδιδου αυ [τ]ω̣· pageκαι επεθυμει χορτασθηναι εκ των κερατιων ων ησθιον οι χοιροι και ουδεις εδιδου αυτω pageκαι επεθυμει χορταϲθηναι εκ των κερατιων ων ηϲθιον οι χοιροι και ουδειϲ εδιδου αυτω pageAnd he would fain have filled his belly with the husks that the swine did eat: and no man gave unto him.
17εις εαυτον δε ελθων εφη πο [σο]ι μισθιοι του πατρος μου περισ [σ]ευονται αρτοις εγω δε λειμω ω δε απολλυμαι pageεις εαυτον δε ελθων εφη ποσοι μισθιοι του πατρος μου περισσευονται αρτων εγω δε λειμω ωδε απολλυμαι pageειϲ εαυτον δε ελθων εφη ποϲοι μιϲθιοι του πατροϲ μου περιϲϲευουϲι αρτων εγω δε λειμω ωδε απολλυμαι pageAnd when he came to himself, he said, How many hired servants of my father’s have bread enough and to spare, and I perish with hunger!
18αναστας πορευσομαι προς τον πατερα μου και ερω αυτω πατερ ημαρτον εις ουρανον και ε νωπιον σου pageαναστας πορευσομαι προς τον πατερα μου και ερω αυτω πατερ ημαρτον εις τον ουρανον και ενωπιον σου pageαναϲταϲ δε πορευϲομαι προϲ τον πατερα μου και ερω αυτω πατερ ημαρτον ειϲ τον ουρανο και ενωπιον ϲου pageI will arise and go to my father, and will say unto him, Father, I have sinned against heaven, and before thee,
19ουκετι ειμι αξιος κλη θηναι υιος σου ποιησον μοι ως ενα των μισθιων σου· pageουκετι ειμι αξιος κληθηναι υιος σου ποιησον με ως ενα των μισθιων σου pageουκετι ειμι αξιοϲ κληθηναι υϊοϲ ϲου ποιηϲον με ωϲ ενα των μιϲθιων ϲου pageAnd am no more worthy to be called thy son: make me as one of thy hired servants.
20και αναστας ηλθεν προς τον πατερα εαυτου· ετι δε αυ του μακραν απεχοντος ειδεν αυ τον ο πατηρ αυτου και εσπλαγχνι σθη και δραμων επεπεσεν επι τον τραχηλον αυτου και κατεφιλησεν αυτον pageκαι αναστας ηλθεν προς τον πατερα εαυτου ετι δε αυτου μακραν απεχοντος ειδεν αυτον ο πατηρ αυτου και εσπλαγχνισθη και δραμων επεπεσεν επι τον τραχηλον αυτου και κατεφιλησεν αυτον pageκαι αναϲταϲ ηλθεν προϲ τον πατερα αυτου ετι δε αυτου μακραν απεχοντοϲ ειδεν αυτον ο πατηρ αυτου και εϲπλαγχνιϲθη και δραμων επεπεϲεν επι τον τραχηλον αυτου και κατεφιληϲεν αυτον pageAnd he arose, and came to his father. But when he was yet a great way off, his father saw him, and had compassion, and ran, and fell on his neck, and kissed him.
21ειπεν δε ο υιος αυτω πα τερ ημαρτον εις τον ουρανον και ενωπιον σου ουκετι ειμι αξιος κλη θηναι υιος σου· pageειπεν δε ο υιος αυτω πατερ ημαρτον εις τον ουρανον και ενωπιον σου ουκετι ειμι αξιος κληθηναι υιος σου ποιησον με ως ενα των μισθιων σου pageειπεν δε αυτω ο υϲ πατερ ημαρτον ειϲ τον ουρανον και ενωπιον ϲου ουκετι ειμι αξιοϲ κληθηναι υϲ ϲου ποιηϲον με ωϲ ενα των μιϲθιων ϲου · pageAnd the son said unto him, Father, I have sinned against heaven, and in thy sight, and am no more worthy to be called thy son.
22ειπεν δε ο πατηρ προς τους δουλους εαυτου ταχυ ενεγ κατε την στολην την πρωτην και ενδυσατε αυτον και δοτε δακτυλι ον ε̣ις την χειρα αυτου και υποδη ματα εις τους ποδας pageειπεν δε ο πατηρ προς τους δουλους αυτου · · ταχυ εξενεγκατε στολην την πρωτην και ενδυσατε αυτον και δοτε δακτυλιον εις την χειρα αυτου και υποδηματα εις τους ποδας pageειπεν δε ο πατηρ προϲ τουϲ δουλουϲ εαυτου ταχυ εξενεγκαται ϲτολην την πρωτην και ενδυϲατε αυτον και δοτε δακτυλιον ειϲ τη χειρα αυτου και ϋποδηματα ειϲ τουϲ ποδαϲ pageBut the father said to his servants, Bring forth the best robe, and put it on him; and put a ring on his hand, and shoes on his feet:
23και φερετε τον μοσχον τον σιτευτον θυσατε και φαγοντες ευφρανθωμεν pageκαι φερετε τον μοσχον τον σειτευτον θυσατε και φαγοντες ευφρανθωμεν pageκαι φερετε τον μοϲχον τον ϲιτευτον θυϲατε και φαγοντεϲ ευφρανθωμεν pageAnd bring hither the fatted calf, and kill it; and let us eat, and be merry:
24οτι ουτος ο υιος μου νεκρος ην και ανεζησεν· ην απολολως και ευρεθη και ηρξατο ευφραινεσθαι· pageοτι ουτος ο υιος μου νεκρος ην και εζησεν ην απολωλως και ευρεθη και ηρξαντο ευφραινεσθαι pageοτι ο υϊοϲ μου ουτοϲ νεκροϲ ην και ανεζηϲεν ην απολωλοϲ και ευρεθη ηρξαντο ευφρενεϲθαι pageFor this my son was dead, and is alive again; he was lost, and is found. And they began to be merry.
25ην δε ο υιος αυτου ο πρε σβ[υ]τερο̣ς εν̣ αγρω· και ως ερχομενος ηγγισε̣ν τη οικια ηκουσεν συμφω νιας και χορων pageην δε ο υιος αυτου ο πρεσβυτερος εν αγρω και ως ερχομενος ηγγισεν τη οικια ηκουσεν συμφωνιας και χορων pageην δε ο ϋϊοϲ αυτου ο πρεϲβυτεροϲ εν αγρω ˙ και ωϲ ερχομενοϲ ηγγιϲεν τη οικια ηκουϲεν ϲυμφωνιαϲ και χορων pageNow his elder son was in the field: and as he came and drew nigh to the house, he heard musick and dancing.
26και προσκαλεσαμε ν̣ος ε̣ν̣α̣ τ̣ων παιδων επυνθανε το τι α̣ν̣ ε̣ι̣η̣ ταυτα· pageκαι προσκαλεσαμενος ενα των παιδων επυνθανετο τι αν ειη ταυτα pageκαι προϲκαλεϲαμενοϲ ενα των παιδων επυθανετο τι ειη ταυτα pageAnd he called one of the servants, and asked what these things meant.
27ο δε ειπεν αυτω οτι ο αδελφος σου ηκει και εθυσεν ο πα̣τηρ̣ σου τον μοσχον τον σιτευτον οτι υ̣γιαινοντα αυτον απελαβεν· pageο δε ειπεν αυτω οτι ο αδελφος σου ηκει και εθυσεν ο πατηρ σου τον μοσχον τον σιτευτον οτι υγιαινοντα αυτον απελαβεν pageο δε ειπεν αυτω οτι ο αδελφοϲ ϲου ηκει και εθυϲεν ο πατηρ ϲου τον μοϲχον τον ϲιτευτο οτι ϋγιαινοντα αυτον απελαβεν ˙ pageAnd he said unto him, Thy brother is come; and thy father hath killed the fatted calf, because he hath received him safe and sound.
28ωρ γισθ̣η̣ δ̣ε̣ κ̣αι ουκ ηθελεν εισελθειν· ο̣ δε π̣ατη̣ρ̣ αυτου εξελθων παρεκα λ̣ε̣ι αυτον̣· pageωργισθη δε και ουκ ηθελεν εισελθειν ο δε πατηρ αυτου εξελθων παρεκαλει αυτον pageωργιϲθη δε και ουκ ηθελεν ειϲελθι ο δε πατηρ αυτου εξελθων παρεκαλει αυτον · pageAnd he was angry, and would not go in: therefore came his father out, and intreated him.
29ο̣ δε αποκριθεις ειπεν τω πατρι αυ̣τ̣ου ιδου τοσαυτα ετη δου λ̣ε̣υ̣ω̣ σ̣[οι] κ̣αι ουδεποτε εντολην σου | παρηλθον και εμοι ουδεποτε εδω̣[κας] εριφιον ινα μετα των φιλων [μου] ευφρανθω pageο δε αποκριθεις ειπεν τω πατρι αυτου ιδου τοσαυτα ετη δουλευω σοι και ουδεποτε εντολην σου παρηλθον και εμοι ουδεποτε εδωκας εριφιον ινα μετα των φιλων μου ευφρανθω pageο δε αποκριθειϲ ειπεν τω πατρι ϊδου τοϲαυτα ετη δουλευω ϲοι και ουδεποτε εντολην ϲου παρηλθον και εμοι ουδεποτε εδωκαϲ εριφον ινα μετα των φιλων μου ευφρανθω pageAnd he answering said to his father, Lo, these many years do I serve thee, neither transgressed I at any time thy commandment: and yet thou never gavest me a kid, that I might make merry with my friends:
30οτε υιος σου ουτος ο κα̣[τα] φαγων σου τον βιον μετα πορνω̣[ν] ηλθεν εθυσας αυτω τον σιτευτο[ν] μοσχον· pageοτε δε ο υιος σου ουτος ο καταφαγων · · σου τον βιον μετα πορνων ηλθεν εθυσας αυτω τον σειτευτον μοσχον pageοτε δε ο υϲ ϲου ουτοϲ ο καταφαγων ϲου τον βιον μετα πορνων ηλθεν εθυϲαϲ αυτω τον ϲιτευτον μοϲχο pageBut as soon as this thy son was come, which hath devoured thy living with harlots, thou hast killed for him the fatted calf.
31ο δε ειπεν αυτω τεκνο[ν] συ παντοτε μετ εμου ει· και παντ̣[α] τα εμα σα εστιν pageο δε ειπεν αυτω τεκνον συ παντοτε μετ εμου ει και παντα τα εμα σα εστιν pageο δε ειπεν αυτω τεκνον ϲυ παντοτε μετ εμου ει και πατα τα εμα ϲα εϲτιν pageAnd he said unto him, Son, thou art ever with me, and all that I have is thine.
32ευφρανθηναι δε κα[ι] χαρηναι εδει· οτι ο αδελφος σου ου τος νεκρος ην και εζησεν και απο λωλως και ευρεθη· pageευφρανθηναι δε και χαρηναι εδει οτι ο · · αδελφος σου ουτος νεκρος ην και εζησεν και απολωλως και ευρεθη pageευφρανθηναι δε και χαρηναι εδει οτι ο αδελφοϲ ϲου ουτοϲ νεκροϲ ην και εζηϲεν απολωλωϲ ην και ευρεθη · pageIt was meet that we should make merry, and be glad: for this thy brother was dead, and is alive again; and was lost, and is found.